Zastanawiałem się, jak zacząć ten tekst. Tekst, który chodzi, a raczej przechadza mi się po głowie od dłuższego czasu… I chyba dalej nie wiem… Jednak…

Let’s go!

Żyjemy w czasach, w których niektórzy uważają, że wszystko można kupić. To całkiem możliwe, ale z drugiej strony, żeby coś kupić, druga strona musi chcieć coś sprzedać. Jest popyt, jest podaż. To po prostu prawo rynku i ten rynek odkąd istnieje ludzkość, sprzedaje również miłość. Ktoś chce swoją „miłość” sprzedać i ktoś jest gotów za nią zapłacić, to z pozoru proste. Tylko z pozoru.

Nie należę do świętych, spędziłem w nocnych klubach trochę dawnego życia. Całkiem sporą część nocy, a to tylko dlatego, że moje znajome, współlokatorki czy nawet przyjaciółki lata temu wybrały sobie taką drogę. I takie miejsca to skarbnica różnorakich historii, których uwielbiałem słuchać. Kalejdoskop osobowości, mieszanina marzeń, ogrom pragnień, strzępki uczuć… To wszystko wiruje tam w powietrzu. Wiruje do tego stopnia, że czasem można to dostrzec i dotknąć.

Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że gdyby nie cała otoczka i nagromadzenie czerwonego światła, to mogłyby być bardzo przyjemne miejsca. Z drugiej strony podziwiam kobiety, które tam pracowały, które tam pracują, które może będą pracować. Z tamtych lat wciąż znam kilka z nich, z kilkoma spotykam się na kawę do dzisiaj, kilka ze mną nie rozmawia, a o kilku słuch zaginął. Parę z nich ma teraz zupełnie normalne życie, parę z nich uśmiecha się do mnie z ekranu telewizora, parę z nich jest teraz wziętymi influencerkami. Dotarły tam, gdzie chciały, o to mi chodzi. Nigdy żadnej z nich nie oceniałem, każda z nich miała swoją historię. Lubię je po dziś dzień. To, co było, zostało tam, gdzie było, czyli w przeszłości.

Abstrahując od tego, że taniec, że drinki, że iluzoryczne poczucie uwagi i pożądania, to wydaje mi się, że nie można spotkać tam nic więcej… Taniec jak taniec. Totalny brak emocji, czasem, gdzieś błyśnie Ci zarys nagich piersi i tyle. Zadowalasz się tym lub idziesz dalej, a im idziesz dalej, tym większe prawdopodobieństwo, że skończysz z darmowym drinkiem, po którym będziesz w stanie oddać wszystkie pieniądze albo kończysz nago w pokoju na niewygodnym łóżku.

Nawiasem mówiąc, miałem znajomego, który wyrzucając kolejne tysiące twierdził, że wyzwoli Vanessę z sideł tego okropnego klubu, bo ta podobno go kocha… Dużo czasu zajęło mi przekonanie go, że Vanessa kochała również gościa przed nim, a za taką kasę, to nawet ja jestem w stanie powiedzieć mu, że go kocham i uciec z nim w siną dal. Im częściej o tym myślę, tym bardziej zastanawiam się nad motywacją przyjścia z własnej woli do tego typu miejsc… Miejsc moim zdaniem wypranych z emocji, pozbawionych czegokolwiek, co warte uwagi…

To tak tytułem wstępu, bo puenta będzie zawierała się w kilku zdaniach.

Chodzi o emocje. W życiu, w miłości, w seksie… To one określają czy coś ma sens, czy całkowicie jest go brak. Płacenie komuś za dwie minuty tańca ma taki sens jak chodzenie na grzyby późnym popołudniem. Płacenie komuś za seks ma w sobie tyle emocji, co odrabianie zadań z matematyki.

Życie i wszystko z nim związane powinno opierać się na emocjach. W większym lub mniejszym stopniu. One powinny w nas coś otwierać, zapalać, powodować powstanie uczuć. To, co podane na tacy, to, o co nie trzeba walczyć, nie ma najmniejszego znaczenia, nie stanowi dla nas wartości, nie potrafimy tego docenić, a co za tym idzie, nie będziemy umieć o to zadbać czy zawalczyć.

Uważam, że życie powinno opierać się na doznaniach, na tych emocjach, które prowadzą do zrodzenia się w nas uczuć. I to nie powinno proste i łatwe. To powinno wymagać czasu i zaangażowania. Czasem powinno nawet boleć, palić w sercu, rysować duszę, bo tylko wtedy, będziemy w stanie dostrzec istotę tego, o co tak bardzo zabiegaliśmy.

Są proste drogi w życiu, które prowadzą donikąd.

Są drogi wyboiste, pełne zakrętów, które nas budują i prowadzą do celu.

A wybór jak zawsze jest po naszej stronie.

Chcę wszystkiego, byle z Tobą…

Chciałbym, żebyś była niemożliwa, i żebym każdego dnia musiał weryfikować moje zdanie na Twój temat, i chciałbym wreszcie pozwolić Ci się zaskoczyć. I uśmiechałbym się przy Tobie i tylko dla Ciebie, i rozmawialibyśmy w łóżku z samego rana i planowalibyśmy, co będziemy dzisiaj robić, a potem ostatecznie i tak zostalibyśmy cały dzień leżąc, albo pojechalibyśmy nad morze tylko po to, żeby zobaczyć zachód słońca.

Chciałbym, żebyś zmuszała mnie do mówienia o sobie, i żebyś znała każdy mój sekret i żebyś Ty mówiła non stop i zdradzała mi swoje myśli. Chciałbym Cię ściskać w ramionach do tego stopnia, że zaczynałabyś się wyrywać i mówić, że Cię duszę.

Chciałbym Ci się przyznać do rzeczy, o których nikomu nigdy nie mówiłem, i chciałbym, żebyś nigdy się przy mnie nie wstydziła.

Chciałbym Ci się przyznać do wielu banalnych rzeczy, taki jak to, że rozpoznaję Cię po stukocie Twoich szpilek na posadzce, że lubię na Ciebie patrzeć, że zabawnie mrużysz oczy kiedy się uśmiechasz, a po Twoim spojrzeniu doskonale wiem, kiedy nie masz na sobie bielizny.

Chciałbym dać Ci wolność, z której nie skorzystasz i spokój, który sobie cenisz i chciałbym odbierać Cię pijaną po imprezie z koleżankami i zanosić do łóżka i leczyć Twojego kaca następnego dnia.

Chcę pisać Ci sms-y po pijaku, tylko po to, żebyś wiedziała, że o Tobie myślę i kurwa bardzo tęsknię, kiedy za długo nie ma Cię obok. I to mnie wkurwia, wiesz?

Chciałbym się z Tobą włóczyć po wszystkich europejskich stolicach, wieczorem, nad ranem, w samo południe, na trzeźwo, po pijaku, byle z Tobą.

Chciałbym budzić Cię rano i mówić „pakuj się, wyjeżdżamy” i robić Ci całą masę niespodzianek.

Chciałbym opowiadać Ci niestworzone historie 'na dobranoc’ i rozkładać Cię na części pierwsze i zastanawiać się, co Ci akurat teraz siedzi w głowie i o czym myślisz i chciałbym się bać, że może nie jesteś szczęśliwa, a potem uświadamiać sobie, że muszę się bardziej starać.

Chciałbym wychodzić z Tobą na imprezy i bić się za Ciebie przed klubem, bo ktoś Cię zaczepił lub krzywo na Ciebie spojrzał, chciałbym za Ciebie oberwać wielokrotnie.

Chciałbym planować z Tobą przyszłość, robić wiele rzeczy pierwszy raz i opowiadać Ci o tym, że w sumie to kupmy sobie loft w jakiejś starej fabryce, albo apartament w centrum miasta, albo zróbmy to wszystko po Twojemu i zamieszkajmy gdzieś w małej chatce w lesie, żebym mógł codziennie rąbać drewno do kominka, a czas stanie w miejscu.

Chciałbym Ci mówić, że czas, że czas, zaczął się liczyć w moim życiu od momentu, kiedy się w nim pojawiłaś. I że w moim życiu są rzeczy ważne i ważniejsze i wszystkie na raz tracą sens kiedy myślę o Tobie.

Chciałbym się z Tobą kochać w każdej części naszego mieszkania, i w kinie, i w samochodzie, i na parkingu w centrum handlowym i zawsze i wszędzie, i na imprezie u znajomych i chciałbym się przy Tobie zapominać i szeptać Ci do ucha, że Cię uwielbiam.

Chciałbym, żebyś była mnie pewna, i ja chciałbym to czuć, chciałbym, żebyś miała świadomość, że mogę za Ciebie zginąć, że moje życie jest warte poświęcenia dla Ciebie.

I chciałbym, żebyś była moją religią, moim wyznaniem, główną prawdą wiary i poranną modlitwą.

Chciałbym, żebyś miała świadomość, że gdyby Twoje słowa byłby litanią, to ja już byłbym święty.

I chciałbym, żebyś wierzyła we mnie bezgranicznie, znała na pamięć.

Chciałbym robić z Tobą masę głupich rzeczy, takich, których nie zrobiłbym z nikim innym.

Chciałbym Cię nosić na rękach przy wszystkim i tańczyć w deszczu w centrum miasta, a Ty mówiłabyś, że zwariowałem, a to byłaby prawda, bo tak, zwariowałem na Twoim punkcie.

Chciałbym Ci kupić watę cukrową, tylko po to, żeby patrzeć, jak kleją Ci się palce i cała się nią brudzisz, bo to najsłodszy widok na świecie, a Ty mówiłabyś mi „spierdalaj, nie patrz na mnie” i zalotnie byś się uśmiechała.

Kurwa chciałbym o Tobie opowiadać nieznajomym w barze, że jestem szczęśliwy i że czuję się tak, jakbym miał skrzydła.

Chciałbym z Tobą czegoś najprostszego na świecie, chciałbym być bezwstydnie szczęśliwy i chciałbym, żebyś była dumna, że jesteśmy razem.

Chciałbym zadawać sobie setki pytań, na które odpowiedzią byłoby Twoje imię i chciałbym rościć sobie prawo do Twojego uśmiechu i wkurwiać bym się chciał na Ciebie, kiedy ktoś na Ciebie spojrzy. I kłócić bym się z Tobą chciał i to tak, żeby wkoło latały talerze i wazony, bo lubię nasze emocjonalne podejście do nas… I potem chciałbym Cię przepraszać.

Chciałbym Ci przynosić setki róż i poranną kawę. Stworzyć coś, co jest z jednej strony banalne i magiczne, proste i nie do rozwiązania.

Chciałbym mieć z Tobą plany i sukcesy.

Chciałbym, żeby między nami było wszystko jasne.

Chciałbym Ci mówić, że Cię kocham i chciałbym to słyszeć od Ciebie. Chciałbym się z Tobą kochać i zasypiać przy Tobie, chciałbym budzić się w nocy i sprawdzać, czy jesteś, chciałbym oglądać z Tobą setki filmów i w milczeniu czytać książki.

Chciałbym za Tobą tęsknić, czuć ten ból, który ściska gardło, bo akurat musiałaś wyjść gdzie na chwilę, a ja nie mogę Ci się przyznać do tego, że już czuję się samotny i zaraz do Ciebie zadzwonię tylko po to, żeby usłyszeć Twój głos.

Chciałbym być Twoim wsparciem, niezawodną piątą linką spadochronu, która zawsze zadziała, najlepszym przyjacielem, kochankiem, partnerem i chciałbym, żebyś miała podobnie i żebyś czasami mówiła mi, że jestem 'wariat’.

I chciałbym Ci mówić o wszystkim, co tylko we mnie siedzi i co czasami nie daje mi spać i wiem, żebyś to zrozumiała, i chciałbym, żebyś mi ufała i we mnie wierzyła całkowicie.

Wiesz, tak mi się wydaje, że obecnie nie wystarczy już tylko kochać.

Trzeba kochać mądrze.

To taka miłość w pełni świadoma, która faktycznie uskrzydla poprzez subtelne połączenie wspólnej więzi i osobistej przestrzeni. Miłość to nie jest złota klatka, mydlana bańka, w której jesteście zamknięci przed światem otoczeni różową poświatą szczęścia tylko we dwoje. Takie bańki zazwyczaj pękają z mega pierdolnięciem, ewentualnie kastrują osobowościowo jedną z osób, w najgorszym wypadku obie, a pomimo tego trwa się w tej operze mydlanej, bo wiadomo lepszy swój upiór w garści niż ktoś wartościowy na dachu.

Chodzi mi o to, że miłość to wymagania, wzajemne wymagania. I to dotyczy obu stron. Do tego dochodzi ciężka emocjonalna praca, którą trzeba wykonywać każdego dnia. A nam się wydaje, że związek działa na zasadzie „jesteśmy razem i chuj. Teraz wszystko będziemy robić we dwoje w imię naszej wielkiej miłości #bigloveforevertogetherkisshug„.

Otóż nie. Związek to relacja opierająca się na dwóch niezależnych jednostkach, które mają pełne prawo do swojej przestrzeni i pasji. To, co z tego wynoszą, wkładają we wspólną relację. To doświadczenia, spostrzeżenia, wnioski, tematy do dyskusji. Rozumiesz?

Spędzając ze sobą dwadzieścia cztery godziny na dobę, pozbawiacie się tej przestrzeni, wystawiacie się na rutynę, biegnięcie jak w horrorach w stronę pokoju, w którym wcale nie straszy tylko wieje nudą. Dlatego uważam, że związek, zdrowy związek to połączenie czasu spędzanego we dwoje i czasu spędzanego osobno i mam tutaj na myśli czas na realizowanie siebie, by potem móc być, się realizować we dwoje. Bo czas spędzony z samym sobą prowadzi do zrozumienia siebie, pokochania siebie i bycia szczęśliwym sam ze sobą, by ostatecznie móc się tym szczęście dzielić z drugą osobą.

Zrozumienie tego to znaczący krok w stronę dojrzałej relacji, która stworzy więzi na lata. Przynajmniej takie jest moje zdanie.

A do wszystkich „wielce zakochanych, miłością wieczną”, która trwa już wieczne-pół roku. Pamiętajcie. Usuwanie wspólnych zdjęć z Instagram’a trochę trwa…

To będzie tekst o nie-poświęceniu. Z pełną świadomością tego, że nie
wszystkim się to musi podobać. Według słownika „poświęcenie” to czyn
pełen odwagi świadczący o oddaniu czegoś, w imię dobra drugiego
człowieka. To również gotowość do ponoszenia ofiar.

W moim przypadku to historia o poświęceniu siebie, w imię dobra innych i składaniu ofiary z własnego ja. I nie ma w tym krztyny żalu. Jest wdzięczność,
która przyszła z czasem. To coś jak baśń, w której król jest nagi,
Kopciuszek zgubiła nie pantofelek, a wierność i zasady, Księżniczkę na
ziarnku grochu uwierało wszystko, tylko nie własna nieporadność,
Pocahontas odpłynęła na statku z nieznajomym, Śnieżka przysnęła i
przegapiła moment na szczęście, jest też wiele innych
pseudoksiężniczek, które pomyliły bale, są trolle, dwa smoki, jeden
myśliwy i cała masa krasnoludków. Nie wierzę w poświęcenie, jeśli
chodzi o miłość.

Zanim to zrozumiałem, musiałem 7 razy się przeprowadzić, w większości z miłość, zostawiając za każdym razem za sobą wszystko, co było ważne. Tak, w imię dobra drugiego człowieka.

Tylko dobro, z początku wspólne, zaczęło być zbyt zachłannie
wchłaniane przez jedną ze stron. Gubiłem i potykałem się o własne,
wyssane truchło, o wiele razy za dużo. Oczywiście, święty nie byłem,
ale nie potrafiłem stawiać granic własnych emocji, które były okrutnie
gwałcone. I nie żałuję ani minuty, bo zdarzały się momenty szczęście w
tym wszystkim. I jestem wdzięczny za każdą dobrą i złą chwilę.

Wyciągnąłem wnioski ze swoich błędów i krzywd zadawanych przeze mnie
też. Poznałem kilku ciekawych terapeutów. Zamknąłem swoje demony w
klatce, chociaż każdego dnia słyszę, jak drapią pazurami o kraty. Nocą
słychać je wyraźnej. Niektórzy mówią o nich strzygi, siadają na klatce
i nie pozwalają się obudzić. Znam je na pamięć. 10 lat zajęło mi
zrozumienie siebie i tego, że związek to równowaga i wzajemność. Bez
cienia pierdolenia o poświęceniu. W miłości nie składa się ofiar, w
miłości nikt nie wymaga poświęcania się dla niego. Często my wmawiamy
sobie, że tak trzeba, a potem z dumą wspominamy, jak to wiele
poświęciliśmy. Gówno prawda. Jak spotykasz kogoś, kto Cię rozumie i
szanuje, to o poświęceniu nie ma mowy. Za to jest piękny język
wzajemności i harmonii, na które wszystko się buduje we dwoje. Wierzę
w to dzisiaj bardziej niż kiedykolwiek wcześniej.

Faceci nie są zimni z natury, jednak są sytuacje, które wychładzają nas do tego stopnia, że przypominamy wielką górę lodową.

Facet, który swoje przeżył, milczy. Milczy nie dlatego, że nie czuje nic, milczy, bo czuje wszystko. Serce Kobiety zranione krwawi, a męskie serce zamienia się w kamień. Piszę z perspektywy doświadczenia. Kamień, a czasem w warowną twierdzę chronioną przez setki wojski, fosę, smoka i strzelców na każdej z wież. I też mamy problem z zaufaniem, bo facet jak się otworzy na Kobietę, to ma w sobie przerażające poczucie bezsilności. To wręcz paraliżujący strach i świadomość, że ona może zranić. Jeśli do tego dochodzi, to świat wywraca się do góry nogami. To lekcja samobiczowania się, nieradzenia sobie z emocjami, gniewu i popadania w obsesję. Z pozoru wydaje Ci się, że on dużo pracuje, a może dzieje się tak dlatego, że nie chce mu się wracać do pustego mieszkania, wydaje Ci się, że on jest skurwysynem, który neguje wszystko, a może tak naprawdę on nie potrafi nazwać emocji, jakie nim targają. Może Ci się wydawać, że trzyma dystans, a on po prostu się boi, boi się tego, że skoro poczuł i dostał po dupie, to znowu tak się stanie.

Z drugiej strony on ma świadomość, że Twoja obecność jest ważna i tu pojawia się kolejna obawa, że jeśli poczuje coś znowu, do Ciebie, to nie będzie w stanie przestać. Może za jego szybkim trybem życia, kryje się strach, że dogonią go własne myśli. Może katowanie się na siłowni ma zagłuszyć poczuciu, że dał się zranić. Może to, że lekceważy wszystko, mówi o tym, jak bardzo mu zależało. Może po raz pierwszy w życiu tak się czuje, może ocenianie przez pryzmat chwili, nie prowadzi do jasnych wniosków. Może czas jest tutaj kluczowy, bo facet otwiera się jak zardzewiałe drzwi lub stoi za tymi drzwiami mały chłopiec, który jeszcze dobrze Cię nie zna i boi się otwierać nieznajomym, więc obserwuje. Może właśnie taki poobijany gość, jeśli dasz mu poczucie, że jesteś, wybuchnie falą uczuć do Ciebie, bo okażesz się jego wybawieniem przed nim samym.

I nie będę namawiał, ale wierzę, że połamani, kiedy się poskładają, to kochają bardziej.

 

Moje książki pozwolą Ci inaczej spojrzeć na życie, przyniosą refleksje, które zaprowadzą Cię do nowych wniosków. Są jak wskazówki, które poprzez słowa prowadzą do zmian, które wniosą do Twojego życia światło…

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś! Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!