Twój człowiek

Twój człowiek… to ktoś, kto Cię kocha całym sobą, za to kim jesteś.

Ktoś, kto zna Twoje wady i je akceptuje, zna Twoje zalety i je docenia.
Ktoś, kto ma dla Ciebie czas i zawsze Cię wysłucha.
Ktoś, kto jest, a nie bywa.
Ktoś, kto nigdy nie będzie chciał Cię zmienić, a pozwoli Ci się rozwijać.
Ktoś, kto będzie Cię szanował, nawet w czasem kłótni.
Ktoś, kto wyciągnie rękę, kiedy się potkniesz i będzie przy Tobie,
kiedy będzie osiągać sukces.
Ktoś, kto zrozumie Cię bez słów.
Ktoś, kto będzie dawał, ale też oczekiwał od Ciebie tego samego, bo
związek to wzajemność.
Ktoś, kto nie będzie oceniał, ale zawsze powie Ci prawdę.
I na takiego kogoś warto w życiu postawić. Warto się go trzymać. I
warto dbać o to, by nigdy w siebie nawzajem nie zwątpić. Związek to
praca. Praca we dwoje. Bo we dwoje można dojść znacznie dalej. Można
dojść do szczęścia.

A teraz spójrz, nie chodzi tutaj o to, czy zostaniesz moim patronem lub postawisz wirtualną kawę… Chodzi o to, że mnie wesprzesz, pokazując, że moje słowa mają dla Ciebie znaczenie i lubisz mnie czytać…

Kliknij i postaw mi wirtualną kawę!

Zostań moim patronem i odbierz książkę i plakat.

Kliknij tutaj i kup moją książkę!

Dopóki jesteś dostępny/a na każde zawołanie, słuchasz cudzych dramatów o trzeciej w nocy i poświęcasz własny spokój, jesteś zajebistym przyjacielem.

Ale spróbuj powiedzieć: „Nie mogę”, „Nie chcę” albo „Tym razem radź sobie sam”.

I nagle zaczyna się teatr. Ktoś obraża się tak, jakbyś sprzedał jego nerkę na Allegro. Ktoś inny wyciąga archiwum dobrych uczynków z ostatnich siedmiu lat. Brakuje tylko faktury VAT za wspólne piwo z 2019 roku.

Jeszcze ktoś oznajmia, że się zmieniłeś. Oczywiście! Przestałeś być całodobowym pogotowiem emocjonalnym i nagle system zgłasza awarię.
Właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa weryfikacja przyjaźni.
Granice działają jak kontrola bezpieczeństwa na lotnisku. Nagle okazuje się, kto przyszedł z czystymi intencjami, a kto przemycał trzy kilo roszczeń, szantaż emocjonalny i pretensje w bagażu podręcznym.
Prawdziwy przyjaciel może być rozczarowany. Może nie rozumieć Twojej decyzji.

Ale nie powinien karać Cię za to, że masz własne życie.
Nie każda obraza oznacza toksyczność. Patrz na to, co dzieje się później: czy jest rozmowa i wzajemny szacunek, czy manipulacja i próba przywrócenia Cię do roli człowieka od załatwiania cudzych spraw.
Bo granice nie służą do sprawdzania, kto będzie Ci posłuszny. Służą do sprawdzenia, czy w tej relacji jest miejsce również dla Ciebie.
Nie jesteś bankomatem z empatią, który wydaje energię po wpisaniu PIN-u „bo przecież się znamy”.

Czasem jedna granica robi więcej porządku w przyjaźniach niż dziesięć lat wspólnych zdjęć i deklaracji o byciu jak rodzina.
Bo przyjaźń poznajesz nie tylko po tym, kto zostaje, kiedy potrzebujesz pomocy.

Poznajesz ją również po tym, kto zostaje, kiedy przestajesz być użyteczny.

#granice #przyjaźń #relacje #poczuciewłasnejwartości #kobietapoczterdziestce

26 2
Open
Dopóki jesteś dostępny/a na każde zawołanie, słuchasz cudzych dramatów o trzeciej w nocy i poświęcasz własny spokój, jesteś zajebistym przyjacielem. Ale spróbuj powiedzieć: „Nie mogę”, „Nie chcę” albo „Tym razem radź sobie sam”. I nagle zaczyna się teatr. Ktoś obraża się tak, jakbyś sprzedał jego nerkę na Allegro. Ktoś inny wyciąga archiwum dobrych uczynków z ostatnich siedmiu lat. Brakuje tylko faktury VAT za wspólne piwo z 2019 roku. Jeszcze ktoś oznajmia, że się zmieniłeś. Oczywiście! Przestałeś być całodobowym pogotowiem emocjonalnym i nagle system zgłasza awarię. Właśnie wtedy zaczyna się prawdziwa weryfikacja przyjaźni. Granice działają jak kontrola bezpieczeństwa na lotnisku. Nagle okazuje się, kto przyszedł z czystymi intencjami, a kto przemycał trzy kilo roszczeń, szantaż emocjonalny i pretensje w bagażu podręcznym. Prawdziwy przyjaciel może być rozczarowany. Może nie rozumieć Twojej decyzji. Ale nie powinien karać Cię za to, że masz własne życie. Nie każda obraza oznacza toksyczność. Patrz na to, co dzieje się później: czy jest rozmowa i wzajemny szacunek, czy manipulacja i próba przywrócenia Cię do roli człowieka od załatwiania cudzych spraw. Bo granice nie służą do sprawdzania, kto będzie Ci posłuszny. Służą do sprawdzenia, czy w tej relacji jest miejsce również dla Ciebie. Nie jesteś bankomatem z empatią, który wydaje energię po wpisaniu PIN-u „bo przecież się znamy”. Czasem jedna granica robi więcej porządku w przyjaźniach niż dziesięć lat wspólnych zdjęć i deklaracji o byciu jak rodzina. Bo przyjaźń poznajesz nie tylko po tym, kto zostaje, kiedy potrzebujesz pomocy. Poznajesz ją również po tym, kto zostaje, kiedy przestajesz być użyteczny. #granice #przyjaźń #relacje #poczuciewłasnejwartości #kobietapoczterdziestce

Oczywiście. A świstak siedzi na kozetce i próbuje zrozumieć, dlaczego za każdym razem, gdy ktoś chce się zbliżyć, uruchamiasz procedurę ewakuacji, jakby właśnie ogłoszono alarm bombowy.
Nie odpisujesz, bo cenisz spokój.
Nie angażujesz się, bo kochasz wolność.
Nie pokazujesz emocji, bo jesteś ponad tym.
A kiedy ktoś zaczyna być dla Ciebie ważny, nagle potrzebujesz trzech tygodni samotności, konsultacji z księżycem i wyjazdu w Bieszczady bez zasięgu.

Gratulacje. Zbudowano wokół siebie taki mur, że nawet chińska gospodarka pyta o pozwolenie na rozbudowę.
A teraz najlepsze: nazywasz to niezależnością.

Czasem ta cała niezależność to po prostu lęk przed bliskością w garniturze człowieka, który „ma wyjebane”.

Bo łatwo zachować spokój, kiedy nikt nie ma dostępu do Twoich emocji. Łatwo nie cierpieć z powodu odrzucenia, kiedy odrzuca się każdą osobę, zanim zdąży naprawdę poznać. Łatwo mówić, że nie potrzebuje się relacji, kiedy każda z nich zaczyna zagrażać starannie zaprojektowanemu systemowi obronnemu.
Nie trzeba wpuszczać każdego do swojego życia. Nie trzeba też być blisko ze wszystkimi.

Ale jeśli za każdym razem, gdy pojawia się prawdziwa bliskość, wewnętrzny ochroniarz wyrzuca drugą osobę za drzwi, może problemem nie jest cały świat.
Może po prostu kiedyś nauczono się, że bezpieczniej jest nikogo nie potrzebować.

I tak oto człowiek, który najbardziej pragnie być zrozumiany, robi wszystko, żeby nikt nie miał szansy go poznać.
Psychologiczny escape room. Samodzielnie zamykasz drzwi, wyrzucasz klucz, a potem siedzisz w środku i narzekasz, że nikt nie przychodzi.

Jeśli rozpoznajesz w tym siebie, nie musisz od razu adoptować partnera, kupować wspólnego kompletu ręczników i planować emerytury we dwoje.
Zacznij od sprawdzenia, czy naprawdę kochasz swoją niezależność, czy po prostu boisz się ceny, jaką czasem trzeba zapłacić za bliskość.
Bo niezależność daje wolność wyboru. Lęk sprawia, że wybierasz samotność, nawet kiedy wcale jej nie chcesz.

#relacje #bliskość #niezależność #psychologia #hipnoterapia

25 4
Open
Oczywiście. A świstak siedzi na kozetce i próbuje zrozumieć, dlaczego za każdym razem, gdy ktoś chce się zbliżyć, uruchamiasz procedurę ewakuacji, jakby właśnie ogłoszono alarm bombowy. Nie odpisujesz, bo cenisz spokój. Nie angażujesz się, bo kochasz wolność. Nie pokazujesz emocji, bo jesteś ponad tym. A kiedy ktoś zaczyna być dla Ciebie ważny, nagle potrzebujesz trzech tygodni samotności, konsultacji z księżycem i wyjazdu w Bieszczady bez zasięgu. Gratulacje. Zbudowano wokół siebie taki mur, że nawet chińska gospodarka pyta o pozwolenie na rozbudowę. A teraz najlepsze: nazywasz to niezależnością. Czasem ta cała niezależność to po prostu lęk przed bliskością w garniturze człowieka, który „ma wyjebane”. Bo łatwo zachować spokój, kiedy nikt nie ma dostępu do Twoich emocji. Łatwo nie cierpieć z powodu odrzucenia, kiedy odrzuca się każdą osobę, zanim zdąży naprawdę poznać. Łatwo mówić, że nie potrzebuje się relacji, kiedy każda z nich zaczyna zagrażać starannie zaprojektowanemu systemowi obronnemu. Nie trzeba wpuszczać każdego do swojego życia. Nie trzeba też być blisko ze wszystkimi. Ale jeśli za każdym razem, gdy pojawia się prawdziwa bliskość, wewnętrzny ochroniarz wyrzuca drugą osobę za drzwi, może problemem nie jest cały świat. Może po prostu kiedyś nauczono się, że bezpieczniej jest nikogo nie potrzebować. I tak oto człowiek, który najbardziej pragnie być zrozumiany, robi wszystko, żeby nikt nie miał szansy go poznać. Psychologiczny escape room. Samodzielnie zamykasz drzwi, wyrzucasz klucz, a potem siedzisz w środku i narzekasz, że nikt nie przychodzi. Jeśli rozpoznajesz w tym siebie, nie musisz od razu adoptować partnera, kupować wspólnego kompletu ręczników i planować emerytury we dwoje. Zacznij od sprawdzenia, czy naprawdę kochasz swoją niezależność, czy po prostu boisz się ceny, jaką czasem trzeba zapłacić za bliskość. Bo niezależność daje wolność wyboru. Lęk sprawia, że wybierasz samotność, nawet kiedy wcale jej nie chcesz. #relacje #bliskość #niezależność #psychologia #hipnoterapia

Może nie straciłeś/aś przyjaciół. Może po prostu skończyła się promocja na darmowe korzystanie z Ciebie.

Dopóki pomagasz, rozwiązujesz cudze problemy i jesteś dostępny na każde emocjonalne pierdolnięcie, jesteś wspaniałym człowiekiem. Ale wystarczy, że raz powiesz „NIE”, a nagle jesteś egoistą i najgorszym człowiekiem w okolicy.

Jedno małe słowo, a cały cyrk pokazuje, kto naprawdę pociągał za sznurki.

Granice nie niszczą wartościowych relacji. Pokazują, które opierały się na wzajemności, a które na Twojej użyteczności.

Nie musisz być zawsze silnym facetem, który wszystko zniesie, ani dobrą kobietą, która wszystkich zrozumie. Masz prawo odmówić, odpocząć, zmienić zdanie i przestać dawać, kiedy od dawna tylko Ty coś dajesz.

Nie każdy, kto źle reaguje na Twoje „nie”, jest toksyczny. Ale jeśli ktoś karze Cię ciszą, wzbudza poczucie winy i robi z Ciebie czarny charakter tylko dlatego, że przestałeś spełniać jego oczekiwania, warto przyjrzeć się tej relacji.

Bo może nie chodziło o to, że jesteś wspaniałym człowiekiem. Może chodziło o to, że byłeś cholernie wygodnym człowiekiem.

Nie jesteś pieprzonym hotelem, w którym każdy może wejść, narobić bałaganu, opróżnić lodówkę, a na koniec wystawić Ci negatywną opinię, bo zamknąłeś bufet.

Kiedy zaczynasz się zmieniać, nie wszyscy będą klaskać. Niektórzy powiedzą, że się zmieniłeś i być może mają rację. Przestałeś być dostępny za wszelką cenę i kupować cudzą sympatię kosztem siebie.

I bardzo dobrze.

Nie każda strata jest porażką. Czasem bardziej boli życie, w którym udajesz kogoś, kim nie jesteś, żeby inni nie odeszli.

Czasem największym awansem w życiu jest utrata stanowiska darmowego frajera lub frajerki.

Nie pytaj tylko, kogo straciłeś, stawiając granice. Zapytaj, ile siebie musiałeś poświęcać, żeby tych ludzi zatrzymać.

Bo czasem nie tracisz ludzi.

Po prostu przestajesz tracić siebie.

#Granice #Relacje #SzacunekDoSiebie #PoczucieWłasnejWartości #RozwójOsobisty

85 8
Open
Może nie straciłeś/aś przyjaciół. Może po prostu skończyła się promocja na darmowe korzystanie z Ciebie. Dopóki pomagasz, rozwiązujesz cudze problemy i jesteś dostępny na każde emocjonalne pierdolnięcie, jesteś wspaniałym człowiekiem. Ale wystarczy, że raz powiesz „NIE”, a nagle jesteś egoistą i najgorszym człowiekiem w okolicy. Jedno małe słowo, a cały cyrk pokazuje, kto naprawdę pociągał za sznurki. Granice nie niszczą wartościowych relacji. Pokazują, które opierały się na wzajemności, a które na Twojej użyteczności. Nie musisz być zawsze silnym facetem, który wszystko zniesie, ani dobrą kobietą, która wszystkich zrozumie. Masz prawo odmówić, odpocząć, zmienić zdanie i przestać dawać, kiedy od dawna tylko Ty coś dajesz. Nie każdy, kto źle reaguje na Twoje „nie”, jest toksyczny. Ale jeśli ktoś karze Cię ciszą, wzbudza poczucie winy i robi z Ciebie czarny charakter tylko dlatego, że przestałeś spełniać jego oczekiwania, warto przyjrzeć się tej relacji. Bo może nie chodziło o to, że jesteś wspaniałym człowiekiem. Może chodziło o to, że byłeś cholernie wygodnym człowiekiem. Nie jesteś pieprzonym hotelem, w którym każdy może wejść, narobić bałaganu, opróżnić lodówkę, a na koniec wystawić Ci negatywną opinię, bo zamknąłeś bufet. Kiedy zaczynasz się zmieniać, nie wszyscy będą klaskać. Niektórzy powiedzą, że się zmieniłeś i być może mają rację. Przestałeś być dostępny za wszelką cenę i kupować cudzą sympatię kosztem siebie. I bardzo dobrze. Nie każda strata jest porażką. Czasem bardziej boli życie, w którym udajesz kogoś, kim nie jesteś, żeby inni nie odeszli. Czasem największym awansem w życiu jest utrata stanowiska darmowego frajera lub frajerki. Nie pytaj tylko, kogo straciłeś, stawiając granice. Zapytaj, ile siebie musiałeś poświęcać, żeby tych ludzi zatrzymać. Bo czasem nie tracisz ludzi. Po prostu przestajesz tracić siebie. #Granice #Relacje #SzacunekDoSiebie #PoczucieWłasnejWartości #RozwójOsobisty

Z CZASEM ZACZYNASZ ROZUMIEĆ, ŻE ŻYCIE NIE JEST WALKĄ, KTÓRĄ MUSISZ WYGRAĆ.

Im więcej przeżywam, tym bardziej rozumiem, że nie wszystko trzeba zdobyć, nie o każdego człowieka trzeba walczyć i nie każdą stratę trzeba za wszelką cenę naprawiać.

Życie nauczyło mnie, że czasem trzeba się zatrzymać, żeby wreszcie usłyszeć siebie. Że za uśmiechem może kryć się zmęczenie, za siłą - ból, a za ciszą - tysiące słów, których nigdy nie wypowiedzieliśmy.

Dziś coraz bardziej cenię spokój, szczerość i ludzi, przy których mogę być sobą. Nie potrzebuję już udowadniać wszystkim swojej wartości. Wiem, że nie każda droga będzie łatwa, nie każdy zostanie ze mną na zawsze i nie na każde pytanie znajdę odpowiedź.

Uczę się być jak rzeka - płynąć mimo przeszkód, zmieniać kierunek, kiedy trzeba, ale nie tracić własnego nurtu.

Bo życie jest zbyt krótkie, by żyć cudzymi oczekiwaniami, nosić maski i odkładać szczęście na lepsze jutro.

Chcę kochać prawdziwie, mówić to, co czuję, odchodzić tam, gdzie tracę siebie, i doceniać te chwile, które dla świata mogą być zwyczajne, a dla mnie znaczą wszystko.

Nie wiem, ile jeszcze dróg przede mną. Wiem jednak, że nie chcę przejść ich wszystkich, zapominając o sobie.

Bo na końcu nie liczy się to, jak wiele zdobyłem, ale to, ile prawdy było w moim życiu, ile miłości zostawiłem po sobie i czy potrafiłem spojrzeć sobie w oczy bez żalu, że zabrakło mi odwagi, by być sobą.

Dziś wybieram mniej pośpiechu, więcej obecności. Mniej udowadniania, więcej czucia. Mniej strachu, więcej życia.

Bo może właśnie na tym polega prawdziwa mądrość - nie na tym, by znać wszystkie odpowiedzi, ale na tym, by umieć żyć, nawet kiedy ich nie znamy.

#ŚwiadomeŻycie #RozwójOsobisty #WewnętrznySpokój #ŻyjPoSwojemu #PrawdaOSobie

22 3
Open
Z CZASEM ZACZYNASZ ROZUMIEĆ, ŻE ŻYCIE NIE JEST WALKĄ, KTÓRĄ MUSISZ WYGRAĆ. Im więcej przeżywam, tym bardziej rozumiem, że nie wszystko trzeba zdobyć, nie o każdego człowieka trzeba walczyć i nie każdą stratę trzeba za wszelką cenę naprawiać. Życie nauczyło mnie, że czasem trzeba się zatrzymać, żeby wreszcie usłyszeć siebie. Że za uśmiechem może kryć się zmęczenie, za siłą - ból, a za ciszą - tysiące słów, których nigdy nie wypowiedzieliśmy. Dziś coraz bardziej cenię spokój, szczerość i ludzi, przy których mogę być sobą. Nie potrzebuję już udowadniać wszystkim swojej wartości. Wiem, że nie każda droga będzie łatwa, nie każdy zostanie ze mną na zawsze i nie na każde pytanie znajdę odpowiedź. Uczę się być jak rzeka - płynąć mimo przeszkód, zmieniać kierunek, kiedy trzeba, ale nie tracić własnego nurtu. Bo życie jest zbyt krótkie, by żyć cudzymi oczekiwaniami, nosić maski i odkładać szczęście na lepsze jutro. Chcę kochać prawdziwie, mówić to, co czuję, odchodzić tam, gdzie tracę siebie, i doceniać te chwile, które dla świata mogą być zwyczajne, a dla mnie znaczą wszystko. Nie wiem, ile jeszcze dróg przede mną. Wiem jednak, że nie chcę przejść ich wszystkich, zapominając o sobie. Bo na końcu nie liczy się to, jak wiele zdobyłem, ale to, ile prawdy było w moim życiu, ile miłości zostawiłem po sobie i czy potrafiłem spojrzeć sobie w oczy bez żalu, że zabrakło mi odwagi, by być sobą. Dziś wybieram mniej pośpiechu, więcej obecności. Mniej udowadniania, więcej czucia. Mniej strachu, więcej życia. Bo może właśnie na tym polega prawdziwa mądrość - nie na tym, by znać wszystkie odpowiedzi, ale na tym, by umieć żyć, nawet kiedy ich nie znamy. #ŚwiadomeŻycie #RozwójOsobisty #WewnętrznySpokój #ŻyjPoSwojemu #PrawdaOSobie

Zaczynasz jako facet, który chciał spokojnie zjeść kolację, a kończysz jako oskarżony w procesie o zbrodnie przeciwko jej nastrojowi. Dowody? Nieistotne. Świadkowie? Wszyscy są przeciwko niej. Wyrok? Masz przeprosić za to, że ona zrobiła Ci awanturę.

Jej humor to pogoda na Jowiszu. Jej logika to instrukcja obsługi pralki napisana przez szalonego szamana po trzech energetykach. A rozmowa o problemie przypomina negocjacje z automatem biletowym, który zamiast biletu wypluwa Twoje błędy z 2017 roku.

Kiedy jest dobrze, jesteś miłością jej życia. Kiedy jest źle, jesteś przyczyną wszystkich nieszczęść od wyginięcia dinozaurów po spóźniony przelew za prąd.

I najgorsze? Z czasem zaczynasz chodzić na palcach po własnym domu, analizować każde słowo i sprawdzać jej minę jak saper kabelki przy bombie. Gratulacje. Miałeś budować związek, a nie zdawać codzienny egzamin na człowieka, któremu wolno oddychać.

Tylko pamiętaj: nie każda trudna kobieta jest toksyczna, ale żadna relacja nie powinna systematycznie odbierać Ci poczucia własnej wartości.

Nie musisz zamieniać się w zimnego drania, żeby odzyskać siebie. Nie musisz też przez następne pięć lat analizować, dlaczego ktoś traktował Cię tak, jakby Twoje granice były regulaminem parkingu, który można zignorować po godzinach.

Możesz odzyskać spokój, pewność siebie i umiejętność stawiania granic bez poczucia winy.

Jeśli jesteś mężczyzną, który utknął w trudnej relacji, nie potrafi odejść, wraca mimo kolejnych rozczarowań albo po rozstaniu nie umie odnaleźć siebie - wpadaj na sesję terapeutyczną lub hipnoterapię. Możemy przyjrzeć się temu, co Cię trzyma, przepracować emocje i zbudować fundament pod życie, w którym nie musisz już prosić o pozwolenie na własny spokój.

Napisz wiadomość. Czas przestać być pracownikiem etatowym w cudzym emocjonalnym cyrku.

#toksycznarelacja #męskieemocje #pewnośćsiebie #hipnoterapia #relacje

22 0
Open
Zaczynasz jako facet, który chciał spokojnie zjeść kolację, a kończysz jako oskarżony w procesie o zbrodnie przeciwko jej nastrojowi. Dowody? Nieistotne. Świadkowie? Wszyscy są przeciwko niej. Wyrok? Masz przeprosić za to, że ona zrobiła Ci awanturę. Jej humor to pogoda na Jowiszu. Jej logika to instrukcja obsługi pralki napisana przez szalonego szamana po trzech energetykach. A rozmowa o problemie przypomina negocjacje z automatem biletowym, który zamiast biletu wypluwa Twoje błędy z 2017 roku. Kiedy jest dobrze, jesteś miłością jej życia. Kiedy jest źle, jesteś przyczyną wszystkich nieszczęść od wyginięcia dinozaurów po spóźniony przelew za prąd. I najgorsze? Z czasem zaczynasz chodzić na palcach po własnym domu, analizować każde słowo i sprawdzać jej minę jak saper kabelki przy bombie. Gratulacje. Miałeś budować związek, a nie zdawać codzienny egzamin na człowieka, któremu wolno oddychać. Tylko pamiętaj: nie każda trudna kobieta jest toksyczna, ale żadna relacja nie powinna systematycznie odbierać Ci poczucia własnej wartości. Nie musisz zamieniać się w zimnego drania, żeby odzyskać siebie. Nie musisz też przez następne pięć lat analizować, dlaczego ktoś traktował Cię tak, jakby Twoje granice były regulaminem parkingu, który można zignorować po godzinach. Możesz odzyskać spokój, pewność siebie i umiejętność stawiania granic bez poczucia winy. Jeśli jesteś mężczyzną, który utknął w trudnej relacji, nie potrafi odejść, wraca mimo kolejnych rozczarowań albo po rozstaniu nie umie odnaleźć siebie - wpadaj na sesję terapeutyczną lub hipnoterapię. Możemy przyjrzeć się temu, co Cię trzyma, przepracować emocje i zbudować fundament pod życie, w którym nie musisz już prosić o pozwolenie na własny spokój. Napisz wiadomość. Czas przestać być pracownikiem etatowym w cudzym emocjonalnym cyrku. #toksycznarelacja #męskieemocje #pewnośćsiebie #hipnoterapia #relacje

Jeśli w dzieciństwie trzeba było zasłużyć na miłość, w dorosłości możesz mylić miłość z egzaminem, którego nigdy nie da się zdać.

Jeśli cisza w domu oznaczała karę, dziś możesz panikować, gdy partner nie odpisuje przez trzy godziny.

Jeśli rodzic obrażał się za Twoje granice, możesz przepraszać za samo istnienie własnych potrzeb.

Jeśli trzeba było pilnować nastroju matki albo ojca, możesz dziś wybierać partnerów, przy których pracujesz na pełen etat jako emocjonalny strażak. Bez urlopu, bez premii, za to z darmowym wypaleniem zawodowym.

A jeśli miłość dostawałeś tylko wtedy, gdy byłeś grzeczny, pomocny i wygodny, możesz mieć problem z powiedzeniem „nie”. W końcu mózg nadal myśli, że za odmowę grozi utrata członkostwa w rodzinie.

I tak dorosły człowiek potrafi mieć własne mieszkanie, samochód, pracę i konto bankowe, a emocjonalnie nadal siedzieć pod stołem, czekając, aż ktoś przestanie się na niego gniewać.

Największy paradoks?

Czasem nie wybierasz partnera, przy którym czujesz się dobrze. Wybierasz takiego, przy którym czujesz coś znajomego.

A znajome nie zawsze oznacza bezpieczne. Czasem to po prostu dzieciństwo w wersji premium, tylko z łóżkiem dwuosobowym.

Dobra wiadomość jest taka, że nie musisz spędzić reszty życia, odtwarzając stare scenariusze. Możesz nauczyć się stawiać granice, budować poczucie własnej wartości i przestać walczyć o miłość, na którą nie trzeba zasługiwać.

Nie zmienisz przeszłości. Ale możesz przestać pozwalać jej wybierać za Ciebie partnerów.

Czas przestać odgrywać w dorosłym życiu rolę dziecka, które wciąż próbuje zasłużyć na miłość.

Bo rodziców nie wybierałeś. Ale nad tym, jakie relacje budujesz dzisiaj, możesz już pracować.

#relacje #dzieciństwo #poczuciewłasnejwartości #toksycznerelacje #hipnoterapia

41 4
Open
Jeśli w dzieciństwie trzeba było zasłużyć na miłość, w dorosłości możesz mylić miłość z egzaminem, którego nigdy nie da się zdać. Jeśli cisza w domu oznaczała karę, dziś możesz panikować, gdy partner nie odpisuje przez trzy godziny. Jeśli rodzic obrażał się za Twoje granice, możesz przepraszać za samo istnienie własnych potrzeb. Jeśli trzeba było pilnować nastroju matki albo ojca, możesz dziś wybierać partnerów, przy których pracujesz na pełen etat jako emocjonalny strażak. Bez urlopu, bez premii, za to z darmowym wypaleniem zawodowym. A jeśli miłość dostawałeś tylko wtedy, gdy byłeś grzeczny, pomocny i wygodny, możesz mieć problem z powiedzeniem „nie”. W końcu mózg nadal myśli, że za odmowę grozi utrata członkostwa w rodzinie. I tak dorosły człowiek potrafi mieć własne mieszkanie, samochód, pracę i konto bankowe, a emocjonalnie nadal siedzieć pod stołem, czekając, aż ktoś przestanie się na niego gniewać. Największy paradoks? Czasem nie wybierasz partnera, przy którym czujesz się dobrze. Wybierasz takiego, przy którym czujesz coś znajomego. A znajome nie zawsze oznacza bezpieczne. Czasem to po prostu dzieciństwo w wersji premium, tylko z łóżkiem dwuosobowym. Dobra wiadomość jest taka, że nie musisz spędzić reszty życia, odtwarzając stare scenariusze. Możesz nauczyć się stawiać granice, budować poczucie własnej wartości i przestać walczyć o miłość, na którą nie trzeba zasługiwać. Nie zmienisz przeszłości. Ale możesz przestać pozwalać jej wybierać za Ciebie partnerów. Czas przestać odgrywać w dorosłym życiu rolę dziecka, które wciąż próbuje zasłużyć na miłość. Bo rodziców nie wybierałeś. Ale nad tym, jakie relacje budujesz dzisiaj, możesz już pracować. #relacje #dzieciństwo #poczuciewłasnejwartości #toksycznerelacje #hipnoterapia

Czasem nie szukasz miłości. Szukasz kogoś, kto wreszcie da Ci to, czego zabrakło Ci w dzieciństwie.

Jeśli jako mała dziewczynka musiałaś zasługiwać na uwagę matki, być grzeczna i tłumić emocje, mogłaś uwierzyć, że na miłość trzeba zapracować.

A potem dorastasz. Jesteś silna, samodzielna, ogarniasz pół świata… ale wystarczy, że on przestaje odpisywać, robi się chłodny albo odsuwa Cię od siebie, a Ty znów zastanawiasz się, co zrobiłaś nie tak.

Analizujesz wiadomości, usprawiedliwiasz jego zachowanie i próbujesz być jeszcze lepsza, żeby wreszcie poczuć się wystarczająca.

Kochana, gdyby za analizowanie cudzych humorów płacili pensję, miałabyś już emeryturę. Tylko czy naprawdę po to wchodzisz w relację, żeby kolejny raz udowadniać, że zasługujesz na miłość?

Jeśli w dzieciństwie zabrakło Ci czułości, możesz dziś szukać jej u niedostępnych mężczyzn. Jeśli byłaś ciągle krytykowana, możesz nieustannie udowadniać swoją wartość. A jeśli miłość wiązała się z lękiem, spokój może wydawać Ci się obcy, a emocjonalny rollercoaster - znajomy.

Nie musisz całe życie próbować wygrać miłości, której kiedyś Ci zabrakło.

Nie chodzi o to, żeby obwiniać matkę za wszystko. Chodzi o to, żeby zrozumieć swoje schematy i przestać pozwalać, by przeszłość wybierała za Ciebie kolejnych partnerów.

Podczas sesji terapeutycznych i hipnoterapii pomagam kobietom porządkować emocje, odzyskiwać poczucie własnej wartości i zmieniać schematy, które utrudniają im budowanie dobrych relacji.

Jeśli masz dość tych samych historii z innymi bohaterami, napisz do mnie. Czas przestać walczyć o czyjąś miłość i zacząć budować relację, w której nie musisz rezygnować z samej siebie.

#relacje #kobiecasiła #poczuciewłasnejwartości #hipnoterapia #dzieciństwo

69 2
Open
Czasem nie szukasz miłości. Szukasz kogoś, kto wreszcie da Ci to, czego zabrakło Ci w dzieciństwie. Jeśli jako mała dziewczynka musiałaś zasługiwać na uwagę matki, być grzeczna i tłumić emocje, mogłaś uwierzyć, że na miłość trzeba zapracować. A potem dorastasz. Jesteś silna, samodzielna, ogarniasz pół świata… ale wystarczy, że on przestaje odpisywać, robi się chłodny albo odsuwa Cię od siebie, a Ty znów zastanawiasz się, co zrobiłaś nie tak. Analizujesz wiadomości, usprawiedliwiasz jego zachowanie i próbujesz być jeszcze lepsza, żeby wreszcie poczuć się wystarczająca. Kochana, gdyby za analizowanie cudzych humorów płacili pensję, miałabyś już emeryturę. Tylko czy naprawdę po to wchodzisz w relację, żeby kolejny raz udowadniać, że zasługujesz na miłość? Jeśli w dzieciństwie zabrakło Ci czułości, możesz dziś szukać jej u niedostępnych mężczyzn. Jeśli byłaś ciągle krytykowana, możesz nieustannie udowadniać swoją wartość. A jeśli miłość wiązała się z lękiem, spokój może wydawać Ci się obcy, a emocjonalny rollercoaster - znajomy. Nie musisz całe życie próbować wygrać miłości, której kiedyś Ci zabrakło. Nie chodzi o to, żeby obwiniać matkę za wszystko. Chodzi o to, żeby zrozumieć swoje schematy i przestać pozwalać, by przeszłość wybierała za Ciebie kolejnych partnerów. Podczas sesji terapeutycznych i hipnoterapii pomagam kobietom porządkować emocje, odzyskiwać poczucie własnej wartości i zmieniać schematy, które utrudniają im budowanie dobrych relacji. Jeśli masz dość tych samych historii z innymi bohaterami, napisz do mnie. Czas przestać walczyć o czyjąś miłość i zacząć budować relację, w której nie musisz rezygnować z samej siebie. #relacje #kobiecasiła #poczuciewłasnejwartości #hipnoterapia #dzieciństwo

Zrani Cię, okłamie, upokorzy, a kiedy w końcu pękniesz, zrobi z siebie ofiarę Twojej reakcji. Nagle to nie jego zachowanie jest problemem, tylko Twoje emocje. Nie jego kłamstwa, tylko Twoja nieufność. Nie jego rozpierdol, tylko to, że przestałaś sprzątać.

I tak, kurwa, można zwariować.

Zaczynasz analizować każde słowo, każde spojrzenie, każdą wiadomość. Zastanawiasz się, czy nie przesadzasz, czy nie jesteś zbyt wymagająca, czy może gdybyś była spokojniejsza, ładniejsza, mądrzejsza i bardziej wyrozumiała, to wreszcie byłoby dobrze.

A może po prostu próbujesz zbudować dom z kimś, kto regularnie podpala Ci fundamenty?

Największy numer polega na tym, że po wszystkim on potrafi przyjść z kwiatami, przytulić Cię i powiedzieć dokładnie to, na co czekałaś. Przez chwilę znowu jest cudownie.

I myślisz: „No widzisz, on jednak potrafi”.

Oczywiście, że potrafi. I właśnie dlatego tak trudno Ci odejść.
Nie tęsknisz wyłącznie za nim. Tęsknisz za wersją jego, którą pokazywał Ci od czasu do czasu. Za obietnicą, że tym razem już będzie inaczej. Za chwilami, które dawały Ci nadzieję, że cały ten emocjonalny burdel miał jednak jakiś sens.

A potem znowu wracasz do punktu wyjścia.

To trochę jak kupowanie biletu na Titanica, bo poprzednim razem orkiestra ładnie grała.
Otwórz wreszcie oczy. Miłość nie powinna wymagać od Ciebie regularnego resetowania własnej godności.
Nie musisz czekać, aż ktoś zniszczy Cię do końca, żeby uznać, że masz prawo odejść. Nie potrzebujesz jego zgody, przyznania się do winy ani pieprzonego certyfikatu potwierdzającego, że miałaś wystarczająco dużo powodów.

Czasem największym przełomem nie jest to, że on wreszcie się zmieni.
Tylko to, że Ty wreszcie przestajesz wierzyć, że musisz go zmienić.
Jeśli tkwisz w takiej relacji i wiesz, że rozum mówi „odejdź”, a emocje wciąż ciągną Cię z powrotem - napisz do mnie.

Na sesji terapeutycznej i podczas hipnoterapii możemy pracować nad odzyskaniem pewności siebie, uwolnieniem się od tego emocjonalnego uwikłania i powrotem do własnego życia.

Bo naprawdę szkoda Cię na życie, w którym ciągle musisz dochodzić do siebie po kimś, kto twierdzi, że Cię kocha.

#narcyz #toksycznezwiązki #toksyk #relacje #związki

307 0
Open
Zrani Cię, okłamie, upokorzy, a kiedy w końcu pękniesz, zrobi z siebie ofiarę Twojej reakcji. Nagle to nie jego zachowanie jest problemem, tylko Twoje emocje. Nie jego kłamstwa, tylko Twoja nieufność. Nie jego rozpierdol, tylko to, że przestałaś sprzątać. I tak, kurwa, można zwariować. Zaczynasz analizować każde słowo, każde spojrzenie, każdą wiadomość. Zastanawiasz się, czy nie przesadzasz, czy nie jesteś zbyt wymagająca, czy może gdybyś była spokojniejsza, ładniejsza, mądrzejsza i bardziej wyrozumiała, to wreszcie byłoby dobrze. A może po prostu próbujesz zbudować dom z kimś, kto regularnie podpala Ci fundamenty? Największy numer polega na tym, że po wszystkim on potrafi przyjść z kwiatami, przytulić Cię i powiedzieć dokładnie to, na co czekałaś. Przez chwilę znowu jest cudownie. I myślisz: „No widzisz, on jednak potrafi”. Oczywiście, że potrafi. I właśnie dlatego tak trudno Ci odejść. Nie tęsknisz wyłącznie za nim. Tęsknisz za wersją jego, którą pokazywał Ci od czasu do czasu. Za obietnicą, że tym razem już będzie inaczej. Za chwilami, które dawały Ci nadzieję, że cały ten emocjonalny burdel miał jednak jakiś sens. A potem znowu wracasz do punktu wyjścia. To trochę jak kupowanie biletu na Titanica, bo poprzednim razem orkiestra ładnie grała. Otwórz wreszcie oczy. Miłość nie powinna wymagać od Ciebie regularnego resetowania własnej godności. Nie musisz czekać, aż ktoś zniszczy Cię do końca, żeby uznać, że masz prawo odejść. Nie potrzebujesz jego zgody, przyznania się do winy ani pieprzonego certyfikatu potwierdzającego, że miałaś wystarczająco dużo powodów. Czasem największym przełomem nie jest to, że on wreszcie się zmieni. Tylko to, że Ty wreszcie przestajesz wierzyć, że musisz go zmienić. Jeśli tkwisz w takiej relacji i wiesz, że rozum mówi „odejdź”, a emocje wciąż ciągną Cię z powrotem - napisz do mnie. Na sesji terapeutycznej i podczas hipnoterapii możemy pracować nad odzyskaniem pewności siebie, uwolnieniem się od tego emocjonalnego uwikłania i powrotem do własnego życia. Bo naprawdę szkoda Cię na życie, w którym ciągle musisz dochodzić do siebie po kimś, kto twierdzi, że Cię kocha. #narcyz #toksycznezwiązki #toksyk #relacje #związki

Za wieczorami, kiedy był czuły. Za wiadomościami po dniach ciszy. Za tymi momentami, kiedy patrzył Ci w oczy i znowu wierzyłaś, że może jednak Cię kocha. Że może tym razem się zmieni. Że może wreszcie dostaniesz miłość, o którą tak długo walczyłaś.

A potem wracała rzeczywistość. Chłód, niepewność, czekanie i kolejne rozczarowania.

Ile razy wybaczałaś, bo przypominałaś sobie, jaki potrafił być cudowny? Ile razy usprawiedliwiałaś jego zachowanie, bo bałaś się, że jeśli przestaniesz go rozumieć, stracisz go na zawsze?

Najbardziej boli niekiedy nie utrata człowieka, ale utrata nadziei, że w końcu stanie się tym, na kogo tak długo czekałaś.

Po rozstaniu pamiętasz jego najlepszą wersję. Umysł wraca do pięknych chwil, a Ty zaczynasz zapominać, ile kosztowało Cię czekanie na kolejną.

Dlatego zadaj sobie jedno pytanie: czy tęsknisz za życiem, które naprawdę z nim miałaś, czy za życiem, które obiecywałaś sobie, że kiedyś razem stworzycie?

Bo możesz tęsknić, kochać, płakać i nadal wiedzieć, że powrót nie jest tym, czego potrzebujesz.

Nie musisz przestać o nim myśleć z dnia na dzień. Nie musisz udawać, że nic nie czułaś. Ale możesz przestać pozwalać, żeby przeszłość odbierała Ci przyszłość.

Jeśli wiesz, że nie chcesz już wracać, ale emocjonalnie nadal jesteś przy nim, zapraszam Cię na sesję terapeutyczną lub hipnozę. Pracujemy nad emocjonalnym przywiązaniem, idealizowaniem przeszłości i odzyskaniem poczucia własnej wartości, abyś mogła stopniowo odzyskać spokój i zacząć wybierać siebie.

Nie musisz kolejny raz wracać do człowieka, przy którym gubiłaś siebie, żeby poczuć, że coś straciłaś. Czasem największym odzyskaniem jest odzyskanie własnego życia.

Napisz do mnie, jeśli chcesz rozpocząć tę pracę.

#trudnerozstanie #tęsknotazabyłym #emocjonalneprzywiązanie #hipnoterapia #odzyskaniesiebie

422 0
Open
Za wieczorami, kiedy był czuły. Za wiadomościami po dniach ciszy. Za tymi momentami, kiedy patrzył Ci w oczy i znowu wierzyłaś, że może jednak Cię kocha. Że może tym razem się zmieni. Że może wreszcie dostaniesz miłość, o którą tak długo walczyłaś. A potem wracała rzeczywistość. Chłód, niepewność, czekanie i kolejne rozczarowania. Ile razy wybaczałaś, bo przypominałaś sobie, jaki potrafił być cudowny? Ile razy usprawiedliwiałaś jego zachowanie, bo bałaś się, że jeśli przestaniesz go rozumieć, stracisz go na zawsze? Najbardziej boli niekiedy nie utrata człowieka, ale utrata nadziei, że w końcu stanie się tym, na kogo tak długo czekałaś. Po rozstaniu pamiętasz jego najlepszą wersję. Umysł wraca do pięknych chwil, a Ty zaczynasz zapominać, ile kosztowało Cię czekanie na kolejną. Dlatego zadaj sobie jedno pytanie: czy tęsknisz za życiem, które naprawdę z nim miałaś, czy za życiem, które obiecywałaś sobie, że kiedyś razem stworzycie? Bo możesz tęsknić, kochać, płakać i nadal wiedzieć, że powrót nie jest tym, czego potrzebujesz. Nie musisz przestać o nim myśleć z dnia na dzień. Nie musisz udawać, że nic nie czułaś. Ale możesz przestać pozwalać, żeby przeszłość odbierała Ci przyszłość. Jeśli wiesz, że nie chcesz już wracać, ale emocjonalnie nadal jesteś przy nim, zapraszam Cię na sesję terapeutyczną lub hipnozę. Pracujemy nad emocjonalnym przywiązaniem, idealizowaniem przeszłości i odzyskaniem poczucia własnej wartości, abyś mogła stopniowo odzyskać spokój i zacząć wybierać siebie. Nie musisz kolejny raz wracać do człowieka, przy którym gubiłaś siebie, żeby poczuć, że coś straciłaś. Czasem największym odzyskaniem jest odzyskanie własnego życia. Napisz do mnie, jeśli chcesz rozpocząć tę pracę. #trudnerozstanie #tęsknotazabyłym #emocjonalneprzywiązanie #hipnoterapia #odzyskaniesiebie

Masz pytania? Napisz e-mail

info@tomeknawrocki.pl

Ważne linki

O mnie
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt

Zapraszam do moich Social Mediów
na Facebooku, Instagramie i TikToku

© 2025 Tomasz Nawrocki. Wszelkie prawa zastrzeżone | Projekt: Kruku.net

Panikbzdury…To, co ważne jest…
Zgarnij rabat!
Zapisz się do naszego Newslettera aby otrzymać
kod rabatowy 15%.
    ZAPISZ
    Zapoznałam(em) się i akceptuję
    regulamin i politykę prywatności
    Nikomu nigdy nie udostępnimy Twoich danych. Możesz się wypisać w każdej chwili.