Zrozum wreszcie, że za związek odpowiadają osoby, które go tworzą.
Ty i Ona, On i Ty. Nikt więcej.
Odpowiadacie za związek, za to jaki on jest, za to, że trwa, że ma perspektywy, opcje na przyszłość.
Tylko WY.
Nie znajomi, nie rodzice, rodzina, nie przyjaciele, nie pani z sąsiedztwa, pan ze sklepu, trener z klubu, chłopak poznany na siłowni, kelnerka z kawiarni. Oni mają na to wyjebane po całości. Mogą się wtrącać, mogą kombinować, mogę, ale nie muszą, wszystko to kwestia ich intencji, ale ostatecznie to Ty, to co myślisz, co czujesz, ma kluczowe znaczenie i definiuje to, co robisz.
Najbardziej wkurwiające jest to, że ludzie powtarzają sobie, że gdyby nie on/ona to dalej bylibyśmy razem, zniszczyli nasze szczęście.
Gówno prawda.
Szczęście niszczysz sobie sam, rozwalasz je sama.
Świadomie lub nieświadomie.
I jeśli ktoś nowo poznany jest w stanie wlać w Ciebie wątpliwości, to znaczy, że w tym związku i z tym swoim związkiem masz problem, że czegoś brakuje, że najpewniej brakuje rozmowy i coś się rozjeżdża.
Często mówi się, że nie jesteś w stanie uwieść kogoś, kto kocha.
Po części tak jest.
Po części, bo seks, a miłość to dwa różne aspekty i nie wszyscy, niestety, traktują je na równi.
Seks to chęć, impuls wsadzenia ptaka w dziuple, kolokwialnie mówiąc, bo kolokwialnie tak to można zobrazować. Nasz umysł nie myśli racjonalnie, kiedy jest podniecony. Taka jego budowa.
Mimo to, jeżeli masz wszystko w głowie poukładane, jeżeli wartości masz na swoim miejscu, a osoba, którą kochasz, jest priorytetem na Twojej liście pragnień, to dużo łatwiej oprzeć się pokusie.
Wierzę w to i tak czuję.
Możesz mieć okazje, ale nie korzystasz, bo Twoja głowa działa w sposób prawidłowy, bo masz zasady, bo wiesz, że chwilowa przyjemność nie jest warto zmącenia szczęścia, które buduje się latami i które czuje się całym sobą.
Wierzę, że myślisz podobnie.
A Ci, którzy tego nie czują, którzy mają emocjonalny bałagan, są jak handlarze machający kutasami na prawo i lewo byle coś na niego nadziać, albo świecą dupą pod różnymi kątami licząc na złowienie okazji zaspokojenia swoich potrzeb.
To gdzie jesteś, z kim jesteś i w jaki sposób jesteś, zależy od Ciebie i od tego, jak to sobie poukładasz.
Bo możesz mieć spokój w życiu i burzę emocji z kimś z kim łączy Cię potężna więź albo burdel w głowie i szacunek do siebie i innych na głębokości Rowu Mariańskiego.
To po raz kolejny kwestia wyboru. Twojego wyboru.

Jakiś czas temu napisałem, że DOM to ludzie, którzy się kochają, a nie miejsce, w którym mieszkają.

Dalej tak myślę. Związek jest jak budowa takiego domu. Na cztery ręce i dwa serca. Wspólna praca. Każdego dnia. Cegiełka po cegiełce. Na początku potrzebne są mocne i stabilne fundamenty, czyli wspólne wartości i przekonania. Wspólna wizja WAS. To coś jak projekt, który ma się w głowie, o którym się rozmawia, który się tworzy, by potem go razem realizować. Działacie ramię w ramię. Wspieracie się, omawiacie szczegóły, słuchacie się. To wszystko jest ważne, to wszystko świadczy o powodzeniu całego przedsięwzięcia. To zacieśnia więzi…

Kiedy myślę o tworzeniu takiego DOMU, to wydaje mi się, że tutaj trzeba zwracać uwagę na każdy szczegół… Wszystko jest istotne, to sztuka poznania siebie, swoich pragnień, oczekiwań, marzeń. To pozwala stworzyć coś naprawdę pięknego.

Różnica wynikająca z tej metafory jest taka, że budowa relacji nie zakłada obecności ekip budowlany, fachowców czy nawet kierownika budowy. Kiedy dwoje ludzi stawia swój DOM, to nikt się nie wpierdala, taka jest zasada. To projekt dwuosobowy. Na wyłączność. JA + TY = MY, a MY to właśnie DOM.

Oczywiście zdarzają się potknięcia, opóźniania w realizacji, czasem nawiedzi nas wichura, która coś poprzestawia, coś zniszczy i tutaj kłania się coś, co od zawsze mnie fascynuje, a o czym tak często się zapomina. Mianowicie chodzi mi o to, że kiedy coś się wali, to się naprawia, nie porzucasz budowy, nie uciekasz, nie zmieniasz od tak osoby, która jest Twoim „wspólnikiem”.

A niestety teraz to takie powszechne. Coś się dzieje, coś idzie nie tak i ludzie, zamiast z cały sił ratować to, co tworzyli wspólnie, wolą odpuścić. To jak porzucenie placu budowy i przeniesienie się do realizacji innego projektu. Rozumiesz? Wiem, skomplikowane te moje metafory dzisiaj, ale wierzę, że uchwycisz sens.

Bo patrz… Porzucasz budowę swojego domu, każde z Was idzie w swoim kierunku. Trafiasz na podobnych ludzi, którzy też porzucili swoje „DOMY” i próbujesz z nimi coś stworzyć. I nagle uświadamiasz sobie, że trafiłeś do czyjegoś projektu, wpadłeś na kogoś, kto jest w trakcie sprzątania po kimś i próbujesz budować coś na zgliszczach czegoś. Rozumiesz? Dwoje podniszczonych ludzi, niepoukładanych, stara się nawzajem posklejać.

Nie kupuję tego, chociaż zdaję sobie sprawę, że w życiu różnie bywa. Jednak z perspektywy czasu wiem też, że tylko imiona się zmieniają, problemy pozostają takie same, bo często problemy są w nas, to jakieś otwarte sprawy z przeszłości, coś, co w nas siedzi i nie potrafimy tego zamknąć. A tworzenie DOMU polega na byciu tu i teraz. Na czystej działce, na czystej głowie.

Uważam, że jeżeli poświeciło się czas na poznanie drugiego człowieka, na słuchanie, zrozumienie, na budowanie czegoś we dwoje, to nie należy się poddawać przy pierwszej lepszej trudności. A to teraz takie typowe. Skoro dałeś swój czas, to czy warto go przekreślać, odchodząc, kiedy życie zaczyna Was dociskać…

To kwestia indywidualna, bo każdy jest odpowiedzialny za swoje życie. Może jestem w tym temacie staroświecki, ale wierzę, że związek poddany wielokrotnym naprawom jest trwalszy i znaczy więcej niż przeskakiwanie z przysłowiowego kwiatka na kwiatek i ciągłe zaczynanie od początku.

Tak myślę… Chociaż możesz myśleć inaczej…

Moje książki pozwolą Ci inaczej spojrzeć na życie, przyniosą refleksje, które zaprowadzą Cię do nowych wniosków. Są jak wskazówki, które poprzez słowa prowadzą do zmian, które wniosą do Twojego życia światło…

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś! Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Zaakceptowanie faktu, że trochę się między sobą różnimy, z pewnością zajmuje trochę czasu. Czasu spędzonego na setkach rozmyślań i milionach analiz. Abstrahując od tego, że Kobiety są ponoć z Wenus, a Mężczyźni niby z Marsa to dzieli i łączy nas tak samo wiele. I nie mówię tutaj o odległości, latach świetlnych pomiędzy tymi planetami. Bo inaczej, i zupełnie na swój sposób podchodzimy do miłości. Inaczej. Po prostu. I to samo w sobie wcale nie jest złe, jednak powoduje wiele niedomówień i niejasności na bazie, których powstaje, zwał jak wał, burza w szklance wody, a momentami gównotajfun wzajemnych pretensji o tak naprawdę nie wiadomo co. I tutaj przychodzi moment na zastanowienie i powiedzenie sobie prosto w twarz, że zaangażowanie w relacje miłosne Mężczyzn i Kobiet mierzy się w zupełnie inny sposób. W sposób zupełnie inny niż to sobie wyobrażają na pozór Kobiety. Taka prawda, prawda, o której się mówi rzadko, a już prawie w ogóle nie wspomina się o tym w kobiecych, mądrosłownych miesięcznikach, bo jest to prawda zgoła objawiona i wiedza sekretna w jednym, prawda z tych niewygodnych i trudnych do pojęcia. Błędnym założeniem jest, że jego zaangażowanie w związek mierzy się ilością rzeczy, z jakich dla niej zrezygnowała pomnożone przez ilość przyniesionych kwiatów bez okazji. Błąd. Kolejnym błędem jest to, że jej zaangażowanie w związek mierzy się ilością rzeczy, które ona zaczęła z poświęceniem dla niego robić pomnożone przez ilość rzeczy i perwersji seksualnych, na które łaskawie od święta się zgodziła. Błąd i chuj. Po prostu. Po pierwsze, i to jest warte zapamiętania, każdy związek, ale każdy, naprawdę każdy, można uratować, dowartościować, wzbogacić poprzez szczerą rozmowę o swoich potrzebach i uczuciach. Bez domysłów. Bo z domysłami jest, jak jest, każdy zakładał, że druga strona się domyśli i chuj. Teraz wspomina się o tym przy kieliszku na spotkaniach z serii „To zła kobieta była” i „ten skurwiel jebany na mnie nie zasługiwał”. Bez generalizowania. To nie reguła, ale coś jest na rzeczy. Zapomniałem wspomnieć o tym, że ten tekst będzie bardziej o tym jak my, faceci postrzegamy miłość i relację i jak my, postrzegamy sposób, w jaki chcielibyśmy odczuwać miłość z Waszej strony. Subiektywnie i moim zdaniem całkowicie.

Z perspektywy czasu uważam, że dojrzała (dojrzała miłość to coś zupełnie innego niż bajkowa „prawdziwa miłość na całe życie”), więc dojrzałą miłość najlepiej pokazuje się drugiej osobie kiedy ofiarowuje jej się obecność, czas wspólny, ale nie traci się przy tym siebie, czyli on nie przestaje chodzić na treningi czy kurs szachowy w imię wieczornych seansów brazylijskich telenowel, które ona uwielbia, a ona nie zaczyna stawać się namiętną fanką jej ulubionego zespołu i nie chodzi z nim na każdy mecz z kolegami, bo on tego wymaga.

Obecność i czas, ale nie tracąc przy tym siebie i swoich pasji. Nie na siłę, ale z potrzeby serca i ramach wzajemnej akceptacji własnej przestrzeni drugiej osoby, która ma prawo do swoich pasji i nie ma to wpływu na Waszą relację, wręcz przeciwnie pozwala zachować jej zdrowy rytm.

Drugi aspekt to wsparcie. WSPARCIE. Postaraj się zrozumieć, że facet to nie jest bezuczuciowa maszynka, seksualny macho, który zawsze jest w stanie upolować po pracy dorodnego bizona, bo w sumie na chuj Wam ten bizon. No właśnie. Facet, każdy facet, potrafi również mieć gorsze dni i to wcale nie uderza w jego męskość. Po prostu gorszy dzień w pracy, zawalony projekt, problem w rodzinie, kredyt, kult samca alfa, problem z hydrauliką czy najnormalniej w świecie obniżenie poczucia bycia dla Ciebie kimś ważnym z powodu tego, co powiedziałaś przy śniadaniu. I tutaj często brakuje wsparcia ze strony partnerki, żony, narzeczonej, brak i już i to nie jest tylko moje zdanie. Wy kobiety lubicie być zawsze na pierwszym miejscu, a facet ma każdego dnia obsypywać Wasz piedestał płatkami świeżych róż i wielbić. To błąd, błąd, który notorycznie powtarzany oddala, my nie potrzebujemy od Was rozwiązania problemu, potrzebujemy obecności i spokoju, żeby to rozwiązanie znaleźć sami, bez widma awantury w powietrzu, że się Wami nie zajmujemy czy nie poświęcamy Wam uwagi.

Następnie walka o sprawy błahe. Nikt nie lubi kłótni o banały, a Wy czasami potraficie z drobiazgu wznieść tornado pretensji, które zatacza kolejne kręgi i sięga pamięcią do czasów zamierzchłych, bo potraficie przypomnieć sobie w jednej chwili wszystkie potknięcia na 10 lat wstecz. To naprawdę niepotrzebne. Rozmowa, rozmowa to podstawa i z nami, facetami, naprawdę da się rozmawiać. I my potrafimy wiele rzeczy zrozumieć. Kurwa naprawdę. Dalej?

Zaufanie. Zaufanie, że ten gość jest z Tobą, bo Cię kocha, bo docenia, bo jesteś dla niego czymś więcej niż kawałkiem ciała o miłej aparycji, z którym można doświadczać fajnych doznań. Bez zaufania jest się w dupie. W przenośni oczywiście, ale jednak. A ciągłe pytanie, podjazdy, kontrolowanie powoduje powstanie w głowie wielu blokad i strachu przed powiedzeniem Wam czegokolwiek w imię świętego spokoju. Bo są na świecie chuje złamane, które ranią kobiety, ale to naprawdę odsetek, o którym się mówi stąd takie, a nie inne stereotypy, że facet zdradza kiedy ma okazję. Otóż nie. Nie zdradza kiedy jest kochany, kiedy czuje w Tobie bliską osobę, której może powiedzieć wszystko, kiedy wie, że mu ufasz, kiedy doceniasz i szanujesz jego przestrzeń.

Zmierzając do końca, chociaż mógłbym pisać bez końca to nam, facetom, zależy jeszcze na tym, żebyście nie traktowały nas jak dzieci, jak niedorozwinięte osoby, które nie są w stanie podjąć samodzielnych decyzji, które na każdym kroku potrzebują pouczania, co mają zrobić tak, a co inaczej, co robią dobrze, a co robią źle. Zależy nam także na tym, żeby robić wiele rzeczy wspólnie, nie wszystkie, bo musi pozostać miejsce na swoją przestrzeń, ale jednak. Wspólne sprzątanie, gotowanie, bieganie, a nawet milczenie mają dla nas swój urok i nigdy, ale to nigdy nie traktujcie pasji swojego faceta jak konkurencji, którą trzeba stłamsić. Twój facet chce się rozwijać, chce od życia czegoś więcej, to powinnaś się cieszyć, bo masz szczęście, że nie masz w domu kanapowca-piwosza tylko kogoś wartościowego, a ograniczając go, po prostu odcinasz mu jaja i pozostawiasz sobie manekina, tańczącego na Twoich sznurkach i do tego z piskliwym głosem i bez własnego zdania. I można tak pisać i pisać, ale to kilka rzeczy, na które warto spojrzeć, jeśli mówimy o dojrzałej miłości dwojga ludzi. Bo dojrzała miłość potrafi więcej i wnosi do naszego życia spokój i poczucie spełnienia u boku drugiej osoby.

Kojarzycie taką scenę. Jest w prawie każdym filmie.

Ona poznaje jego albo on ją. Zaczynają się spotykać. Jest fajnie. Jest cudownie. Ogniste spojrzenia, od których ona miękkie. Romantyczne kolacje. Rozmowy o życiu. Namiętny seks. Ona po przejściach. On po rozwodzie. Na odwrót też może być. Po prostu są po przejściach i nie wierzą w miłość. Są tak zrezygnowani, że szok. Ich życie miłosne leży na dnie, a oni swoim zachowaniem dokonują odwiertów.

Nagle… (muzyka z filmu „Szczęki”). Chociaż jeszcze nakreślę sytuację bardziej.

Ona wpada na niego w parku, oblewa go kawą na mieście. Czasem to on łapie za tego samego ogórka w sklepie lub potrąca ją samochodem. Cokolwiek. I… I… I…

Bang! Mamy to. Leci oczko w jego stronę, on się uśmiecha. Zakochują się! Gołębie wylatują z klatek. Kwiaty zakwitają w środku zimy. Łabędzie splatają się szyja na środku stawu. No zakochanie w chuj!

I tutaj dochodzimy do jednej z końcowych scen… Idą nocą (zawsze wtedy idą nocą), trzymają się za rękę, ona go obejmuje (a on ją wrzuca w krzaki – dobra żart), on wącha jej włosy i po chwili ciszy… Padają słowa „Musimy porozmawiać”. Amor spada na pysk tuż za nimi. I nie chodzi o to, że ona powie, że kiedyś była facetem czy on, że ma chorobę weneryczną. Nie! Zazwyczaj tutaj rozmowa schodzi na tematy, które prowadzą do tego, że ostatecznie – nie mogą być razem. Zawsze tak jest.

Oczywiście jak to w filmach bywa po czasie, on goni za nią na lotnisko czy chuj wie gdzie, bo to film, czyli musi być HAPPY END – w tajemnicy powiem Wam, że w życiu bywa inaczej.

Chodzi mi po prostu o to (i cały ten tekst się do tego sprowadza), że o rzeczach ważnych powinno się mówić trochę wcześniej. Szczerość wymaga odwagi. Drugi człowiek wymaga szacunku. Nie możesz kogoś rozkochać, a potem powiedzieć mu, że wyjeżdżasz. Znaczy, możesz, ale to skurwysyństwo. Zależy Ci na kimś? Cudownie. No to jedziesz z prawdą… Jeśli ten ktoś traktuje Cię poważnie i też czuje, że coś z tego może być, to dacie radę to rozwiązać. Będziecie. Chodzi mi tylko o niezatajanie rzeczy istotnych aż do momentu zakochania się. Bo potem to kurewsko boli, kiedy nie wyjdzie. Bo potem człowiek się strasznie długo zbiera. Bo potem traci się wiarę w ludzi. Bo potem trudniej się otworzyć.

Życzę Wam rozmów. Szczerych, taki naprawdę szczerych. I dużo miłości!

Trochę ostatnio obserwuję, trochę myślę, trochę rozmawiam z ludźmi, głównie Kobietami i wydaje mi się, że faceci coraz częściej się boją. Boją się Kobiet, że świat pod tym względem jakoś się zagubił.

Widzę chłopców, którzy są w wieku dwudziestu kilku lat, może nawet czterdziestu, bo wiek nie ma znaczenia, to tylko chuja warte cyfry. Patrzę i się dziwię. Żyjemy w świecie, który pędzi, zapierdala, co więcej wbija się nam do głowy, że wszystko dostaniemy „na już”, że świat leży u naszych stóp, że jesteśmy najlepsi, że wszystko się nam należy. I tak dalej. I tak dalej. I w tym świecie, który obiecuje natychmiastową gratyfikację, chłopcy jedyne co potrafią, to przesuwać kciukiem góra i dół obczajając i komentują dziewczyny z Instagram’a ( a potem ponownie góra i dół w zupełnie innym celu), albo prawo i lewo szukając „miłości na Tinderze. Prawo – lewo i jesteś turbokozakiem, jebaka roku to Ty. Trochę się to nazbyt płytkie zrobiło. Brakuje mi w tych relacjach głębi. Dosłownie i w przenośni.

Na bazie tego powstają potem hasła, że Kobiety to tylko na kasę lecą, że są wygodne, że oczekują nie wiadomo czego, że to, że tamto i że ogólnie, o chuj im chodzi.

Pytanie, czy na pewno?

Mam parę osób, z którymi toczę zażarte dyskusje na temat życia, znam kilka Kobiet, w których jestem permanentnie zakochany, bo uwielbiam ich inteligencję, styl bycia i poczucie humoru i każda Kobieta, którą spotykam oczekuje czegoś bardzo podobnego. Nie jest to kasa. Ok. Umówmy się, mówię tutaj o Kobietach, które znają swoją wartość, są świadome siebie i znają życie, bo znam przypadki księżniczek, które faktycznie za misję życiową obrały sobie znalezienie księcia i nie robienie nic. I taki wybór też poniekąd szanuję. Ja wierzę w szczęście, cieszy mnie szczęście ludzi, więc czemu nie…

Wracając do tematu, do chłopców, którzy się boją, boją się podejść i porozmawiać z Kobietą twarzą w twarz, paradoksalnie nie boją się wysłać zbiorowo zdjęcia swojego kutasa do niezliczonej liczby Kobiet. Paradoks. Pisałem.

Kobiety chcą, żeby ktoś je poznawał, odkrywał, rozmawiał z nimi, słuchał, pytał o zdanie, zdobywał, by ktoś pokazał, że mu zależy, żeby zrobił pierwszy krok. Nawiązywanie relacji. Czaisz? Tak jak to było kiedyś. Pamiętam jak kiedyś w szkole dwa tygodnie zbierałem się, żeby podejść do koleżanki z klasy i zaprosić ją na spacer. Kurwa. Dwa tygodnie przygotowań, by usłyszeć „NIE”. Najsłodsze NIE w moim życiu! Tak się kształtuje charakter, tak zdobywasz odwagę do poznawania ludzi, tak przełamujesz strach przed odkryciem się w obecności drugiej osoby. Tak, a nie klikając „CZEŚĆ” do setki Kobiet w nadziei, że jakaś odpisze, a najlepiej od razu się z Tobą umówi. Dawniej skupiałeś się na jednej osobie, musiałem jej słuchać, zapamiętywać co mówi, bo nie mogłeś sobie potem przescrollować rozmowy wstecz. Musiałeś być uważny. Kurwa uważny i ciekawy drugiego człowieka. A dzisiaj jak Kobieta sama zagada do faceta, to ten albo spierdala, albo nie wie co powiedzieć. Brak umiejętności rozmowy. Brak flirtu. Brak adoracji. Sztuka konwersacji, tego powinni uczyć w szkołach. Jak ze sobą rozmawiać. Jak tworzyć relacje. Jak stopniowo dawać siebie, bez dawania od razu dupy.

Czas. Więzi, żeby się stworzyć wymagają czasu, uwagi, wysłuchania. Nie ma nic na już. Nie ma nic na szybko. Na szybko to możesz sobie zrobić dobrze ręką, a chcąc stworzyć zdrową relację, trzeba być przygotowanym na pracę i zaangażowanie, bo tutaj nie ma nic „na już”.