Uwielbiam słuchać takich historii… Ona poznaje jego, on poznaje ją… On mówi jej, że lubi małe kotki i ratować pandy, ona opowiada, że chciałaby ratować świat, a teraz to tylko gorszy okres przejściowy albo on chwali się, że jest kimś, tylko chuj wiadomo kim… Ona opowiada, że robi karierę, tylko nie wiadomo w czym… Na tym etapie ludzie zaczynają kręcić o sobie nawzajem filmy we własnych głowach. Kobiety, komedie romantyczne, faceci przeważnie porno. Chociaż wszystko zależy od reżysera, bo jaki reżyser, taki film…

Cieszę się, że wychowałem się w dużej mierze na podwórku, a nie w sieci. Dzięki temu potrafię wciąż nawiązywać znajomości w realnym świecie, a nie tylko w gadce online. To ułatwia, bo nie mam oporu podejść do kobiety na ulicy i powiedzieć, że ujął mnie jej uśmiech i może wypijemy razem kawę. Chociaż życie online spowodowało, że kobiety różnie na to reagują… Z drugiej strony, kiedy rozmawiam z kobiety, a rozmawiam dużo, to coraz bardziej wiedzę to, że ludzie nie potrafią napisać dwudziestu słów do dziewczyny w siebie, w taki sposób, żeby nie wyjść na zwyrola… Zasób słów się zmniejsza z pokolenia na pokolenie…
Poza tym, według badań, iloraz inteligencji również spada. Mam teorię, że niektórzy są już na minusie…

Zaraz wrócę do tematu wyobrażeń… Internet pozwala na wiele mistyfikacji, a ja lubię czuć to narastające napięcie w trakcie rozmowy, to wzajemne czytanie gestów, te poukrywane uśmiechy, przyśpieszony oddech… Wszystko to, czego nie widać w sieci, ja uwielbiam, jest dla mnie szalenie podniecające.

Niestety. Internet nauczył nas tego, że można kłamać, można wysyłać wersje DEMO samych siebie.

Działa to na dwa sposoby… Jedni grają, a Ci, którzy nie grają i tak są podejrzewani o grę…

Wracając do wyobrażeń. Dwoje ludzi się poznaje. Gadają online, gadają dużo, w końcu sami orientują się, że czekają na wiadomość o siebie każdego dnia. Tworzy się więź… Tyle, że jest to wirtualna więź… Są znajomości, które zostają w sieci, są znajomości, w których zaczyna się czuć, że to jest to i trzeba się spotkać, bo musisz kurwa dotknąć, spojrzeć, zobaczyć…

I jak to w życiu bywa, są dwie wersje wydarzeń. Pierwsza jest cudowna, bo nagle patrzysz, jak ona idzie ulicą, patrzysz, jak się porusza, jak się uśmiecha, a potem gadacie i macie wrażenie, że ktoś, jak na złość, przyśpieszył czas i chwila, która miała trwać wiecznie, a gadacie już piątą godzinę, skończyła się zbyt szybko, wiem, jak to jest… I potem nie możesz przestać myśleć, bo bohaterka z Twojej głowy, stała się Twoją rzeczywistością.

W drugiej wersji przygotowujecie się do spotkania, szykujecie się w chuj, już macie wychodzić i nagle przypominacie sobie, że zapomnieliście wziąć ze sobą swojego plecaka z wyobrażeniami o tym człowieku. Idziecie na spotkanie z całym tym wyobrażenie o człowieku, którego nigdy nie widzieliście na oczy, ale…

Po kilku sekundach orientujecie się, że coś jest nie tak, że rozmowa, tak płynna online, w realnym świecie przelewa się jak olej po tuńczyku w basenie, no ni chuja nic nie gra… Jesteście w jednym miejscu, ale jakby obok siebie, niby miała być pięknie, a wiele brakuje do tego, żeby było średnio.
Miało być tak i tak, a wyszło zupełnie inaczej.
Możecie nawet iść do łóżka, żeby sprawdzić poziom dotarcia, ale to też nie jest to… Miało być 50 twarzy Greya, a wyszła Pasja…

Zatem kończycie znajomość w poczuciu wielkiego rozczarowania. I jeszcze zazwyczaj macie do siebie pretensje, że tak się stało…

Otóż…

Nie ma w tym winy ani jednej, ani drugiej strony…

Wina leży w wyobrażeniach…

(Pomijam tutaj pomyłki typu, że on nie miał dwójki, a ona myślała, że ma nieziemskich uśmiech, albo ona była kulawa, a on marzył o jej kołyszących się biodrach…)

Problem polega na tym, że kręcicie sobie w głowach film, a potem na siłę próbujecie wcisnąć swoje wyobrażenia w drugą osobę. To jest główny powód niepowodzeń. Rozczarowań. Masz takie i takie wyobrażenia, masz kilka puzzli osobowości drugiej osoby i kręcisz w głowie, nie wiadomo, jak scenariusze, o człowieku, którego nawet jeszcze się nie widziało.

Popełniłem ten błąd kilka razy i dzisiaj wolę się zaskoczyć niż rozczarować. Wyzbyłem się oczekiwań. Wyzbyłem się wbijania w ramy wyobrażeń. Wolę płynąć, doświadczać i poznawać.

Drugim problemem jest pragnienie natychmiastowej gratyfikacji. Czyli poklikaliście parę razy, coś tam o sobie wiedzie, resztę sobie dopowiedzieliście, więc spotkanie jest tylko formalnością przed związkiem, który wisi w powietrzu. Niestety często jedyne, co wisi w powietrzu to fetor zawodu…

To wszystko powoduje, że mamy zaburzony obraz postrzegania siebie. W pięknym, idealnym świecie online, w którym wszystko jest przefiltrowane, chcielibyśmy, żeby spotkania również były idealne. Chuj z tym. Chcemy, żeby druga osoba była idealna i pasowała do naszych wyobrażeń…

Ludzi nie dopasowuje się do wyobrażeń. Ludzi się poznaje i zaczyna się ich akceptować lub nie…
W tajemnicy powiem, że to działa w dwie strony…

Jeżeli wciąż Ci nie wychodzi, to wiń za to ludzi…

Bo może wciąż kurwa żyjesz wyobrażeniami, które nie pozwalają Ci dostrzec wartości w drugim człowieku…

Więcej tekstów i wskazówek znajdziesz w moich książkach.

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…

A tutaj pierwszą – Książka – Na własnych zasadach

Cześć, jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mój e-book MYŚLI POURYWANE. Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Rozmawiałem kiedyś z dziewczyną w klubie, miała może dwadzieścia parę lat, typowa gadka przy barze. W jakiś stopniu zeszliśmy na tematy damsko – męskie. Kiedy zapytałem, czego tak naprawdę chciałaby od faceta, usłyszałem, że w sumie to, żeby miał fajne auto, porsche na początek może być, żeby pokazał jej świat, bo lubi podróże, żeby miał fajne duże mieszkanie i spędzał z nią dużo czasu. Kurwa. Ja pamiętam swoje pierwsze porsche, ale ono nowe nie było, a w tamtym czasie marzyłem o tym, żeby przespać przynajmniej jedną noc w wymiarze 3 lub 4 godzin, bo był zapierdol, o to mi chodzi…

Lubisz bajki? Zajebiste są prawda?

W bajkach, kiedy rodzice mieli już dosyć rozkapryszonej dziewuchy w zamku, to zamykali ją w więzy, gdzieś na krańcach królestwa, zalewali wszystko dookoła lawą i gdyby chciała wrócić, to stawiali tak jeszcze smoka. To dawało gwarancję spokoju. Ona tam siedziała, haftowała, spała, nudziła się i robiła inne księżniczkowe rzeczy. Szczerze, nie mam kurwa pojęcia, co tam robiła.
Za jakiś czas rodzice orientowali się, że warto się jej pozbyć na stałe i niech męczy się z nią ktoś inny. W tym celu organizowali turniej albo wysyłali posłańców, że w takim a takim zamku jest księżniczka do wzięcia. Warunek ubij smoka i wchodzisz na gotowe, gdyby nikt się nie skusił, to dorzucali pół królestwa. Chociaż uważam, że tam na bank, małym druczkiem, było napisane, że nie ma prawa zwrotu.
I jak to w bajkach bywa, znalazł się wariat, który na to poleciał. Wpadł do zamku, zajebał smoka, wszedł z drzwiami do komnaty, ofiarował jej swoje serce, a ona, że chłopa dawno nie widziała, pokochała go całym serce od razu, albo oddała mu się od razu, zależy jaka bajka.

Bajki bajkami, ale uważam, że ich naleciałości są odczuwalne i w dzisiejszych czasach. Tyle, że księżniczka nie siedzi w wieży, tylko mieszkaniu wynajętym przez rodziców, ma prawo do wychodzenia, zazwyczaj w weekendy do klubu, nie haftuje, tylko pstryka foty na instagrama lub nagrywa tik – tok’i. Na też zdecydowanie większy ogląd na potencjach księciuniów…
Co do wymagań pewnie za bardzo się nie zmieniły i są podobne jak z przytoczonej przeze mnie historii w klubie. W skrócie… Bądź miły, zadbaj o mnie, zadbaj o dom, doceniaj, że nic nie robię, przyjedź, odwieź, zabierz na wakacje, zrób kolacje, zabierz na kolację, miej dla mnie czas, doceniaj czas ze mną, nie pozwól, żebym się martwiła o cokolwiek… To duży skrót…

I teraz tak, ja naprawdę nie mam nic do księżniczek, niech sobie żyją w swoim posypanym brokatem świecie. Jestem pod tym względem tolerancyjny w chuj, jednak uważam, że tolerować to niekoniecznie znaczy znosić czy przebywać w otoczeniu.
Jednak pośmiać się chyba mogę prawda?
A raczej chciałbym w pewien sposób zweryfikować kilka pytań, które mam w głowie.

Księżniczki czekają na tego jedyne, który da im wszystko, ale czy one same z siebie, mogą dać coś więcej niż tylko dupy?

Znowu jestem wulgarny, wiem, ale przy tym uroczy też bywam.

We własnym mniemaniu każda z koronowanych głów, a koronowały się same, wierzy w to, że jest wyjątkowa i każdy powinien się o nie zabijać.
Tyle, że jest wielu gości, którzy naprawdę mają IQ wyższe niż ameba i do tego są poukładani, zaradni, daj Bóg przystojni i ogólnie świetnie odnajdują się w życiu.

I tutaj pada pierwszy strzał, który narusza koronę ułożoną na idealnej główce każdej księżniczki. Czemu akurat ktoś taki miałby zwrócić uwagę na kogoś, kto osiągnął doktorat z dziedziny leżenia i pachnienia.
Czy ktoś taki ma ochotę spełniać zachcianki i wysłuchiwać żali jej kurewskiej mości…
Bo skoro masz wymagania, to licz się z tym, że ktoś może mieć podobne wymagania względem Ciebie. Jeżeli szukasz „idealnego faceta”, to w jakim stopniu ty jesteś „idealną kobietą”?
Owszem możesz siedzieć i czekać aż książę podjedzie pod okno, zawoła, wejdzie, porwie, ale jest duża szansa, że jak zobaczy, kogo porwał, to szybko odniesie na miejsce.
Ty oczywiście po wielu nieudanych próbach stwierdzisz, że faceci to chuje i nikt nie zasługuje na to, by grzać się i przebywać w obliczu Twego majestatu, ale nawet ty z czasem dostrzeżesz, że blask już nie ten, a brokat przestał się świecić. Potem oczywiście możesz stwierdzić po raz kolejny, że faceci na jakiś trafiasz lecą tylko na Twoje wdzięki, ale uwierz mi, że przyciągasz to, czym kusisz, że skoro masz do zaoferowania tylko ciało, to znajdą się w Twoim otoczeniu tylko koneserzy ciała, często jednorazowi zdobywcy…
Taka prawda.
Jednak mało kto wspomina w królewskich kronika dzisiejszych czasów, o tym, że księżniczki i księciunie (bo tacy też są…) skądś się wzięli.
Tak!

Spójrzmy, kto sprawił, że są, jacy są, że ciągle wrzeszczą, że wszystko im się należy, że świat ma leżeć u ich stóp, że każdy ma się kłaniać, że muszą mieć wszystko na już, od razu i najlepiej bez wysiłku…

Właśnie! Królewska para! Któż inny jest odpowiedzialny za wychowanie takich, a nie innych mężczyzn czy kobiet…
No przecież nie ja.

Zatem trochę stając w obronie, chociaż wciąż w dużej mierze mi to zwija, potomków wszystkich królewskich par, za to, kogo my dzisiaj spotykamy w życiu, odpowiedzialni są właśnie rodzice, którzy swoją postawą, swoimi naukami (nie wszyscy, nie wkurwiajcie się) wychowali takie, a nie inne roszczeniowe pokolenie.

Coś wynika z czegoś.

Nie ma ludzi idealnych, nie ma związków idealnych, ale jest coś takiego jak praca nad sobą i praca nad relacją.
Zdrowa wzajemność, bo nigdy nie jest tak, że jest po równo. Czasem ktoś daje z siebie więcej, a potem druga osoba równoważy to, dając coś od siebie. Nie ma tak, że dostajesz to, co włożyłeś. Ludzie mają inne wartości, do innych rzeczy przywiązują uwagę, na co innego zwracają uwagę. Jednak to jest piękne, bo stwarza pole do kompromisów, do wzajemnego budowania we dwoje.
I jeżeli, jeżeli naprawdę czujecie się relacji spełnieni i szczęśliwy, no to kurwa! Mamy to!
Jeżeli jesteś z kimś i czujesz się dobrze, jeżeli jesteś z kimś i cieszysz się każdym dniem, razem pokonujecie przeciwności, to powtórzę! Kurwa! Mamy to! A raczej wy macie.

Miłość to nie jest przeciąganie liny, to stawianie na siebie nawzajem, ale przy wzajemnym szacunku i wracaniu uwagi na swoje potrzeby. Inaczej nie gubisz w relacji swojego poczucia własnej wartości, a wręcz przeciwnie umacniasz się w nim, bo druga osoba Cię w tym utwierdza.
Jeżeli czujesz się w związku, jak największa ofiara lub najwybitniejszy pizdeusz, to wybacz, najwyraźniej coś z Tobą nie tak i nie potrafisz obronić własnego zdania. Pora na krok wstecz, bo nie masz zbudowanej relacji ze sobą, zatem nie zbudujesz nigdy relacji z drugim człowiekiem.

Chcesz mieć cudowną osobę przy swoim boku, najpierw ty musisz być cudowną osobą. Chcesz spędzić z kimś resztę życia w szczęściu i miłości, to najpierw zadbaj o to, żeby to szczęście i miłość odkryć w sobie.

No kurwa proste prawda?

Więcej tekstów i wskazówek znajdziesz w moich książkach.

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…

A tutaj pierwszą – Książka – Na własnych zasadach

Cześć, jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mój e-book MYŚLI POURYWANE. Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Korzystając z tego, że miałem w miarę luźną niedzielę, którą postanowiłem spędzić sam ze sobą, to zrobiłem rajd po wszystkich możliwych forach internetowych, by zasięgnąć „wiedzy” stricte damsko-męskiej.
Niestety wiem mniej, niż wiedziałem, a ów wiedza w większości jest, jakby to powiedzieć, nic niewarta.
Aczkolwiek, każde z tych miejsc to kopalnia poglądów, żywe dyskusje, ale też jedna wielka wojna płci…
Dowiedziałem się wiele o tym, jacy są faceci, a jakie są kobiety… I jestem ciekaw, w którym momencie rozpoczęliśmy między sobą batalię płci…
Najgorsze w tym wszystkim jest chyba to, że każda strona trzyma się swoich racji i zamyka się w swojej narracji.

Może właśnie dlatego, wszyscy chcą mieć rację, a przez to tam mało mamy relacji…

„Forumiasta wiedza” zakłada, że kobiety są najlepsze i skomplikowane, za to faceci prości (zdarzało się, że też prostaccy) i posiadają jeden dżojstik, którym wystarczy poruszać i już są szczęśliwi.

Moim zdaniem, podkreślam moim zdaniem, uważam, że kobiety nie są skomplikowane, trzeba tylko wiedzieć, jak z nimi rozmawiać, a faceci nie są prości w swojej naturze.
Co do dżojstika, to też jest mit, bo nie każda potrafi nim dobrze poruszać, ale to zostawię sobie na osobny wpis, gdyż ów wajcha nie jest kluczowa do osiągnięcia szczęścia.

I jeszcze jedno tytułem wstępu, najwięcej komplikujemy sobie sami, a potem się dziwimy, że relacje nam nie wychodzą.

Widziałem w komentarzach setki słów na temat tego, że faceci to są ciamajdy i to kobieta decyduje, kiedy zostanie zdobyta, że zrozumienie kobiety jest trudniejsze niż odkrycie życia w kosmosie, zatem nie warto próbować, tylko kochać mimo wszystko.
Faceci znowu pragną tylko seksu, jedzenia i spokoju. Jak na zawołanie można brać ich do łóżka, bo zawsze im się chce, można ich owijać sobie wokół palca, ogólnie są łatwi w sterowaniu. A raczej jesteśmy łatwi.

I ok! Pytanie tylko jest jedno, skoro naprawdę jesteśmy tacy banalnie prości, to czemu w większości wypowiedzi jesteśmy chujami, z którymi nie można się dogadać.
Przecież instrukcja jest prosta, w myśl tego, co wyczytałem. Nakarmić, chwycić za wajchę i dać spokój.

Więcej, czemu coraz więcej jest samotnych kobiet i mężczyzn. Czemu coraz więcej kobiet stwierdza, że prawdziwych mężczyzn już nie ma? Czemu faceci zdradzają, bo nie mają w związku tego, co mogą dostać poza nim? Czemu kobiety mając kochającego faceta, biegają za tymi łobuzami, którzy traktują je jak przedmioty? Dlaczego powstają książki o uwodzeniu, kursy o radzeniu sobie z facetami, webinary o leczeniu złamanych serduszek?
Dlaczego tak wiele kobiet powtarza, że facet myśli tylko o jednym i łatwiej z nim się przespać niż stworzyć dom…

Jestem gotowy jak nigdy na kolejne „pochlebne komentarze” pod tym wpisem, ale uważam, że to wszystko nie świadczy o tym, że my faceci jesteśmy prostolinijni, to świadczy tylko o tym, że wiele kobiet w swoim osobistym mniemaniu odfrunęła za daleko i straciła kontakt z rzeczywistością… Bo skoro jesteśmy prości, to czemu sobie z nami nie radzicie?

Myślę, że jeżeli coś jest proste, to znaczy, że nie stwarza problemów. Prawda?
Jeżeli proste jest zrobienie czegoś, to robi się to cały czas. A jeżeli nie można, to znaczy, że trzeba się do tego przygotować, poświęcić temu czas, by to zrozumieć.
Gdybyśmy byli dla was prości, to miliony komentarzy o tym, że jest z nami ciężko i chuje z nas, zniknęłyby z Internetu, a większość związku przypominałaby sielanki.
Co za tym idzie, chore, nie bójmy się tego słowa, poglądy o prostocie mężczyzn sprawiają, że zamiast rozwiązywać problemy, szukać ich źródła, bardziej skupiacie się na narzekaniu niż działaniu.

Jednak, żeby zacząć działać i coś z tym zrobić, trzeba przyjąć do wiadomości fakt, że nie wszystko o nas wiecie i wcale nie jesteś prości pod względem uczuć, emocji, marzeń czy planów. Trzeba zrobić swój, ślepo-poglądowy, krok wstecz, by to dostrzec.
I zaraz usłyszę, że pierdolę głupoty, bo ja znam takiego, takiego, takiego, a moje koleżanki co chwilę trafiają na prostaków.
Otóż nasz mózg działa tak, że ma Cię utwierdzać w słuszności tego, w co wierzysz, zatem po prostu podsuwa Ci wszystko to, co ma udowodnić, że faceci są, jacy są, jeśli dodamy do tego prawo przyciągania, w które wierzę, to mamy gotowy scenariusz na tragikomedię, za którą jesteście w dużej mierze odpowiedzialne.

I to ma zdecydowanie szersze zastosowanie. Jeżeli zakładacie z góry, że faceci są prości, łatwi, ubodzy emocjonalnie i tak dalej… To wrzucacie w ten obraz wszystkich spotkanych gości na swojej drodze. To jak jedno wielkie sabotowanie swoich działań. Często ludzie są tacy, jak ich traktujemy. Stają się odzwierciedleniem naszych czynów, względem nich.
Jak się czujesz czy zachowujesz, kiedy podświadomie masz wrażenie, że ktoś podchodzi do Ciebie w kategorii „łatwizny, która nic nie czuje”?

No właśnie…

Zatem może warto odrzucić tezę, że my faceci, jesteśmy prości, a skupić się na zbudowaniu nowego poglądu. Ludzie oddają sobie to, co otrzymują, przynajmniej tak to powinno działać.

I to jest wskazówka dla obu płci, ktoś mi ją kiedyś dał.

Chcesz mieć kochającą i czułą osobę przy sobie, to w taki sposób ją traktuj.

O wiele więcej możemy sobie dać, jako ludzie odrzucają wszystko to, co założone z góry. O wiele więcej możemy poczuć, kiedy podejdziemy do siebie z otwartością na poznanie i zrozumienie siebie.

Przynajmniej ja tak myślę…

Więcej tekstów i wskazówek znajdziesz w moich książkach.

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…

A tutaj pierwszą – Książka – Na własnych zasadach

A teraz spójrz, nie chodzi tutaj o to, czy postawisz wirtualną kawę… Chodzi o to, że mnie wesprzesz, pokazując, że moje słowa mają dla Ciebie znaczenie i lubisz mnie czytać…

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Ręcznie malowane kubki z tekstami!

Kubek “Słowność”

Kubek “Nie mów mi”

Możemy się umówić, że kto się ze mną nie zgadza, ten pierwszy rzuci kamieniem, a rzucano już we mnie wielokrotnie.
To będzie tekst obiektywno – subiektywny. Jeżeli w ogóle może taki być, jednak wiem, że prawda w nim zawarta, leży po naszej stronie.
A jaka to strona…

Dopasowania, dopasowanka, docieranka, poznawanie się – kurwa zwał jak zwał.
Wszędzie wszyscy mówią o tym, czego pragną kobiety, jaki facet ma być, jaki nie, jak się zachowywać, jakich błędów nie popełniać…
A czego my chcemy?
Panowie, zróbcie hałas, jeśli mam trochę racji…

Mógłbym zamknąć ten tekst w jednym, oszlifowanym już zdanie, że facet to tak naprawdę chce świętego spokoju…
Jednak jest to krzywdzące i bardzo płytkie, bo spokój jest ważny, czy ma być święty, tego nie wiem, ale pod tym pojęciem, kryje się znacznie więcej.
Jeśli będę pamiętał, to rozwinę to potem, albo chuj z tym, teraz.

Spokój i tutaj ciekawostka historyczna, gdyż potrzeba spokoju, wywodzi się z czasów prehistorycznych. Kiedy zmęczony polowaniem, jaskiniowiec wracał do swej ukochanej jaskinowki, jaskoniuni, jaskiniochania – kurwa nie wiem jak to odmienić, kiedy wracał do swej ukochanej, to jedyne czego chciał to spokoju właśnie. Stąd mężczyźni mają to zakorzenione w genach!
Jeżeli w to wierzysz, to proszę, nie słuchaj mnie, nie ma w tym prawdy historycznej za grosze trzy…

Chociaż…

Coś w tym jest prawda? Bo nikt nie chce wracać do domu, w który są awantury o bzdury, ciągłe pretensje, dyktatura poleceń i tak dalej…
Uwierzcie mi, ogarnięty mężczyzna potrafi o siebie zadbać, potrafi nawet w obowiązkach domowych pomagać. Tak, właśnie tak pomagać.

Wróćmy do kluczowej kwestii, czego to chcą faceci…

Na wstępie powiem, że nie chodzi o seks, wspólne zainteresowania, szaleństwa…
To mity z komedii romantycznych i pseudo-poradników dla pań…

Facet chce czuć się akceptowany.

I nie w tym niczego dziwnego! Akceptacja. To, że Ty go akceptujesz! Akceptacja w oczach ukochanej osoby jest dobrem bezcennym. Wtedy wiesz, że nie musisz być idealny, wiesz, że możesz popełniać błędy, masz prawo do słabości i nie musisz niczego udowadniać, z nikim włączyć.

I teraz niby wszystkie z was mi przytakujecie prawda? Tak, tak, akceptacja jest ważna.

Niestety większość kobiet, wciąż próbuje swojego superman’a udoskonalać. Zrób to tak, zrób to inaczej, to mogłeś położyć tutaj, to zrobiłabym inaczej.
Pierdolca można dostać…
Jeżeli ktoś Ci nie pasuje, to z nim nie jesteś, a nie będąc w związku, wdrażasz program ulepszeń…
To tak nie działa.
Wymagacie od nas akceptacji, to dajcie nam to samo.

Facet potrzebuje przestrzeni dla siebie.

Nie chodzi o jaskinię batmana czy coś w tym stylu.
Pisałem już o tym dzisiaj w poprzednim tekście i wspominam dosyć często, że związek to:

ja i mój czas, ty i Twój czas, my i nasz czas.

To jest banalnie proste.

Wy chcecie mieć czas dla siebie, czas dla koleżanek, bo tak przegadujecie problemy, My lubi wyjść z kumplami na piwo i rozmawiać o pierdołach, przemyśleć problemy w samotności czy kurwa posklejać modele samolotów, czy co, kto lubi…
I teraz tak, ustalmy coś.
Facet potrzebuje oderwania, myślimy zadaniowo i lubimy się od tego oderwać.
Tutaj nie chodzi, że wyjście z kumplami kończy się podrywaniem innych kobiet, tutaj nie chodzi, że lubimy iść samotnie na trening, czy po prostu zrobić coś, cokolwiek samemu.
Tutaj chodzi o wasze podejście do tego.
Ile razy mówiłaś swojemu facetowi:

– grasz na konsoli i zachowujesz się, jak dzieciak…
– pewnie idź z kumplami na dupy… (ewentualnie kurwy, bo każda kobieta, która jest poza waszą relacją, obca kobieta, to albo dupa, albo kurwa… – w większości)…

– ja nie mam czasu dla siebie, a ty znowu nic nie robisz…

– zamiast iść na trening, poróbmy coś razem…

Nawet będą w związku macie prawo do spędzania czasu osobno… Serio, to zdrowo wpływa na relację!

A najgorsze jest, to kiedy wy narzucacie nam, co my lubimy robić i co możemy robić w czasie wolnym…

To jak w tym memie, w którym lekarz pyta „czuje się pan zdominowany przez żonę? A żona odpowiada „nie czuje się zdominowany”…

Facet też chce czuć się kochany.

Naprawdę. Tutaj za bardzo nie ma co tłumaczyć…

Facet chce spontaniczności.

W męskim świecie ciągle słyszy się „to jest życie, to jest poważna sprawa”. Każdy wie, że w życiu czasem trzeba przycisnąć, ale czasem też trzeba wrzucić na totalny luz.
Tak, żeby nie zwariować.
Na początku dużo rzeczy robi się spontanicznie, wygłupiacie się, bawicie, a potem nagle kurtyna opada i wszyscy mówią, że to już poważny związek i pewnych rzeczy robić nie wypada, trzeba się zatroszczyć o przyszłość.
No kurwa nie! Nic tak nie zbliża, jak spontaniczność.
Możesz dbać o związek i jednocześnie tańczyć w deszczu, biegać nago po plaży i od czasu do czasu zrobić coś całkowicie dziecinnego.
Każdy ma w sobie dziecko, które potrzebuje zabawy, każdy ma dorosłego, który ogarnia resztę rzeczywistości.

Facet potrzebuje celu!

Nie wiem, może tylko ja tak mam, ale cel w życiu jest ważny. Nigdy nie poświęciłbym dla nikogo swoich planów i marzeń, nie zgubiłbym siebie, ale bardzo chętnie realizował się i wspierał we dwoje w osiąganiu tego, co sobie wymarzyliśmy.

Możesz kochać do szaleństwa, ale jeżeli masz wizję siebie, widzisz drogę, którą chcesz iść, to zacznie obumierać, kiedy ktoś Ci powie, że trzeba to porzucić na rzecz związku…

Facet chce czuć, że go potrzebujesz.
Nie mówię tutaj, o jakiejś chorej więzi, która przeradza się w uzależnienie, chodzi nawet o głupie odkręcenie słoika.
Bardziej chodzi o poczucie tego, niż nie wiadomo, co by to miało być.
Wchodzą w związek mamy określone role, często są one płynne, ale jednak.
O tej potrzebnie najczęściej zapominają kobiety, które na starcie kastrują zdaniem „wszystko mam, wszystko zawdzięczam sobie, nikogo nie potrzebuję”… A potem się dziwią, że ktoś, kto ich słucha, odchodzi, skoro nie potrzebujesz, to nie będę zawracał Ci głowy, oszczędźmy swój czas…
To tak w skrócie.
W relacji ludzie siebie potrzebują, zdrowo potrzebują. Ktoś ma gorszy dzień, ktoś potrzebuje się przytulić, trzeba coś pomalować, trzeba wytłumaczyć nam, jak działa pralka i że proszek do białego, nie nadaje się do kolorów. Banały, a jednak.
Faceci uwielbiają być w waszych oczach superbohaterami… Serio.

Facet lubi, kiedy może się starać.

Nie wiem, czy jest to tajemnica, ale mało, gdzie o tym czytam. Nikt nie lubi, jeżeli ktoś zgadza się z Tobą całkowicie.
Dyskusje prowadzą do nowych wniosków. Różnice potrafią prowadzić do nowych miejsc.
Związek to partnerstwo, szacunek, lojalność miłość, ale powinna w tym być także niezależność, miejsce na różnice, które potrafią dodać pikanterii.
To jak siebie postrzegamy, wpływa na to, jak postrzegają nas nasi partnerzy. I nie mówię tutaj o jakiś przepychanka, chodzi o to, że masz się dla kogo starać być lepszym, bo wiesz, że to wzbogaca też Ciebie.

Więcej tekstów i wskazówek znajdziesz w moich książkach.

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…

A tutaj pierwszą – Książka – Na własnych zasadach

A teraz spójrz, nie chodzi tutaj o to, czy postawisz wirtualną kawę… Chodzi o to, że mnie wesprzesz, pokazując, że moje słowa mają dla Ciebie znaczenie i lubisz mnie czytać…

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

W każdym, ale to w każdym związku z czasem trafia się kryzys. Chociaż nie lubię słowa „trafia”, bo to zakłada losowość, a często jest tak, że odpowiedzialność za wiele sytuacji ponosimy my sami. Słowo „kryzys” też jest mocno nabrzmiałe, ale takie sformułowanie powtarza się nade często. Spójrzmy na związek jak na pory roku. Wiosna, lato, jesień i nagle przychodzi zima. Związki również mają swój cykl. Jest raz goręcej, a raz chłodniej.
Jednak ciągle mamy wpływ.
Ciągle możemy pracować.
Możemy naprawiać, a nie podejmować desperackie decyzje, że to już definitywny koniec i pora na zmianę…

To, co nas w sobie pociąga i przyciąga to pozytywność.
Zgadzamy się?
Osoby, przy których czujemy się dobrze, nastrajają nas pozytywnie. Chcemy spędzać z nimi czas. Na tym polega atrakcyjność, zarówno emocjonalna, jak i fizyczna.

Warto przypomnieć sobie w trudnym momentach swoje początki. Jak to było, kiedy się poznaliście, jak tworzyliście wszystko razem krok po kroku. Jak zabiegaliście o siebie każdego dnia.

Zaangażowanie, uważność, świadomość tego, że się do siebie zbliżacie. Warto spojrzeć wstecz i zobaczyć, w którym momencie pojawi się, zapukała do drzwi rutyna. A wy ją wpuściliście.

Widzicie to? Ten moment, w którym seks stał się przewidywalny, rozmowy płytkie i coraz rzadsze, a wzajemne zainteresowanie osiągnęło poziom depresji holenderskiej i grozi wam już zalanie przez obojętność…

To jest chwila, by powiedzieć sobie „KURWA, STOP!”.

Na szczęście wiele osób jest jeszcze zdania, że związek to ciągła praca, a kiedy coś się burzy, to warto naprawiać.
Dlaczego?
Dlatego, że poświeciliście sobie czas, który jest ważny, że każde z was emocjonalnie coś wzniosło do tej relacji, że szkoda byłoby to stracić.

Błogosławieni, którzy zaczęli o siebie walczyć, by siebie nie stracić.

Na szczęście istnieje szereg sposobów na naprawę. Serio!
I nie są to, nie wiadomo jakie sposoby.

Są wręcz banalnie proste, ale wymagają zaangażowania obu strony.

Dlaczego?

Bo w pojedynkę chuja się naprawi.

Zacznijcie od rozmowy!

To najprostszy sposób.

Tylko uwaga. Rozmowa to rozmowa. Nie „siema, co tam?”, „co słychać?”…
To może być jedna z najtrudniejszy rozmów, z tych rozmów, które zaczynają się od słów „musimy porozmawiać”, a po ich wypowiedzeniu nastaje cisza.
To rozmowa totalna, całkowite oczyszczenie, pranie brudów, zamiatanie syfu, litania pretensji, żalu, złości, coś, co burzy i buduje w jednym.
Taka rozmowa może trwać nawet kilka dni, ale jeśli odbywa się we wzajemnym szacunku, to jest duża szansa, że wyjdziecie z tego silniejsi.
To ma być plan naprawczy, a nie rzeź drugiej osoby.

Zaskocz!

Początki są cudowne, bo każde z was chce sobie udowodnić, że wam zależy. Problem polega na tym, że po czasie, życie codziennie odziera brutalnie z tych magicznych momentu.

Jednak czy na pewno?

Przecież wszystko zależy od nas.

Kto wbił do głowy ludziom, że jak się już jest w relacji, to nie trzeba się starać. Kto powiedział, że małżeński papierek, to gwarancja nierozerwalności związku.

No właśnie.

Zaskoczenie, przełamanie rutyny, odbiegnięcie od schematu.
To kolejny powrót do początków. A raczej przypomnienie sobie o tym, że w relacji chodzi o to, żeby się zaskakiwać.

Drobna uwaga. Pozytywnie zaskakiwać. To nie ma być zaskoczenie w stylu „Kochanie, miałam małą stłuczkę, potrzebne nam nowe auto” lub „wiesz, przez przypadek przespałem się z koleżanką z pracy” – przykłady wybiórcze, możesz podstawić swoje.

Zaskoczenie pozytywne. Na tym się skupcie. Przecież się znacie, wiecie, co lubicie, wiecie o sobie wszystko (tak być powinno), to dlaczego zapomnieliście robić sobie dobrze?

Jakkolwiek to brzmi, ale o to chodzi. Chcesz, żeby było miło, chcesz, żeby drugiej osobie było miło? Nie musisz codziennie wymyślać, chuj wie czego, po prostu zacznij od małych gestów. To nie jest Everest wysiłku, takie pozytywności powinny być na porządku dziennym, bo zbliżają.

Nic na siłę!

Jeżeli przychodzi kryzys i wiele par panikuje. A w panice popełnia się najwięcej błędów. Wówczas na siłę szuka się rozwiązań, które nie zdają testu i tylko pogarszają sprawy.

Zaczynacie szukać z przymusu tego, co chcecie robić we dwoje. Kino, kolacja, film we dwoje.

To wciąż brzmi jak jedno wielkie planowanie związku, a tutaj chodzi o spontaniczność.
O brak reguł, o wyjście poza schematy.

To spontaniczność buduje więzi, odnawia więzi też.

Bardziej ucieszy Cię zaplanowana kolacja w knajpie, która ma ocieplić związek czy spontaniczny obiad przygotowany, kiedy wracasz z pracy?

No właśnie…

KOCHAM CIĘ.

To tylko słowo. Jednak słowa mają moc, o ile za nimi idą czyny.
Możesz powiedzieć „kocham Cię” każdego dnia drugiej osobie na miliony sposobów, poprzez miliony gestów.
Słowa to zalążki bliskości, która jest tak ważna. Słowa bywają wstępem, preludium czynów, które potrafią odnowić wszystko.

Wspieraj.

Wiesz, jak to jest, kiedy walczysz sam z całym światem. Tak…
Widzę często, że ludzie są bardziej obok siebie niż za sobą.
Mam na myśli, że jeżeli z kimś jesteś, to stoisz za swoim człowiekiem murem, choćby się waliło i paliło, chociażby byliście pokłóceni, to kiedy ktoś atakuje Twoje człowieka, to gryziesz do krwi.
Na tym to polega, stoisz za kimś i wspierasz, a nie stoisz obok i patrzysz.

A teraz posłuchajcie…

Zanim zacznie to wdrażać w życie, trzeba wziąć pod uwagę jeden, ale może kluczowy szczegół. Szczegół składający się z malutkich szczególików.

Kiedy decydujecie się naprawiać, to naprawdę decydujecie się naprawiać, a na pierwszym miejscu stawiacie szacunek.
To nie ma być walka o rację, a o relację.

Szacunek jest kluczem.

Drugą ważną rzeczą, pierwszej nie było? Zatem pierwszą i drugą ważną rzeczą jest to, że naprawa to proces.
Nie ma złotego środka, nie ma jasnego terminu, kiedy przyniesie to efekty, nie ma gwarancji, że to pomoże, ale jeśli wam zależy, to robicie wszystko, dosłownie wszystko.
Szukacie, aż znajdziecie, bo jak napisałem na początku, wiele daliście z siebie waszej relacji, więc czy jest sens tak szybko ją pogrzebać?

To pytanie pozostawię tutaj, żeby każdy mógł sobie na nie odpowiedzieć.

Sprawdź też tekst – 10 kroków, które nakierują Cię na szczęście! 

Tutaj kupisz teraz moją drugą książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś!

Kawę postawisz właśnie teraz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!