Tutaj kupisz moją drugą książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś! Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Zaczynałem pisać publicznie, jakieś 6 lat temu. Tak mnie naszło na wspomnienia trochę. Od tego czasu wiele się zmieniło. Bardzo wiele. Kilka tekstów musiałbym mocno zweryfikować. Pod kilkoma już, bym się nie podpisać. I to jest fajne, bo to znaczy, że zmienia się perspektywa, poglądy się poszerzają i dają miejsce na zmianę. Słuchamy się nawzajem i weryfikujemy. Uważam, że to jest ważne, żeby mówić, ale też słuchać i rozumieć. Starać się zrozumieć.
Od tego czasu kilkanaście osób wróżyło mi też, że szybko się skończę. A mnie ciągle widać. Tańczę sobie i rzucam kolejnymi słowami.
Przez ten czas bardzo wiele się o sobie dowiedziałem, poznałem się lepiej, kilka razy robiłem korektę życiowego kursu.
Druga strona medalu, bo medal strony ma dwie. I druga strona medalu zawsze opowiada o tym, czego dowiedziałem się o sobie od osób, które mnie nie znają.
Bo… Najwięcej wiedzą o nas Ci, którzy nas nie znają. Pamiętajcie o tym. I jedyna wskazówka, żeby nie zwariować, to po prostu mieć wyjebane.
Bo podobno rzeczy, które opisuję są nierealne, brutalne, pojebane, bajkowe… Ogrom opinii. Rozstrzał porównań. To trochę tak, jakby złoty jednorożec, któregoś dnia wpierdolił na wiejski festyn i ponabijał wszystkich na swój róg. Jest z jednej strony bajkowo, bo jednorożec, z drugiej brutalnie. Prawda?

Czy jest romantykiem? Bywam.
Czy jestem sarkastyczny? Do bólu.
Czy jestem szaleńcem? Największym.
Czy wierzę w to, co piszę? W chuj wierzę.

Mam w głowie wielką maszynę do pisania i myśli cały czas stukają i tworzą kolejne teksty, paradoksalnie najlepsze teksty tworzę wtedy, kiedy nie mogę ich zapisać. Mam w głowie idealistyczny rozpierdol, który ogarniam z gracją.

Czy ciężko jest wierzyć w miłość? Tak, w dzisiejszym świecie bardzo ciężko. Nie ukrywam tego, nie też nie ukrywam tego, że wszystko byłoby prostsze, gdyby ludzie przestali kombinować i zaczęli czuć.

Większość natomiast wychodzi z pozycji braku i zawiedzenia. To słaby punkt startowy.
Większość niestety buduje siebie, swój obraz na braku pewności i wiary we własne możliwości.
Jeżeli wychodzi do świata bez przekonania, to ten świat niestety Cię szybko weryfikuje.
Jeżeli nie wierzysz w siebie, to czemu drugi człowiek miałby uwierzyć w Ciebie i zechcieć z Tobą być.
Słyszę nawet, że jestem seksistą. Ja? Jestem idealistą i do tego niepoprawnym, niereformowalnym. Z seksizmem nic mnie nie łączy, z byciem seksownym już bardziej.

Uważam, że związki, które mają powodzenie na przetrwanie tworzyć powinny osoby silne. Tak, możesz się nie zgodzić. Jeżeli ktoś ma przewagę, wówczas dochodzi do dominacji i uległości albo uzależnienia i toksykacji.
Natomiast, jeżeli spotykają się dwie silne osoby, to ma to sens. Są jak najlepsi kumple, partnerzy, kochankowie. Jest mnogość możliwości docierania się i poznawania. Każdy trzyma swoją pozycję, a równocześnie opiera się ataki innych we dwoje.
Tak, uważam, że kobieta ma być partnerem, a nawet wyzwaniem. Ma podniecać i wkurwiać równocześnie. Ma być wsparciem i obrończynią własnego zdania. Inaczej, jaki ma to sens. Możesz mieć kobietę z krwi i kości, która potrafi wejść Ci pod skórę i parzyć nerwy, albo księżniczkę, która tylko potakuje i nie wie, jak o siebie zadbać.
Wybór, wszystko to kwestia wyboru.

I tutaj słyszę skowyt gości, że kobiety to tylko kasa i kasa. A kasa jest fajna, świadczy o zaradności i daje poczucie bezpieczeństwa. Zaraz usłyszę, że bronię kobiet i sram do własnego gniazda. Nie bronię i nie mieszkam w gnieździe. Mówię, jak jest.
Najwięcej mówią Ci, którzy nie zostali odrzuceni. Jak dostajesz kosza, to szukasz wytłumaczenia wszędzie, tylko nie w sobie. Jeśli kobieta Cię nie chce, to nie dlatego, że masz mało kasy czy cokolwiek. Może po prostu nie ma między Wami „tego czegoś” i zamiast ją wyzywać, warto zrozumieć i iść dalej. Jeszcze nie jedna da Ci w życiu kosza. Serio.
Znowu druga strona medalu. Przyciąga to czym kusisz. Jeśli jedyne, co masz do zaproponowania to kasa, to przyciągasz laski, dla których będziesz bankomatem. Ona zamiast głębi spojrzenia, ma pusty wzrok, w którym błyszczy przelicznik walut i kalkulator prezentów. To normalne. I tak jest skonstruowany świat, jeśli pozujesz na bankomat, to ona ciągnie Tobie i ciągnie z Twojego portfela proste.
A jeśli trafisz na taką, której na kasie nie zależy, bo sama potrafi o siebie zadbać, to nie wiesz, co zrobić. Sam widzisz, jak jest.
Sygnały, jakie wysyłasz do świata znajdują odbiorców. Zatem zadbaj o jakość tych sygnałów, to zobaczysz, że jest wiele wartościowych kobiet, które mają w dupie Twój portfel.
Kobiety natomiast mówią, że facetom zależy tylko na seksie i nie chcą się angażować.
Seks jest ważny i przyjemny, to fakt. I tutaj podobnie, jeżeli jedyne co możesz zaproponować to własną dupę, to poznasz tylko amatorów jednorazowych numerków. Kusisz ciałem, dostajesz w zamian ciało. A potem to ciało odchodzi, bo dostało to, czego chciało i wielki lament, że odszedł. Doszedł i odszedł, na chuj drążyć temat, jak już wszystko zostało wydrążone.
Tu też kłania się jakość sygnałów.
Bo wielu fajnych facetów nadziało się na kobiety, które zabawiły się ich uczuciami i postała trauma w głowie, że wszystkie są takie same. Wiele kobiet dało się przelecieć za obietnice i teraz myślą, że jak nie dadzą, to niczego nie dostaną.

Jakość sygnałów. Powtórzę się.

Problem polega na tym, że za bardzo skupiamy się na wrażeniu niż wyrażeniu.
Budowanie wrażenia jest jak z przygotowaniem się do roli w filmie. Tworzysz jakąś postać. W życiu jest podobnie. Większość to kreacje. Większość to role, jakie odgrywają, ukrywając swoje prawdziwe ja, bo świat woli ludzi bez skazy, idealnie wyfiltrowanych, bez martwień.
Większość ma maski. A kiedy ktoś podejdzie i spróbuje taką maskę zdjąć, to popadają w panikę. Łatwiej jest rozebrać i przelecieć niż odkryć swoje słabości i pozwolić poznać.
Nie wyrażamy siebie. Wyrażamy wyuczone poglądy, byle nikogo nie urazić, byle nie zburzyć domku z kart własnej osobowości. Nie pokazać za wiele.
Tymczasem nie można pokochać kreacji na dłuższą metę.
Kocha się ludzi, a nie ich wyreżyserowane postaci.

No kurwa, ja w to wierzę.

Ludzi się kocha, kiedy pozwolą Ci się rozebrać, kiedy zdejmą przed Tobą maski, kiedy pozbawisz ich łatek, które ktoś im nalepił, kiedy scałujesz każdą bliznę, jaką posiadają, kiedy dostrzeżesz i zaakceptujesz niedoskonałości, kiedy poznasz syf, z jaki musieli sobie poradzić, kiedy zrozumiesz, z jakimi demonami walczą na co dzień, kiedy poznasz, czego się boją.
Chodzi o miłość, a nie o ciało.
Kiedy odnajdujesz w drugim człowieku swoje podobieństwo, kiedy szukasz prawdy, która współgra z Twoją prawdą, kiedy wiesz, że możesz się odsłonić i nikt Ci nie przypierdoli, a Twoje słowa nie zostaną wykorzystane przeciwko Tobie.
Bycie razem to bycie na dobre i na złe. Balansowanie w skrajnościach, doświadczenia przeciążeń, kiedy ktoś jest wkurwiony, zmęczony, bezradny i wyciąga rękę, a Ty łapiesz tę rękę i nie puszczasz. Kiedy razem przechodzicie przez ogrom różnych sytuacji i ten człowiek ciągle jest za Tobą, to wówczas możesz powiedzieć, że się poznaliście, że Was coś łączy, że jest w tym sens. To tak naprawdę daje odpowiedź na pytanie „czy kochasz”.

Związki nie są schematyczne. Nie ma tak, że jeżeli zrobić to i to, otrzymasz to i to. Nie ma instrukcji, którą kiedy przeczytasz, to wszystko pójdzie dobrze i będziecie żyli długo i szczęśliwie. Kluczem jest słuchanie, zrozumienie i rozmowa.
I kiedy Wasz związek daje Wam radość, to macie to! A innym chuj do tego.

Związek to dwie osoby, bez wpierdalania się innych. Związek to nie połówki pomarańczy, jabłka, śliwki czy cholera wie czego. Związek to kobieta świadoma siebie, pewna swojej wartości i mężczyzna, który jest pewny siebie i świadomy. Potrafią funkcjonować w pojedynkę, świetnie sobie radzę, ale we dwoje jest radośniej.
Takie podejście wyklucza konieczność bycia razem na rzecz chęci bycia razem. A to subtelna różnica, kiedy mówisz komuś, że go nie potrzebujesz, ale chcesz, bo z Tobą wszystko jest bardziej, wszystko jest lepiej.

I takie podejście moim zdaniem na sens, tworzy związki, które mają szansę na powodzenie.

Naprawdę w to wierzę.

Tutaj kupisz moją drugą książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś! Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Raz na jakiś czas, ktoś wpadnie z pytanie „co robić, bo mój partner/partnerka sugeruje, że potrzebuje przerwy?”.

Kiedyś napisałbym, że jak potrzebuje przerwy, to niech spierdala, przerwy są tylko w szkołę i w pracy.

Dzisiaj podchodzę do tego temat w sposób bardziej złożony, bo każdy z nas jest inny prawda?

Znasz ten tekst, że jak kogoś kochasz, to bla, bla, bla, a może wróci? No właśnie, jednak to nie zawsze tak działa, bo jak nie wróci, to jest jasna sytuacja, ale jak wróci, to pojawia się pytanie „co dalej”?

Nie jestem zwolennikiem przerw, to powiem od razu, ale taka sugestia może być punktem zwrotnym relacji, jeśli się dobrze do tego podejdzie.

Załóżmy, że przerwa nastąpiła, po czymś takim automatycznie masz potrzebę odzyskania drugiej osoby. Niby dzwonisz przez przypadek, niby napiszesz „co słychać, niby coś tam… Byle łapać kontakt, by się łapać tej wątłe nadziei na coś…
Nawet się nie obejrzysz, a jesteś jak Rutkowski z całym zespołem mistrzem inwigilowania swojego byłego czy byłej. Siedzisz w kącie i przeglądasz, oglądasz, śledzisz, a jednocześnie Cię nosi i nie możesz znaleźć sobie miejsca.
Tak jest. Wiem to.
Możesz czekać i zalewać się tęsknotą, możesz też zrobić coś, co sprawi, że faktycznie pojawi się tęsknota.

Bo druga strona medalu wygląda tak, że jeśli ktoś chce przerwy, to czuje się przytłoczony/a, gubi swoją przestrzeń, a jak wiadomo, związki potrzebują przestrzeni własnych i przestrzeni wspólnej.

Dobra, ale co zrobić jak przerwa czy rozstanie właśnie się dokonało.

Działać. Jednak nie działać w stronę powrotu, ale działać dla siebie.

Często pozwolenie na to, że ktoś się oddali, jest czasem, który jest ważny dla obu stron. Idealizujemy to, co straciliśmy. A im bardziej idealizujemy, tym bardziej zaczyna dostrzegać to, co utraciliśmy, to, co było fajne w relacji. Dlatego czasem oddalenie się jest jak lekarstwo. Doświadczenie braku, paradoksalnie pozwala docenić to, co się miało. Rutyna, którą się przeoczy, często niszczy wszystko, ale czas spędzony osobno pozwala zrozumieć, dlaczego się było razem.
Dlatego nie warto panikować. Wiem, jak to brzmi, ale serio nie warto.
Dajcie sobie doświadczyć tego, że jesteście osobno, by potem wrócić do siebie ze zdwojoną siłą.
Oczywiście to nie jest reguła. Bywa różnie.

Kolejny krok, który jest ważny to „nie dostań pierdolca, bo zrobisz większy pierdolnik”. W skrócie. Nie wariujcie, że ktoś się oddalił, to trudne, ale jeśli ktoś ma zatęsknić i docenić, to nie może być osaczony przez Wasze goniące za nim widmo. Jeśli dostaniesz pierdolca na punkcie sprawdzania, co w danym momencie robił Twój była/obecny lub była/obecna to, zamiast zatęsknić, ten ktoś otworzy szampana, że się uwolnił, to weźmie to za przejaw szaleństwa.

Nawiązując do tego, co powyżej. Nie szukaj kontaktu. Naprawdę. Daj sobie czas dla siebie. Nie publikuj, broń Boże” tęsknopostów, nie biegaj z każdą pierdołą pod byle pretekstem. Ten czas jest dla Was, ale przede wszystkim dla Ciebie. To czas na poukładanie, to nie jest czas żałoby, ale czas na przyjrzenie się Wam i sobie z innej perspektywy.

Tylko ważne, żeby perspektywa nie przybrała obrotu pod tytułem „zrobię wszystko, by odzyskać”. W takich sprawach nacisk jest niewskazany. Zaufaj mi.

Zajmij czymś głowę, nie rozpamiętuj.

Pisałem o tym w tekście o rozstaniu. Przeczytasz go tutaj – Kliknij i przeczytaj!

A teraz odpocznij i uwolnij głowę, bo pamiętaj, że czasem tak jest, że ludzie do siebie wracają, a czasem nie. To nie jest optymistyczny wniosek, ale nie będę Cię głaskał, mówiąc, że powroty są pewniakiem. Zazwyczaj związki się rozpadają, bo jest ku temu szereg przyczyn. I trzeba to zaakceptować, że po prostu nie wyszło, bo nikogo się nie zmieni na siłę, a rozstania i powroty powtarzane bez końca wytrącają z równowagi i zalatują starym tłuszczem, jak odgrzewane kotlety.

Mimo to! Trzymam kciuki!

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś! Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Pisałem o tym wielokrotnie, a na początku chciałbym przypomnieć fragmenty dwóch tekstów, które spokojnie mogą być prologami tego tekstu…

„Kojarzycie taką scenę. Jest w prawie każdym filmie.

Ona poznaje jego albo on ją. Zaczynają się spotykać. Jest fajnie. Jest cudownie. Ogniste spojrzenia, od których ona miękkie. Romantyczne kolacje. Rozmowy o życiu. Namiętny seks. Ona po przejściach. On po rozwodzie. Na odwrót też może być. Po prostu są po przejściach i nie wierzą w miłość. Są tak zrezygnowani, że szok. Ich życie miłosne leży na dnie, a oni swoim zachowaniem dokonują odwiertów.

Nagle… (muzyka z filmu “Szczęki”). Chociaż jeszcze nakreślę sytuację bardziej.

Ona wpada na niego w parku, oblewa go kawą na mieście. Czasem to on łapie za tego samego ogórka w sklepie lub potrąca ją samochodem. Cokolwiek. I… I… I…

Bang! Mamy to. Leci oczko w jego stronę, on się uśmiecha. Zakochują się! Gołębie wylatują z klatek. Kwiaty zakwitają w środku zimy. Łabędzie splatają się szyja na środku stawu. No zakochanie w chuj!

I tutaj dochodzimy do jednej z końcowych scen… Idą nocą (zawsze wtedy idą nocą), trzymają się za rękę, ona go obejmuje (a on ją wrzuca w krzaki – dobra żart), on wącha jej włosy i po chwili ciszy… Padają słowa “Musimy porozmawiać”. Amor spada na pysk tuż za nimi. I nie chodzi o to, że ona powie, że kiedyś była facetem czy on, że ma chorobę weneryczną. Nie! Zazwyczaj tutaj rozmowa schodzi na tematy, które prowadzą do tego, że ostatecznie – nie mogą być razem. Zawsze tak jest.

Oczywiście jak to w filmach bywa po czasie, on goni za nią na lotnisko czy chuj wie gdzie, bo to film, czyli musi być HAPPY END – w tajemnicy powiem Wam, że w życiu bywa inaczej”.

Tek tekst przeczytasz tutaj: kliknij i przeczytaj!

„Uwielbiam słuchać takich historii… Ona poznaje jego, on poznaje ją… On mówi jej, że lubi małe kotki i ratować pandy, ona opowiada, że chciałaby ratować świat, a teraz to tylko gorszy okres przejściowy albo on chwali się, że jest kimś, tylko chuj wiadomo kim… Ona opowiada, że robi karierę, tylko nie wiadomo w czym… Na tym etapie ludzie zaczynają kręcić o sobie nawzajem filmy we własnych głowach. Kobiety, komedie romantyczne, faceci przeważnie porno. Chociaż wszystko zależy od reżysera, bo jaki reżyser, taki film…
Cieszę się, że wychowałem się w dużej mierze na podwórku, a nie w sieci. Dzięki temu potrafię wciąż nawiązywać znajomości w realnym świecie, a nie tylko w gadce online. To ułatwia, bo nie mam oporu podejść do kobiety na ulicy i powiedzieć, że ujął mnie jej uśmiech i może wypijemy razem kawę. Chociaż życie online spowodowało, że kobiety różnie na to reagują… Z drugiej strony, kiedy rozmawiam z kobiety, a rozmawiam dużo, to coraz bardziej wiedzę to, że ludzie nie potrafią napisać dwudziestu słów do dziewczyny w siebie, w taki sposób, żeby nie wyjść na zwyrola… Zasób słów się zmniejsza z pokolenia na pokolenie…
Poza tym, według badań, iloraz inteligencji również spada. Mam teorię, że niektórzy są już na minusie…”

Ten tekst znajdziesz tutaj: kliknij i przeczytaj!

Ostatnio spotkałem się ze znajomymi z liceum. Znaczy z tymi, z którymi wciąż mam o czym rozmawiać od czasu, do czasu, bo wiecie jak jest…

Kończysz liceum i krzyczysz do wszystkich „na zawsze razem” i to „zawsze” jakoś nigdy nie wychodzi.

Trochę powspominaliśmy, trochę pogadaliśmy, żadne z nas nie jest w związku, kilka osób jest po rozwodzie. Życie.

I tak gadając o wszystkim i o niczym zeszliśmy na temat szkolnych miłości. To były czasy prawda.
Zaczepki, podrywy, podchody.
Było jakoś inaczej. Nie było w tym wszystkim, jakiegoś takiego pozerstwa, rachunków zysków i strat, które przychodzą z wiekiem, nie było zranionych dusz, złamanych serc, było bardziej prawdziwie. Jakoś naturalnie. Spontaniczniej.

Zamiast drogich kolacji, były spacery po parku, zamiast upojnych nocy, seks cichaczem, bo za ścianą byli rodzice, chuj z tym, że on doszedł trochę za szybko, chuj z tym, że ona spadła z jeźdźca, bo akurat mama przyniosła kanapki i biedna, pewnych rzeczy już nie odzobaczy. Były emocje, takie naturalne i szczere.

Dużo dawało to, że nie było problemów. Dorosłe życie było, gdzie w oddali, a każdemu się wydawało, że będzie żył wiecznie i że on czy ona to ten jeden człowiek na całe życie.
Zmartwienia oscylowały, gdzieś w okolicach kartkówki z matmy, zadań z fizyki, rozprawek z polskiego i tego, jak przemycić alkohol na dyskotekę. Prostota. Serio.

Mniej kasy, ale pomysłowość większa i docenianie również bardziej znaczące.

Licealne miłości zdecydowanie miały swoje plusy. Wtedy patrząc w oczy, zakochani naprawdę wierzyli, że świat przestaje istnieć, kiedy są razem, że razem mogą wszystko, a miłość trwa wiecznie. Naprawdę w to wierzyli i to czuli.
Gówniarska miłość była oparta na prawdzie. Była czysta i niewinna, jak… Nie mam tutaj porównania.
Życie było po prostu łatwe i przyjemne, a świat dorosłych niezrozumiały i odległy.
Matura wywoływała największe obawy, a nie to, że trafisz w swoim życiu na toksyka czy toksyczkę albo że ktoś Cię będzie zdradzał i robił w chuja, bo przez swoje doświadczenia ma zjebaną psychikę, której nie potrafi ogarnąć.
Uczyli nas wielu niepotrzebnych rzeczy, ale nikt nie nauczył tego, jak znaleźć miłość, stworzyć związek i tego po prostu nie spierdolić.

Dlaczego o tym nie uczą? Nie wiem. Swoją drogą czytałem kilka podręczników do Wychowania do życia w rodzinie, czy jak to tam zwą i zmieniłbym nazwę… Bo to poradnik katastrof, a nie podręcznik.

Dlaczego zatem związki się nie kleją, dlaczego czasem nie potrafimy stworzyć idealnego połączenia, a jesteśmy, jak woda i olej…

Kurwa nie wiem…

Serio. Zawsze uważałem, że miłość jest prosta, bo jest, ale jak widzę teraz związkowe kombinacje, jakie ludzie potrafią sobie fundować, to bardziej przypomina to grę w twistera, niż budowanie relacji.

Jednak spróbuję coś powiedzieć z sensem większym lub mniejszym…

Nie wychodzi, bo ludzie się nie lubią…

Jeżeli budujesz coś na fundamencie fascynacji drugą osobą, to nie ma prawa nic z tego wyjść. Fascynacja mija. Seks jest cudowny, ale jak nie zaczniesz dbać o relację na co dzień, to nawet on nie pociągnie miłości na wieki. Trzeba się lubić, trzeba lubić tego człowieka, z którym chce się być, lubić spędzać z nim czas, lubić jego charakter, poczucie humoru, lubisz go/ją tak bardzo, że ja pierdolę. Najlepsze związki wyrastają bazie przyjaźni. To moja teoria, nie musisz się zgadzać.

Seks i miłość to dwie różne rzeczy…

Serio. Seks jest pięknym dopełnieniem miłości i jednym z jej elementów, ale seks może również istnieć w pojedynkę.
I nie mam sensu nad tym dywagować. Seks to seks, a miłość to miłość. Gorzej, jeżeli komuś seks pomyli się z miłością. Miłość się czuje, a seks się przeżywa. I wiem, że zaraz polecą komentarze „świętych”, że seks bez miłości jest mechaniczny i dla osób z niskim poczuciem własnej wartości – tak mówicie i piszcie w komentarzach wiem. Otóż nie! Zgłaszam sprzeciw. Seks bez miłości potrafi być namiętny i podniecający i na pewno niemechaniczny. A jeśli ktoś mówi, że jest mechaniczny, to najwyraźniej nie doświadczył takiego iskrzącego rżnięcia… W tej chwili coś powinno zaiskrzyć, powinno nastąpić, jakieś wyładowanie, jakiś głos z niebios mówiący „pieprzcie się”, chęć dotknięcia i zbliżenia się do drugiej osoby tu i teraz. Przeżycia czegoś, nawet jak ktoś powie, że to nic nie warte, bo powinna być miłość. Jest, chwilowa.
W rytmicznych ruchach, przyśpieszonych oddechach, kroplach potu, urwanych jękach można odnaleźć sens i głębię. I nie ma znaczenia czy trwa to godzinę, dwie lub trzy. Jest i tyle. Zaufaj mi.
Jednak seks nie może być podstawą bycia razem. I tutaj chciałbym zerwać z mitem, że tylko kobiety zakochują się w trakcie seksu. Wydzielają się hormony, mózg zalewa fala szczęścia, Ty akurat wkładasz jej od tyłu, myśląc, że ma spoko tyłek, a ona już planuje imiona waszych dzieci. Faceci też tak mają, serio. I trwa to dłużej niż tylko do orgazmu. Znam gości, którzy po jednorazowym seksie, chcieli robić odlew z marmuru jej cipki i stawiać jej pomnik w salonie, wierząc, że jest tą jedyną. A seks wymaga szczerości, warto to podkreślić na samym początku, że chodzi o rżnięcie i nic poza tym. To powinno spotykać się z wdzięcznością obu stron, że układ jest w miarę jasny.

Jednak to wciąż nie powinno definiować bycia razem.

Miłość to nie jest kwestia posiadania…

Pisałem o tym dzisiaj. A raczej wczoraj.

„To wolność w miłości sprawia, że ludzie się przyciągają, że generuje się bliskość, która nie jest koniecznością, a staje się wyborem”.

Nie lubię określeń typu „mam ją/mam jego”. Irytują mnie, bo miłość (patrz powyżej), to nie jest kwestia posiadania, a chcenia. Wzajemnego.

Wolność w miłości nie oznacza, że możesz robić co chcesz, gdzie chcesz i z kim chcesz. Wolność w miłości to dla mnie świadomość, że chcesz, żeby druga osoba robiła to, co lubi, a nie to, co my chcemy, żeby robiła, a w tym wszystkim, żebyśmy robili też pewne rzeczy razem. Przestrzeń. Ja, Ty i związek. Mój czas, Twój czas, czas wspólny.

Tymczasem zaborczość, chora zazdrość, którą często widzę w relacjach rozpierdala wszystko. On nie może wyjść sam, ona nie może iść sama, a najlepiej byłoby spędzać ze sobą 24h na dobę.
Przecież każdy dostałbym pierdolca. Jeśli ktoś Cię zamyka w złotej klatce, to po pierwsze tracisz do tej osoby szacunek, a po drugie szukasz okazji, żeby się wyrwać za wszelką cenę, a to przeczy miłości.
Wolność generuje jeszcze jedną ważną cechę relacji. Przestrzeń własną.
Pamiętam jak kiedyś spotykając się z pewną dziewczyną, dostałem po twarzy informacją, że będąc razem powinienem udostępnić jej moje wszystkie hasło do mediów społecznościowych i pin do telefonu, bo tak działa zaufanie. No tak ni chuja nie działa zaufanie, więc jak się możecie domyślam, dziewczyną nie została, bo miała kilka klepek w głowie nie na miejscu. Jeśli ktoś wierzy, że inwigilacją jest w stanie zbudować relację, to życzę powodzenia.
Sprawdzanie to jasny komunikat, że nie ufasz, że zakładasz, że ktoś Cię w chuja robi. Więcej, szukając na pewno coś znajdziesz, ludzie mają swoje sprawy i swoje tajemnie, a nadinterpretacja potrafi rozwalić wszystko.

Związki się rozklejają, bo wiele osób trzyma haki z przeszłości…

I już tłumaczę. Fascynują mnie relacje całkowite, głębokie, szczere. Wchodzisz z relację z człowiekiem i wiesz, że możesz mu opowiedzieć najgorszy syf ze swojego życia, który musiałeś przepracować i ten człowiek to bierze i rozumie, bo ma podobnie.
Jeżeli ktoś popełnił błąd, a każdy popełnia i szczerze go naprawia, żałuje, pracuje nad tym, to naprawdę nie ma sensu ciągle go nim katować.
Jeśli ktoś Ci ufa, rozmawia, zwierza się, to nie po to, żeby przy byle sprzeczce mu to wypominać. Nikt nie jest idealny, ale ludzie się zmieniają, ale zmieniają się tylko wtedy, kiedy czują potrzebę zmiany, kiedy potrzeba wynika również z tego, że ten człowiek, z którym się jest jest warty tego, żeby się zmienić.
Ludzie powinni się wspierać, a nie sobie dopierdalać.
Prościej.
Zamiast pierdolić głupoty, podczas kłótni, lepiej pierdolić się razem w sypialni, na stole, na dywanie, gdziekolwiek, to o wiele lepsze rozwiązanie.

Więcej tekstów i wskazówek znajdziesz w moich książkach.

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…

A tutaj pierwszą – Książka – Na własnych zasadach

Cześć, jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mój e-book MYŚLI POURYWANE. Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Raz na jakiś czas, a czasem i dwa razy częściej, dostaję pytanie, jak to jest z różnicą wieku w związkach.
Można to zamknąć w jednym zdanie. Bardzo prosto. Nijak. A raczej nie ma co nad tym dywagować, bo to nie jest istotne.
Jednak różnica wieku zawsze w oczy kole. No wkurwia tak, że ludzie porzucają swoje codzienne sprawy, żeby rozprawiać nad tym, że on starszy, a ona taka młoda, a jak sprawa wygląda tak, że ona starsza, a on młody, to zbierają się komitety osiedlowe, by temat rozpatrywać, by włazić z ubłoconymi buciorami innym w życie i zastawiać się, jak do tego doszło. Jedyną odpowiedź zna polski wieszcz Zenek, który od dawna powtarza, że „jak do tego doszło, nie wiem…”…

Zauważmy pewien fakt. Facet jest starszy, kobieta młodsza i wielu ma z tym luz. W odwrotnej sytuacji zaczynają się rozważania.

A przecież…

WIEK TO TYLKO KURWA CYFRY…

I tutaj z pomocą zrozumienia tego przychodzą półmózgi internetowe, które zdanie mają na temat każdy, a tak naprawdę chuja wiedzą…

Starszy – no to sponsor…

Młodszy – pobawi się i ją zostawi.

Starsza – dowartościowuje się młodszy…

Młodsza – poleciała na kasę…

A czy tak jest naprawdę…?

Przecież życie, doświadczenia, przeżycia są różne, każdy inaczej do tego podchodzi i każdy…

MA KURWA PRAWO ŻYĆ, TAK JAK CHCE!

Kiedy mamy do czynienia z relacjami z dużą różnicą wieku, to zawsze pojawiają się pytania, które warto sobie zadać. Mówię o ludziach, którzy są w takich relacjach, a nie o tych, co żyją z obgadywania życia innych…

Pytanie pierwsze – Czy jesteśmy w stanie się dopasować pod kątem stylu życia?

Życie to etapy, trochę jak w grze komputerowej. Kolejne levele, kolejne wyzwania. Decydują się na taki związek warto się zastanowić, czy nasze etapy na tyle ze sobą współgrają, że jesteśmy w stanie znaleźć wspólną płaszczyznę zrozumienia, wsparcia i możliwości wzajemnego rozwoju. To bardzo ważne. A myślę, że najbardziej kluczowe jest zrozumienie tego, na jakim etapie drugi człowiek się znajduje. Pogodzić można wszystko, naprawdę wszystko i wiek tutaj nie ma najmniejszego znaczenia.

Pytanie drugie – jak to odbierze otoczenie?

I tutaj śpieszę z odpowiedzią. Jeżeli się kochacie i zależy wam na sobie, to powinniście mieć wyjebane na zdanie innych. To tytułem wstępu.
Ludzie mają Cię w dupie przez większość czasu, serio. Mają gdzieś Twoje życie, dopóki nie zrobisz czegoś, co zaczyna im przeszkadzać lub czegoś, co można sobie pokomentować, bo odbiega od ich zawężonego pola widzenio-mózgówego.
Zatem nikt nie ma prawa układać Ci życia, nikt nie ma prawa Ci mówić, z kim masz być, z kim sypiać i jak sypiać. Jeżeli nikt przy tym nie cierpi, to nikogo nie powinno to interesować.

TO NIE JEST TAK, ŻE…

Starszy facet wiąże się młodszą kobietą i nagle z Ziemi znikają nosorożce. A kiedy starsza kobieta wiąże się z młodszym mężczyzną, to na świecie Koale spadają z drzew.

No nie!

To całkowicie naturalne. NORMALNE!

Wszystko jest kwestią dogadania. Tyle że dogadania się pomiędzy dwojgiem ludzi, którzy na taką relację się decydują, a nie pomiędzy nimi, rodziną, sąsiadami, panią z warzywniaka, kierowniczką monitoringu osiedlowego, kołem gospodyń wiejskich, dowódcą straży pożarnej i chuj wie jeszcze z kim…

To związki mają pewne stałe zasady, na których funkcjonują, bez względu na różnice wiekowe.

W związkach z reguły liczy się to samo.

Rozmowa. Wsparcie. Wspólne dobro. Lojalność. Szczerość – to jedne z wielu fundamentów.

A i jeszcze jedno. Również ważne. Związek to WY, a osoby trzecie się nie wpierdalają.

I powtórzę się. Wiek to tylko cyfry. Liczy się uczucie.

Moje książki pozwolą Ci inaczej spojrzeć na życie, przyniosą refleksje, które zaprowadzą Cię do nowych wniosków. Są jak wskazówki, które poprzez słowa prowadzą do zmian, które wniosą do Twojego życia światło…

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś! Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!