Wytrwałość rodzi efekty. Bo teoretycznie wszyscy czegoś pragniemy, o czymś marzymy. Rozmyślasz, analizujesz i nagle stwierdzasz, że chcesz coś zmienić w swoim życiu. Nad głową pojawia się ogromna, świecąca żarówka, zupełnie jak w kreskówkach i stwierdzasz, że pora na zmiany. Wstajesz z kanapy w bojowym nastroju, przygrywa Ci motywacyjna muzyka, w głowie wyświetlają Ci się slogany mające na celu jeszcze mocniej zagrzać Cię do walki o swoje lepsze życie. Słońce wychodzi zza chmur. Ptaki śpiewają, kolory nabierają mocy. Jednym słowem bajka.

Tak wygląda to w teorii. W teorii zawsze jest wszystko jest jasne i proste jak bajki Disney’a, jak przeświadczenie o tym, że jednorożce istnieją, a Święty Mikołaj pomimo wagi zawsze mieści się w kominie.

Po tym czasie przychodzi praktyka, a z praktyką była różnie. Połączenie dla wielu teorii i praktyki to jak przebiegnięcie maratonu zaraz po wstaniu z kanapy. Ogólnie dupa, wielka dupa. Większość odpada już na samym początku przy jakimkolwiek większym wysiłku.
W praktyce kanapa to Twoja ostoja komfortu, bezpieczna strefa, z której komentujesz otaczającą Cię rzeczywistość, która z reguły dla Ciebie zawsze jest gorsza niż dla innych. Pomiędzy Tobą, a Twoimi marzeniami rozciąga się cała panorama spraw, które musisz rozwiązać, zrozumieć, żeby coś zmienić, a chęci z minuty na minutę są coraz mniejsze. Zapał przemija, to fakt, ale kiedy przeminie trzeba się zmusić do zapierdalania. I to trzeba sobie zapisać, to żeby coś osiągnąć to trzeba zapierdalać na milion procent i wielokrotnie do tego zapierdalania trzeba się zmusić.

Nie ma prostych rozwiązań w życiu, gotowych odpowiedzi, nie ma, że będzie łatwo. Zmiany powodują dyskomfort, ucisk, wkurwienie, kształtowanie się nawyków, które pomagają zmienić rzeczywistość na lepsze są jak wbijanie metalowego pręta w korę mózgową.

Jednak jeśli wytrzymasz, jeśli podołasz, zmusisz, wytrwasz, zaakceptujesz, nauczysz się, to wówczas masz wielką szansę na zmianę swojej rzeczywistości na lepsze.
Wszystko zależy od Ciebie. Zamiana narzekania, na naukę i rozwój to już pierwszy krok do przodu. Rzeczywistość jest dla wszystkich taka sama, tworzy takie same możliwości, trzeba tylko umieć wstać i po nie sięgnąć.

Zacznij od małych kroków, zacznij od tego, że jak wstaniesz rano z łóżka powiedz sobie „LUBIĘ SIEBIE” i z tym nastawienie krok po kroku twórz swój nowy świat. Marzenia wymagają odwagi, a odwaga pochodzi z wnętrza. Miłość, szczęście, sukces, to wszystko elementy, które można wykreować robiąc małe kroki w ich kierunku każdego dnia.

Moje książki pozwolą Ci inaczej spojrzeć na życie, przyniosą refleksje, które zaprowadzą Cię do nowych wniosków. Są jak wskazówki, które poprzez słowa prowadzą do zmian, które wniosą do Twojego życia światło…

Tutaj kupisz moją nową książkę – Książka – “Trochę słów o Tobie… Trochę słów o mnie…”

A tutaj pierwszą – Książka – “Na własnych zasadach”

Tutaj znajdziesz zestaw dwóch książek w promocyjnej cenie – dwie książki 

Jeśli podobają Ci się bezpłatne treści, które tworzę na FB, IG i blogu, jeśli czerpiesz z nich wartość, to możesz mnie wesprzeć stawiając kawkę! Potraktujmy to, jako wyraz szacunku dla pracy i czasu, jaki tutaj zostawiam, a w zamian mam dla Ciebie mam fragment mojej książki!

Dziękuję, że jesteś! Kawę postawisz klikając w link:

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Nauczyłem się wybaczać. To przyszło z wiekiem, to przyszło z trudem, ale w końcu zrozumiałem, że wybaczenie jest dla mnie, że to sposób na to, by ruszyć dalej, to sposób, żeby się uwolnić. To jak możliwość wzięcia oddechu, kiedy zbyt długo przebywało się pod wodą. Duszenie w sobie żalu tak działa, dławisz się nim, opadasz na dno pod jego ciężarem. Dlatego tak ważne jest przyznanie przed samym sobą, że pozwalasz sobie na ruszenie do przodu, na krok przed siebie, na uwolnienie, na wynurzenie się. Wybaczasz dla siebie, bo to Ty cierpisz, trzymając się kurczowo poczucia zranienia. Człowiek, który Cię zranił, ma to w dupie, jest poza tym, to jego nie dotyczy. On żyje, a Ty próbujesz się pozbierać. Różnica polega na tym, że Twoje serce jest smagane żalem, który sprawia, że gubi ono rytm. Wybaczyłem w życiu wielu osobom, co nie zmienia faktu, że nie zapomniałem. Oni są poza horyzontem mojego życia. Już go nie przekroczą, ale uczucie ulgi pozwala mi iść przed siebie. Wybaczanie to luksus, nowy start. Wybaczyłem nawet kucykowi, który w przedszkolu, podczas wizyty w cyrku ugryzł mnie w kolano. Wybaczyłem mu po latach, bo wcześniej widząc jakiekolwiek kucyki, chciałem również ugryźć je w kopytko. Żądza zemsty prowadząca donikąd. Dzięki temu teraz patrzę na kucyki zupełnie inaczej, to po prostu mini-konie. Nie mam już z nimi problemu, ale to by się nie stało, gdyby nie wybaczył. Tak więc, wybaczyć, ale pamiętać, to coś, co pozwala nam ruszyć z miejsca. Zacząć żyć na nowo.

Związek to równowaga. RÓ-WNO-WA-GA. To nauka chodzenia na kompromis we dwoje. To nie jest tak, że w związku starać się powinna tylko jedna osoba. Wbrew wszelkim pozorom, wbrew pradawnym opowieściom, wbrew historia starożytnym, facet też czasem potrzebuje świadomości tego, że jest kimś ważnym dla Ciebie. Tak właśnie jest. Jest i tyle. Bo facet, jaki by nie był na co dzień, jaki nie był w swojej prostocie, prostolinijności również posiada uczucia. Czy to jest odkrywcze nie wiem, ale niewątpliwie tak właśnie jest. I zrozumienie tego, to mały krok dla człowieka, ale wielki dla budowania wzajemnej relacji. Bo my, bez względu na wszystko, uwielbiamy, chociaż nikt nigdy tego oficjalnie nie przyzna, po prostu uwielbiamy słuchać tego jak kobiety mówią nam, że kochają, że czują się szczęśliwe. Więcej, potrzebujemy całej masy bezinteresownych przytuleń w ciągu dnia, do tego też żaden facet się nie przyzna, no chyba, że w ciemnym zaułku, w alei zgaszonych latarni, po kilku głębszych, wtedy kiedy wybija godzina szczerości, wtedy może tak, ale żeby tak oficjalnie to nigdy. Bo my milczący, zamknięci w sobie, momentami myślący o niczym przeżywamy wszystko na swój sposób. Facet czasem milczy nie dlatego, że nic nie czuje, milczy, bo właśnie czuje wszystko, tylko najnormalniej w świecie nie potrafi tych emocji nazwać, bo nikt, żadna szkoła, nas tego nie nauczyła. Dlatego zwykła pochwała, zwykłe pogłaskanie po głowie, najzwyklejsza prośba, żeby podać Ci coś z szafki, bo sama nie sięgasz sprawia, że nam facetom wyrasta niewidzialna peleryna, stajemy się na moment superbohaterami, Waszymi prywatnymi Superman’ami, Batman’ami, Spiderman’ami czy kim tak sobie zażyczysz. Bo facet też tego potrzebuje, potrzebuje wewnętrznej pewności pochodzącej z Twojej zewnętrznej pochwały, że jest Ci potrzebny, momentami niezbędny. Że jest dla Ciebie najsilniejszym psem na osiedlu, osiedlowym przywódcą stada. I w tym wszystkim reguła jest tylko jedna. Chwal, doceniaj, rozpieszczaj – z rozsądkiem, z zachowaniem równowagi. Bo nie ma nic piękniejszego jak dwoje ludzi, którzy są siebie pewni na wylot, którzy uzupełniają się nawzajem, bo właśnie tego chcą.

Bardzo dużo osób zarzuca mi, że piszę w sposób bardzo „smutny” i wulgarny, że czytając mnie, nie mogą oderwać się od codzienności… Eh… No sorry… Jak się ktoś chce oderwać od codzienności, to mogę polecić kilka sposobów… Zarzuty o przeklinanie dwuosobowa komisja złożona ze mnie i ze mnie odrzuciła już wielokrotnie bez możliwości apelacji. A teraz do rzeczy. Życie jest takie, jak je sobie ułożysz… Zaskoczenie? Jak Cię życie pizga, jak Ci źle, to najwyraźniej coś robisz nie tak, albo coś poszło nie tak dawno temu i jeżeli moje teksty bolą, to przykro mi to mówić, ale najprawdopodobniej trafiają w czuły punkt.

Ja lubię romantyczne historie, czasami pierdolnę tekstem tak słodkim, że palcem lepią mi się od miodku przez cały dzień, ale zazwyczaj bywa trochę inaczej. Zazwyczaj trzeba zapierdalać po swoje. To długa droga.

Spójrz, czasem w życiu jest tak, że on kocha ją, ona jego, ale nie wiem, Ziemi zrobiła jeden obrót trochę szybciej, on się wywalił, ona straciła go z oczu, potem poznawała innego i tyle.

Życie nie daje możliwości powtórki, nie ma możliwości zatrzymania. Życie płynie. A ja, jak i Ty w tym życiu tkwi po czubek głowy.

Ja chcę zmuszać do myślenia, czasem lubię napisać coś na przekór i wtedy wkurwiacie się w komentarze, czasem rzucę jakąś wskazówkę, ale… Ty żyjesz swoim życiem, ja żyję swoim życiem. Moje doświadczenia, moje przemyślenia nie stworzą niczego, jeżeli nie nastąpi działanie. A działać musisz Ty i Ty i Ty też… Bo nikt za nikogo życia nie przeżyje.

Nie powiem Ci, co masz zrobić, nie podejmę za Ciebie decyzji, nie wezmę odpowiedzialności za Twoje życie. To Twoje zadanie. Taka jest prawda.

Możesz zatem zostać i możemy razem zgłębiać tajemnice życia i dochodzić do wspólnych wniosków albo możesz zmienić stronę. Serio. Otworzyć jedną z tych, gdzie miłość jest zawsze piękna, a strzały Amora latają nieustannie, gdzie wszystko kończy się dobrze, bo są takie strony niekończącej się szczęśliwości. Są też takie, dla podbudowania, gdzie faceci są zawsze chujami, a kobiety przez nich cierpią.

Masz wybór.