Zastanawiałem się ostatnio, co sprawia, że niektórzy ludzie nas przyciągają, co sprawia, że w naturalny sposób lgniemy do nich, czujemy się dobrze w ich otoczeniu. Charakter, osobowość, pewien rodzaj aury, jaką wokół siebie roztaczają?
Możliwe.
Jednak to będzie o Kobietach, takich, które wiążą wokół siebie uwagę, łapią myśli.
I tutaj wcale nie chodzi o to, jak wyglądają, jakie ciuchy noszą, czy są odważne, czy zamknięte w sobie. Nie chodzi o to, czy ubranie zakrywa więcej lub mniej, bo to w żaden sposób nie definiuje tego, jakim jesteś człowiekiem.
To tylko sposób wyrazu własnego JA.

Więc o co chodzi?

Klasa, wyzwanie, zagadka.

Dla mnie to połączenie wszystkich tych cech.
Inteligencja jest niezwykle pociągająca, szczególnie kiedy towarzyszy jej poczucie humoru. Zapach jest ważny, pobudza zmysły, a pewność siebie pachnie uwodzicielsko i podniecająco. Sposób poruszania, to po nim można poznać, czy ona jest pewna siebie.
Kombinacja tych wszystkich elementów sprawia, że pojawia się pragnienie, potrzeba poznania.
Zwróć uwagę na sformułowanie „potrzeba poznania”. To coś zupełnie innego niż chęć zaspokojenia potrzeb, czysta fizjologia, to nie płytkie pożądanie, to coś dużo większego.
I zazwyczaj dystans, jaki tworzy wokół siebie, tylko go potęguje. Dystans nie określa tutaj wyniosłości czy pogardy. Dystans świadczy o świadomości siebie i o tym, że znając swoją wartość, ma po prostu dosyć idiotów i nic niewnoszących znajomości.
A często jest to ocenianie zbyt pochopnie.
Jak wszystko w dzisiejszych czasach.
Ocenić jest łatwo, bo to nie wymaga wysiłku. Skategoryzować jest prosto.
Tymczasem, by poznać człowieka potrzeba wysiłku, chęci i czasu.
Wytrwałości również, bo musisz zburzyć skorupę, w której ktoś po przejściach bardzo szczelnie się zamknął.

Czy warto? Dla mnie tak.

Z kawałków tej skorupy można stworzyć potem pomnik.
A zagłębienie się w drugim człowieku, w Kobiecie, która samą swoją obecnością sprawia, że czujesz spokój, to jest bezcenne. To podróż, która wzbogaca o rzeczy, których nigdy nie kupisz.

Dziewczyny, rozmawiam z Wami. Przerabiamy różne tematy i zaskakuje mnie jedno.

Czy niektóre z Was wyszukują swoich partnerów w jakimś komisie, giełdzie, gdzie pan Wiesiek z papierosem w ustach zapewnia Was, że pomimo tego, że temu okazowi nie wszystko styka pod maską, to wizualnie jest bez zarzutu, co prawda przebieg duży i niejedna jeździła, ale ogólnie to śmiga i może służyć na lata.

Czy jest jakiś sklep, najprawdopodobniej mięsny, gdzie idziecie i wybieracie sobie 85-90 kg „schaba”, byle byłby smaczny, a nie sprawdzacie, czy pochodzi z dobrej hodowli i czy faktycznie jest zdrowy (na umyśle).

Dziwi mnie fakt, że wiele Kobiet wciąż pada ofiarą własnych schematów. Wybiera kolejne kopie swoich eks w nadziei, że coś się zmieni. Mam wrażenie, że w prawie każdej Kobiecie tkwi Matka Teresa miłosierdzia, która wierzy w to, że skoro wszyscy mówią, że ten koleś to skurwiel i manipulator, to ona go zmieni i uleczy. Naprawi swoją miłością. Dzięki niej on stanie się inny. No ni chuja. Kurwa, jak ktoś chce się zmienić, to musi to wynikać z jego wewnętrznej chęci.

Potrzeba zmiany następuje po zrozumieniu tego, że ma się problem i rozpoczęciu pracy nad nim. Nikt z zewnątrz nie poradzi. Możesz kochać na zabój, a on i tak będzie żerował na Twoich emocjach i jeszcze wmawiał Ci, że to Twoja wina. I Ty z czasem w to uwierzysz.

Pewna cudowna osoba dała mi ostatnio piękne porównanie. Napisała, że są dwie kule. Szara pełna toksyków i złota, w której są porządni faceci. Ci z tej szarej mają przewagę, bo potrafią grać i udawać, manipulują i owijają sobie Kobietę wokół palca. Kiedy relacja wytwarza więź, pokazują swoje prawdziwe oblicze i wtedy już ciężko zerwać nić. Kobieta jest totalnie uzależniona i często tłumaczy, że to ona nie jest dosyć dobra. Traci pewność siebie. Uzależnia się. Tylko Kobieta po doświadczeniach z szarej kuli jest w stanie docenić tych, którzy znajdują się w kuli złotej.

Wierzę, że Kobiety, niektóre, bo nie uogólniam, kiedyś nauczą rozróżniać tych, którzy dużo mówią, a potem ranią, od tych którzy mówią mniej, ale każdego dnia potrafią poprzez czyny okazać szacunek i uczucie. Jeszcze wierzę.

Moje książki pozwolą Ci inaczej spojrzeć na życie, przyniosą refleksje, które zaprowadzą Cię do nowych wniosków. Są jak wskazówki, które poprzez słowa prowadzą do zmian, które wniosą do Twojego życia światło…

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś! Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Mam wrażenie, poparte obserwacjami i badaniami własnymi, że ludzie w trakcie poznawania się nadmiernie się spinają…

To tak, jakby idąc na randkę, dwie osoby siadały na niewidocznym kiju, który momentalnie ich usztywniał. Zamiast luźnej rozmowy bez cienia skrępowania zaczyna się wielogodzinny pokraczny taniec godowy… Zresztą zwierzęta mają podobnie. To tak dygresja, ale na przykład gekon, widząc atrakcyjną samicę, potrafi godzinami zalotnie kręcić ogonkiem w celu zwrócenia jej uwagi. Jeszcze lepiej mają koguty… I tutaj daję Ci wiedzę zbędną bardzo, ale spójrz! Jest kogut – ruchacz w kurniku, taki wiesz „machogut”, kogut-alfa, ogólnie wszystkie kury jego. W tym samym kurniku są też inne koguty, takie mniej lotne w sztuce zalotów i podrywu, jednym słowem, one raczej z kurami nic, a nic. Jednak, żeby od czasu do czasu zaliczyć jakąś kwoczkę, ów koguciki wypracowały sobie pewien schemat działania. Mianowicie, odchodzą na bok i intensywnie grzebią w ziemi, gdakają (nie wiem, czy one tak robią) przy tym strasznie głośno, dając znak, że coś znalazły np. dżdżownicę… Kurki, z natury głupie, ale ciekawskie szybko biegną zobaczyć, co to za skarb tam się kryje i kiedy pochylają się nad ziemią, którą wskazuje kogucik, kurwa nie da się tego inaczej powiedzieć… ten je po prostu na szybko dosiada i robi, co ma zrobić w nadziei, że główny kogut nie zdąży do nich dobiec…

W życiu jest podobnie. Poznajesz kogoś i tak naprawdę poznajesz trochę wersję DEMO (demonstracyjno-emocjonalny-model-osobowościowy) tej osoby, taką wersję testową na potrzebę poznania. Z czasem może się okazać, że Twoja wersja DEMO ma wirusy, jest niekompatybilna z Twoimi wartościami lub po prostu pełna wersja ma masę wad…
Dlatego jestem fanem, wielkim fanem podchodzenia do relacji na czystym luzie. Bez udawania, bez pióropusza ubarwień, bez spiny, bez nerwów, bo albo ktoś Cię bierze w całości, albo nie. Najgorzej jeszcze jak ktoś chce Cię na siłę zmieniać, bo to kończy się katastrofą. Pamiętaj, nie zmienisz nikogo, kto zmienić się nie chce, więc nie baw się w matkę Teresę lub Zbawiciela, bo skończysz ukrzyżowany jako męczennik lub męczennica.

A jak widzę w knajpach te usztywnione pary, to trochę chce mi się śmiać… Media społecznościowe wypracowały w nas owe model demonstracyjne, które obrazują nas tylko w wyfiltrowanym blasku samych zalet, a życie jest zupełnie, gdzieś indziej. A im więcej rozmawiam z ludźmi, a rozmawiam naprawdę dużo, to każdy, ale to każdy tęskni za szczyptą naturalności i zwykłej rozmowy. Takiej wiesz, szczerej, prawdziwej, bez ubarwień czy przekłamań.

Nie oczekuj od drugiej osoby bycia ideałem i nie wymagaj od siebie bycia bez skazy. Za to, ponad wszystko, bądź sobą, bo tylko spotkanie na bez udawania ma jakieś szanse na powodzenie.

Zatem wyciągamy kije z dup i idziemy się poznawać. Wszyscy! Bez wyjątków!

Relacja, w którą wchodzisz, ma przynosić Ci radość!
I mógłbym skończyć na tym zdaniu, jednak nie mogę, bo coraz częściej widzę, że mamy tendencję do samobiczowania się i życiowych wędrówek pokutnych w imię trwania na siłę.
Rozumiesz?
Bo ja nie…
Trwasz w czymś, co powoduje permanentny brak poczucia szczęścia (w tym momencie już powinna palić się w głowie czerwona lampka) i pomimo tego, babrasz się w tym dalej.
To tak jakby jeść coś, czego się nie lubi.
Pić coś, co powoduje mdłości.
Być gdzieś, gdzie być się nie chce.
I to tego momentu to jest logiczne, zrozumiałe i może nawet potakujesz i kiwasz głową, że tak.
A jak przychodzi do tematu relacji, to okazuje się, że większość z nas najchętniej odeszłaby już dawno, coś zmieniła, po prostu coś, ale…
To „ale” jest kluczowe.
Po nim następuje litania.
– ale jak?
– ale się boję.
– ale nie chcę być sama.
– ale nikogo nie znajdę
– ale co z dziećmi
– ale jak sobie poradzę.
Ale, ale, ale, ale, kurwa ale…
Jak? Normalnie, tyle że z poczuciem odzyskanej samoświadomości i godności.
Boję się. Zmiany to strach, póki nie zrobisz czegoś, to nie wiesz, co jest po drugiej stronie. Strach to uczucie, które ma chronić. W tym wypadku blokuje.
Sama. To lepiej się męczyć w czymś chuja wartym tak?
Znalezienie. Może nie znajdzie się od razu, ale przynajmniej wyciągnie się wnioski i wejdzie w kolejną relację z większą wiedzą na temat siebie.
Dzieci. A czy dzieci wychowywane w domu bez miłości są w stanie ją poznać i docenić. Czy widzą tylko agresję i obojętność?
Radzenie sobie. Poradzisz. Wiem to.
Drugi człowiek ma sprawia, że Twoje życie jest lepsze, wnosić do niego wartość i potęgować wartości, które Ty wnosisz.
Proste? No kurwa.
A jeśli się mylę… to przepraszam. Widocznie nie znam życia.

Moje książki pozwolą Ci inaczej spojrzeć na życie, przyniosą refleksje, które zaprowadzą Cię do nowych wniosków. Są jak wskazówki, które poprzez słowa prowadzą do zmian, które wniosą do Twojego życia światło…

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś! Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Czy Ty wiesz, czego facet potrzebuje do szczęścia?

Jeśli nie, to czysto subiektywnie Ci o tym opowiem. Mam nadzieję, że pozwoli Ci to zrozumieć męską naturę, które w porównaniu do kobiecej, również potrafi być skomplikowana. Jednak powiedzmy sobie szczerze. Kobieta jest jak książka. Zawsze o tym mówię, a facet? Facet jest jak magazyn branżowy. Rzeczowo, na faktach, krótka specyfikacja, parę anegdotek i fachowych opisów. I nie ma w tym nic złego.

Wracając do tematu. Podkreślam. Czysto subiektywny tekst to będzie, chociaż z kilku cech już wyrosłem, ale wiem, że panowie wciąż to kultywują. To taka nawrostrukcja potrzeb męskich. Postaram się krótko.

Szacuneczek. To coś na kształt męskiej dumy. Panowie lubią być szanowani przez swoje Kobiety, czuć się najgroźniejszymi samcami na całym osiedlu. Twoje zdanie ma naprawdę wielką wartość dla nas. I niestety to jest Twoja broń kobieca, bo nic tak nie godzi w delikatny męski charakter jak publiczne żartowanie. Do pewnego momentu to jest spoko, ale czasem u większości panów pojawia się smutek w sercu. No bo jak możesz? Ty? Takie coś. W tym obszarem jest jeszcze podkopywanie wiary w nasze umiejętności, wykonywanie zadań za nas czy próba przejęcia kontroli w pewnych sytuacjach. Zrozum, facet musi czuć, że możesz na niego liczyć. To gdzieś siedzi w naszych głowach. On pragnie otaczać Cię opieką i mieć świadomość, że to dostrzegasz. Podważając to, dokonujesz kastracji. Serio. Pod tym względem jesteśmy jak pitbull, który po wykonanym zadaniu kładzie się na plecach i liczy na smakołyka i pochwałę. Nauczcie się ufać nam facetom. Wierzyć w nasze możliwości, bo to dodaje nam skrzydeł. Przestańcie też próbować nad wszystkim panować. Pozwólcie nam przejąć czasem kontrolę i kurwa nie pouczajcie na każdym kroku. Nic tak nie dobija jak tekst „fajnie to zrobiłeś, ale według mnie mogłeś to zrobić…”. Odpuście to zdanie.

Przestrzeń, Męska jaskinia. To coś, co uwielbiam i ja. Facet jest zadaniowcem. My musimy mieć kawałek swojej przestrzeni, by pomajsterkować, posklejać modele, poćwiczyć, pobyć sami ze sobą. To część męskiej natury. Facet również, jak Kobiety poszukuje siebie. Stara się zrozumieć swoje emocje i mam w głowie pełno pytań. Wy rozmawiacie, facet rozmyśla. To normalne i nie warto mieć o to pretensji. Kobieta, która to rozumie staje się w naszych oczach skarbem. I to nie jest ucieczka czy zamykanie się w sobie. To nasz sposób na przemyślenie pewnych spraw, problemów, poukładanie sobie kilku rzeczy w głowie. To wbrew pozorom wpływa świetnie na związek. Zrozumcie to.

Lubicie komplementy prawda? U facetów to nazywa się podziw. Dobre słowo, docenienie jego starań, czegokolwiek w Twoich oczach sprawia, że kutas rośnie o co najmniej 10 centymetrów. Twój podziw jest powodem niekończącej się umysłowo-cielesnej erekcji! Zapisz to sobie.

I teraz uwaga. My faceci cenimy Waszą niezależność. Wiem, że Wy Kobiety chcecie pokazać, że zawsze dacie sobie radę, ale w związku jest trochę inaczej. Poproszenie facet o pomoc, to nie oznaka słabości, to dla nas informacja, że nam ufacie, że jesteśmy potrzebni i liczycie się z naszym zdanie. Wiecie, że możecie na nas polegać. To ważne. To buduje związek z naszej perspektywy.

Jasne komunikaty i proste zasady. My faceci nie jesteśmy głupi. Chuje też z nas żadne. Jednak inaczej pojmujemy pewne rzeczy. Ma na to wpływ sposób myślenia i generalnie postrzegania świata. Nie zakładajcie z góry, że czegoś się domyślimy. Mówcie wprost, a uwierzcie, że zrozumiemy i zapamiętamy. Chodzi o to, żeby rozmawiać. Wkurwia mnie to, lubię to, zrób tak, proszę o to… To nie są zaklęcia. To komunikaty, które każdy myślący facet przyswoi. Więcej, każdy kochający facet to zrozumie i zaakceptuje. Serio. Nic tak nie wkurwia jak pretensje o coś, czego wcześniej się nie wyjaśniło. Przez brak komunikacji pojawiają się plotki, że Kobiety nic nie robią, tylko narzekają i gderają. Mów wprost. Zrozumiał ok. Nie zrozumiał? Pierdolnij młotkiem i powtórz. Ewentualnie powiedz i jak załapał, to weź go do sypialni, to spowoduje lepsze przyswojenie komunikatu.

Z pewnością nie wyczerpałem tematu. Z pewnością to tylko ogólny zarys. Rozbuduję ten tekst kiedyś. Jednak to pewne zasady, które są wytycznymi, wskazówkami na temat męskich potrzeb. No, chyba że się mylę.

Szczęście w związku naprawdę nie jest trudne. Jest możliwe. I ja w to wierzę. Trzeba się tylko słuchać i szanować. Tak, tak i podziwiać nieustająco!