Wasze opinie

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Pellentesque dignissim massa augue, quis faucibus magna aliquet at. Curabitur nibh velit, laoreet nec tristique vitae, efficitur in erat. Orci varius natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Sed varius a massa non iaculis. Ut leo justo, sagittis non accumsan quis, dignissim sit amet dolor.

Proin elementum, neque et porta ultricies, libero tellus tempor sapien, ornare aliquet sapien sem eget ex. Integer gravida vitae enim nec pellentesque. In eget risus nec augue varius auctor. Donec sapien ex, vulputate sagittis volutpat ac, aliquet in purus. Nam efficitur risus eu vestibulum commodo. Donec dapibus augue at semper hendrerit. Sed nec tellus pretium, consequat ante eu, mattis nisl.

Curabitur eu purus leo. Aliquam pretium consectetur nunc, et scelerisque ligula eleifend bibendum. Donec turpis massa, euismod id velit ut, blandit aliquet augue. Pellentesque vitae ultricies lacus.

Sed varius a massa non iaculis. Ut leo justo, sagittis non accumsan quis, dignissim sit amet dolor. Vestibulum scelerisque accumsan sapien, id consectetur risus accumsan et. Nam vestibulum pretium vestibulum. Nulla fermentum sodales justo, vitae blandit turpis eleifend et. Vivamus velit tortor, egestas quis orci et, vehicula tincidunt ligula.

Morbi maximus aliquet neque, ut congue enim placerat nec. In elementum magna fringilla blandit ultricies. Nullam vel tincidunt lacus, in ornare ante.

Aenean turpis ipsum, commodo eget sodales at, posuere varius ex. Nullam mattis, arcu vel pharetra volutpat, urna ex commodo turpis, nec sodales nisi risus consectetur ipsum. Praesent elementum id nibh ut eleifend. Quisque risus lacus, tincidunt eget semper eu, laoreet vitae lectus. Suspendisse ut sollicitudin sapien. Praesent in malesuada ligula.

Zostaw opinię

Bo wiesz, co jest smutne? Możesz mieć setki kontaktów w telefonie, dziesiątki znajomych i pełny kalendarz, a w najtrudniejszym momencie nie wiedzieć, do kogo się odezwać.

Bliskość nie polega na tym, z kim śmiejesz się w dobrych chwilach. Polega też na tym, przy kim nie musisz udawać, że jesteś silny, kiedy wszystko Ci się sypie.

A Ty? Masz taką osobę?

#przyjaźń #miłość #życie #prawda #inspiracja

41 5
Open
Bo wiesz, co jest smutne? Możesz mieć setki kontaktów w telefonie, dziesiątki znajomych i pełny kalendarz, a w najtrudniejszym momencie nie wiedzieć, do kogo się odezwać. Bliskość nie polega na tym, z kim śmiejesz się w dobrych chwilach. Polega też na tym, przy kim nie musisz udawać, że jesteś silny, kiedy wszystko Ci się sypie. A Ty? Masz taką osobę? #przyjaźń #miłość #życie #prawda #inspiracja

Nie po to, żeby brać na siebie całą winę. Nie po to, żeby usprawiedliwiać czyjeś zachowanie. I nie po to, żeby za wszelką cenę ratować coś, co od dawna cię niszczy.

Zrób to, żeby wreszcie zobaczyć więcej niż tylko błędy drugiej osoby.

Może podczas tej pracy odkryjesz, że sam nie potrafisz rozmawiać, słuchać, stawiać granic albo brać odpowiedzialności za własne emocje.

Może usłyszysz coś, co zaboli: że nie zawsze jesteś tylko ofiarą cudzych zachowań. Że czasem twoje reakcje, lęki, zazdrość czy potrzeba kontroli również dokładają cegłę do problemu.

A może zmienisz coś w sobie i okaże się, że druga osoba też zacznie funkcjonować inaczej. Że rozmowy staną się łatwiejsze, konflikty mniej destrukcyjne, a bliskość znów możliwa.

Ale może wydarzy się coś jeszcze ważniejszego.

Dojrzejesz do odejścia.

Nie dlatego, że ktoś ci powiedział, że masz odejść. Nie dlatego, że przeczytałeś kolejny post o toksycznych relacjach. I nie dlatego, że liczysz, że po drugiej stronie trawa będzie bardziej zielona.

Odejdziesz, bo zrozumiesz siebie. Poznasz swoje potrzeby. Przestaniesz mylić miłość z poświęcaniem siebie, a lojalność z obowiązkiem znoszenia wszystkiego.

Bo czasami praca nad sobą ratuje relację.

A czasami ratuje cię przed relacją, której nie powinieneś już ratować.

I właśnie dlatego warto zacząć od siebie. Nie dlatego, że zawsze jesteś problemem. Dlatego, że jesteś jedyną osobą, za której zmianę możesz wziąć pełną odpowiedzialność.

Pamiętaj jednak, że praca nad sobą nie oznacza, że masz naprawiać cudze krzywdzące zachowania własną cierpliwością. Do zmiany relacji potrzeba zaangażowania obu stron.

Jeśli nie wiesz, czy walczyć o relację, czy zawalczyć wreszcie o siebie - czasem warto porozmawiać z kimś, kto pomoże ci zobaczyć to, czego sam nie dostrzegasz.

#relacje #pracanadsobą #toksycznerelacje #samoświadomość #coaching

35 2
Open
Nie po to, żeby brać na siebie całą winę. Nie po to, żeby usprawiedliwiać czyjeś zachowanie. I nie po to, żeby za wszelką cenę ratować coś, co od dawna cię niszczy. Zrób to, żeby wreszcie zobaczyć więcej niż tylko błędy drugiej osoby. Może podczas tej pracy odkryjesz, że sam nie potrafisz rozmawiać, słuchać, stawiać granic albo brać odpowiedzialności za własne emocje. Może usłyszysz coś, co zaboli: że nie zawsze jesteś tylko ofiarą cudzych zachowań. Że czasem twoje reakcje, lęki, zazdrość czy potrzeba kontroli również dokładają cegłę do problemu. A może zmienisz coś w sobie i okaże się, że druga osoba też zacznie funkcjonować inaczej. Że rozmowy staną się łatwiejsze, konflikty mniej destrukcyjne, a bliskość znów możliwa. Ale może wydarzy się coś jeszcze ważniejszego. Dojrzejesz do odejścia. Nie dlatego, że ktoś ci powiedział, że masz odejść. Nie dlatego, że przeczytałeś kolejny post o toksycznych relacjach. I nie dlatego, że liczysz, że po drugiej stronie trawa będzie bardziej zielona. Odejdziesz, bo zrozumiesz siebie. Poznasz swoje potrzeby. Przestaniesz mylić miłość z poświęcaniem siebie, a lojalność z obowiązkiem znoszenia wszystkiego. Bo czasami praca nad sobą ratuje relację. A czasami ratuje cię przed relacją, której nie powinieneś już ratować. I właśnie dlatego warto zacząć od siebie. Nie dlatego, że zawsze jesteś problemem. Dlatego, że jesteś jedyną osobą, za której zmianę możesz wziąć pełną odpowiedzialność. Pamiętaj jednak, że praca nad sobą nie oznacza, że masz naprawiać cudze krzywdzące zachowania własną cierpliwością. Do zmiany relacji potrzeba zaangażowania obu stron. Jeśli nie wiesz, czy walczyć o relację, czy zawalczyć wreszcie o siebie - czasem warto porozmawiać z kimś, kto pomoże ci zobaczyć to, czego sam nie dostrzegasz. #relacje #pracanadsobą #toksycznerelacje #samoświadomość #coaching

A gdyby tak, teraz to udostępnić u siebie i dać się tym słowom ponieść…

#miłość #słowa #motywacja #inspiracja #cytat

63 3
Open
A gdyby tak, teraz to udostępnić u siebie i dać się tym słowom ponieść… #miłość #słowa #motywacja #inspiracja #cytat

Brzmi brutalnie?

Bo wiele osób właśnie tego oczekuje.

Chce być centrum czyjegoś świata.
Chce być pierwszą osobą, do której partner dzwoni.
Chce wiedzieć wszystko.
Chce być potrzebna.
Chce, żeby partner bez niej „nie umiał żyć”.

A ja uważam, że w pewnym momencie zaczyna się problem.

Bo jeśli ktoś potrzebuje Cię do tego, żeby czuć własną wartość, przestaje być partnerem, a zaczyna być zależny od Twojej obecności.

I odwrotnie.

Jeżeli Ty potrzebujesz drugiego człowieka, żeby czuć się spokojny, wartościowy i bezpieczny - oddajesz mu kawałek kontroli nad własnym życiem.

Dlatego…

Nie buduj związku, w którym nie możesz funkcjonować bez drugiej osoby. Buduj taki, w którym możesz, ale świadomie wybierasz, że chcesz.

To ogromna różnica.

„Nie mogę bez Ciebie” brzmi romantycznie.

Ale czasami wcale nie jest romantyczne.

Czasami oznacza:
„Nie wiem, kim jestem, kiedy nie dostaję od Ciebie uwagi.”

A prawdziwa bliskość nie polega na tym, że dwie osoby tracą siebie.

Polega na tym, że dwie osoby mają własne życie i mimo tego wybierają wspólne życie.

I tutaj pojawia się najważniejsze zdanie:

Drugi człowiek nie powinien być Twoim całym światem. Powinien być częścią świata, który razem tworzycie.

To jest różnica między bliskością a uzależnieniem od bliskości. Badania nad autonomią i różnicowaniem wskazują właśnie na znaczenie zachowania własnego poczucia siebie przy jednoczesnym pozostawaniu w relacji.

A teraz pytanie, które może zaboleć:

Czy kochasz tę osobę…, czy po prostu boisz się życia bez niej?

Bo odpowiedź może zmienić sposób, w jaki patrzysz na cały swój związek.

#związek #relacje #relacjedamskomęskie #związek

45 0
Open
Brzmi brutalnie? Bo wiele osób właśnie tego oczekuje. Chce być centrum czyjegoś świata. Chce być pierwszą osobą, do której partner dzwoni. Chce wiedzieć wszystko. Chce być potrzebna. Chce, żeby partner bez niej „nie umiał żyć”. A ja uważam, że w pewnym momencie zaczyna się problem. Bo jeśli ktoś potrzebuje Cię do tego, żeby czuć własną wartość, przestaje być partnerem, a zaczyna być zależny od Twojej obecności. I odwrotnie. Jeżeli Ty potrzebujesz drugiego człowieka, żeby czuć się spokojny, wartościowy i bezpieczny - oddajesz mu kawałek kontroli nad własnym życiem. Dlatego… Nie buduj związku, w którym nie możesz funkcjonować bez drugiej osoby. Buduj taki, w którym możesz, ale świadomie wybierasz, że chcesz. To ogromna różnica. „Nie mogę bez Ciebie” brzmi romantycznie. Ale czasami wcale nie jest romantyczne. Czasami oznacza: „Nie wiem, kim jestem, kiedy nie dostaję od Ciebie uwagi.” A prawdziwa bliskość nie polega na tym, że dwie osoby tracą siebie. Polega na tym, że dwie osoby mają własne życie i mimo tego wybierają wspólne życie. I tutaj pojawia się najważniejsze zdanie: Drugi człowiek nie powinien być Twoim całym światem. Powinien być częścią świata, który razem tworzycie. To jest różnica między bliskością a uzależnieniem od bliskości. Badania nad autonomią i różnicowaniem wskazują właśnie na znaczenie zachowania własnego poczucia siebie przy jednoczesnym pozostawaniu w relacji. A teraz pytanie, które może zaboleć: Czy kochasz tę osobę…, czy po prostu boisz się życia bez niej? Bo odpowiedź może zmienić sposób, w jaki patrzysz na cały swój związek. #związek #relacje #relacjedamskomęskie #związek

Naprawdę warto się nad tym zatrzymać.

Bo czasami człowiek potrafi stać pod czyimiś drzwiami emocjonalnie tak długo, że można by mu już wręczyć numer do kolejki.

„Dzień dobry, przyszłam sprawdzić, czy dzisiaj może mnie pokocha.”

A on?

Nie wie.
Zobaczy.
Pomyśli.
Potrzebuje czasu.
Ma swoje problemy.
Nie jest gotowy.
Ale przecież „coś między nami jest”.

No jasne.

Tak jak między człowiekiem a bankiem jest kredyt.

Niby coś ich łączy, ale niekoniecznie warto to ciągnąć przez kolejne 30 lat.

Najbardziej absurdalne jest to, że zaczynasz traktować jego wybór jak certyfikat własnej wartości.

Jeśli wróci - jestem wystarczająco dobra.

Jeśli wybierze mnie - wygrałam.

Jeśli napisze - jednak mu zależy.

Jeśli będzie zazdrosny - jestem ważna.

Jeśli odejdzie - może ze mną coś nie tak.

I nagle własne poczucie wartości oddajesz komuś jak kluczyki do samochodu.

Tylko że później dziwisz się, że nie możesz nigdzie pojechać.

Uwikłanie potrafi zrobić z dorosłej kobiety pracownika działu rekrutacji własnego partnera.

Analizujesz jego wiadomości.

Ton głosu.

Godzinę odpowiedzi.

Kropkę na końcu zdania.

Brak serduszka.

Serduszko.

Trzy kropki.

A potem jeszcze konsultacja z koleżanką, kuzynką i algorytmem Instagrama.

Bo przecież trzeba ustalić, co oznacza:

„Hej, co tam?”

Może tęskni.

Może dojrzewa.

Może zrozumiał.

A może po prostu napisał „hej”.

I właśnie tutaj warto zadać sobie brutalnie proste pytanie:

Dlaczego tak bardzo potrzebuję, żeby wybrał mnie człowiek, którego sama nie jestem pewna, czy chciałabym wybrać, gdybym nie była emocjonalnie uwikłana?

Bo może problemem nigdy nie było to, że on Cię nie wybrał.

Może problemem było to, że Ty przez cały ten czas nie wybierałaś siebie.

Nie musisz wygrać castingu.

Nie musisz być lepsza od niej.

Nie musisz go przekonywać.

Nie musisz udowadniać, że jesteś warta miłości.

I nie musisz czekać na komisję, która łaskawie ogłosi:

„Gratulacje. Została pani wybrana.”

To nie jest konkurs.

To Twoje życie.

#uwikłanie #toksycznerelacje #relacje #poczuciewłasnejwartości #hipnoterapia

66 1
Open
Naprawdę warto się nad tym zatrzymać. Bo czasami człowiek potrafi stać pod czyimiś drzwiami emocjonalnie tak długo, że można by mu już wręczyć numer do kolejki. „Dzień dobry, przyszłam sprawdzić, czy dzisiaj może mnie pokocha.” A on? Nie wie. Zobaczy. Pomyśli. Potrzebuje czasu. Ma swoje problemy. Nie jest gotowy. Ale przecież „coś między nami jest”. No jasne. Tak jak między człowiekiem a bankiem jest kredyt. Niby coś ich łączy, ale niekoniecznie warto to ciągnąć przez kolejne 30 lat. Najbardziej absurdalne jest to, że zaczynasz traktować jego wybór jak certyfikat własnej wartości. Jeśli wróci - jestem wystarczająco dobra. Jeśli wybierze mnie - wygrałam. Jeśli napisze - jednak mu zależy. Jeśli będzie zazdrosny - jestem ważna. Jeśli odejdzie - może ze mną coś nie tak. I nagle własne poczucie wartości oddajesz komuś jak kluczyki do samochodu. Tylko że później dziwisz się, że nie możesz nigdzie pojechać. Uwikłanie potrafi zrobić z dorosłej kobiety pracownika działu rekrutacji własnego partnera. Analizujesz jego wiadomości. Ton głosu. Godzinę odpowiedzi. Kropkę na końcu zdania. Brak serduszka. Serduszko. Trzy kropki. A potem jeszcze konsultacja z koleżanką, kuzynką i algorytmem Instagrama. Bo przecież trzeba ustalić, co oznacza: „Hej, co tam?” Może tęskni. Może dojrzewa. Może zrozumiał. A może po prostu napisał „hej”. I właśnie tutaj warto zadać sobie brutalnie proste pytanie: Dlaczego tak bardzo potrzebuję, żeby wybrał mnie człowiek, którego sama nie jestem pewna, czy chciałabym wybrać, gdybym nie była emocjonalnie uwikłana? Bo może problemem nigdy nie było to, że on Cię nie wybrał. Może problemem było to, że Ty przez cały ten czas nie wybierałaś siebie. Nie musisz wygrać castingu. Nie musisz być lepsza od niej. Nie musisz go przekonywać. Nie musisz udowadniać, że jesteś warta miłości. I nie musisz czekać na komisję, która łaskawie ogłosi: „Gratulacje. Została pani wybrana.” To nie jest konkurs. To Twoje życie. #uwikłanie #toksycznerelacje #relacje #poczuciewłasnejwartości #hipnoterapia

Toksyczność nie ma płci.
Nie jest ani męska, ani kobieca. Ma różne twarze: manipulację, kontrolę, poniżanie, karanie ciszą, wzbudzanie poczucia winy, przekraczanie granic i sprawianie, że zaczynasz wątpić w siebie.

I czasem najtrudniejsze nie jest odejście od drugiego człowieka.
Najtrudniejsze jest przyznanie przed sobą: „To, w czym jestem, już mnie niszczy.”

Nie musisz czekać, aż będzie jeszcze gorzej.
Nie musisz samodzielnie rozplątywać tego, co przez miesiące albo lata Cię uwikłało.

Jeśli czujesz, że utknąłeś w relacji, która odbiera Ci spokój, poczucie własnej wartości albo samego siebie - poproś o pomoc. To nie jest słabość. To może być pierwszy krok do odzyskania siebie.

#toksycznarelacja #relacje #granice #poczuciewłasnejwartości #hipnoterapia

73 0
Open
Toksyczność nie ma płci. Nie jest ani męska, ani kobieca. Ma różne twarze: manipulację, kontrolę, poniżanie, karanie ciszą, wzbudzanie poczucia winy, przekraczanie granic i sprawianie, że zaczynasz wątpić w siebie. I czasem najtrudniejsze nie jest odejście od drugiego człowieka. Najtrudniejsze jest przyznanie przed sobą: „To, w czym jestem, już mnie niszczy.” Nie musisz czekać, aż będzie jeszcze gorzej. Nie musisz samodzielnie rozplątywać tego, co przez miesiące albo lata Cię uwikłało. Jeśli czujesz, że utknąłeś w relacji, która odbiera Ci spokój, poczucie własnej wartości albo samego siebie - poproś o pomoc. To nie jest słabość. To może być pierwszy krok do odzyskania siebie. #toksycznarelacja #relacje #granice #poczuciewłasnejwartości #hipnoterapia

I oczywiście przez chwilę jest inaczej. Tak inaczej, że zaczynasz myśleć, że może jednak przesadziłaś.

A potem fabuła wraca na swoje miejsce. Tylko Ty jesteś już bardziej zmęczona.

Najzabawniejsze jest to, że człowiek potrafi przez lata analizować jego dzieciństwo, traumę, charakter, intencje i gwiazdy w horoskopie, zamiast zadać sobie jedno banalne pytanie:

‘Czy ja naprawdę chcę spędzić kolejne pięć lat życia dokładnie tak samo?’

Bo czasami nie potrzebujesz kolejnej rozmowy, kolejnej szansy ani kolejnego dowodu, że on jednak ma serce.

Potrzebujesz przestać być komisją śledczą we własnym związku.”**

Bo…
Nie każda relacja wymaga terapii. Niektóre wymagają po prostu wyjścia z budynku, zanim zaczniesz analizować, dlaczego tak dobrze się w nim pali.

#toksycznyzwiązek #narcyz #kobietapotrzydziestce #kobietapoczterdziestce #relacje

125 6
Open
I oczywiście przez chwilę jest inaczej. Tak inaczej, że zaczynasz myśleć, że może jednak przesadziłaś. A potem fabuła wraca na swoje miejsce. Tylko Ty jesteś już bardziej zmęczona. Najzabawniejsze jest to, że człowiek potrafi przez lata analizować jego dzieciństwo, traumę, charakter, intencje i gwiazdy w horoskopie, zamiast zadać sobie jedno banalne pytanie: ‘Czy ja naprawdę chcę spędzić kolejne pięć lat życia dokładnie tak samo?’ Bo czasami nie potrzebujesz kolejnej rozmowy, kolejnej szansy ani kolejnego dowodu, że on jednak ma serce. Potrzebujesz przestać być komisją śledczą we własnym związku.”** Bo… Nie każda relacja wymaga terapii. Niektóre wymagają po prostu wyjścia z budynku, zanim zaczniesz analizować, dlaczego tak dobrze się w nim pali. #toksycznyzwiązek #narcyz #kobietapotrzydziestce #kobietapoczterdziestce #relacje

Naprawdę. Mniej stresu, mniej analizowania wiadomości, mniej czekania na rozwód i przede wszystkim mniej pytań:

„Kiedy w końcu jej powiesz?”

„Kiedy się wyprowadzisz?”

„To co z nami?”

Bo przecież on ma gotowy zestaw odpowiedzi:

„Daj mi jeszcze trochę czasu”.

„To skomplikowane”.

„Muszę pomyśleć o dzieciach”.

„Ona jest teraz w trudnym momencie”.

„Nie chcę robić nikomu krzywdy”.

„Jak wszystko poukładam, będziemy razem”.

I tak mijają miesiące.

Potem rok.

Potem kolejny.

A „jak wszystko poukładam” zaczyna brzmieć jak termin premiery filmu, którego nikt nigdy nie nakręci.

W międzyczasie on nadal wraca do żony, spędza z nią święta, rodzinne weekendy, wakacje, urodziny dzieci i kolejne „bardzo trudne rozmowy”, po których oczywiście… nic się nie zmienia.

A kochanka nadal czeka.

Bo przecież „on mnie kocha”.

I pewnie kocha.

Tylko dziwnym trafem ta wielka miłość od lat nie jest wystarczającym powodem, żeby podjąć konkretną decyzję.

I właśnie tutaj zaczyna się najbardziej bolesna część tej historii.

Kobieta często nie czeka już na mężczyznę.

Czeka na jego decyzję.

Czeka, aż ktoś inny zakończy swoje małżeństwo, żeby ona mogła wreszcie zacząć swoje życie.

I nagle okazuje się, że nie jest partnerką.

Jest projektem na przyszłość.

„Jeszcze trochę”.

„Jeszcze kilka miesięcy”.

„Teraz nie mogę”.

„Później będzie łatwiej”.

Tylko że życie nie robi pauzy dlatego, że jakiś żonaty facet potrzebuje kolejnego roku na podjęcie decyzji.

Więc jeśli od dwóch, trzech albo pięciu lat słyszysz, że „odejdzie”, ale nadal jesteś tajemnicą, dodatkiem i oczekiwaniem…

to może problemem nie jest to, że on nie wie, czego chce.

Może doskonale wie.

Tylko jego wybór nie wygląda tak, jak chciałabyś go widzieć.

I tutaj mam dla Ciebie niewygodne pytanie:

Ile jeszcze swojego życia chcesz oddać komuś, kto daje Ci obietnicę zamiast decyzji?

#relacje #romans #związki #kobieta #hipnoterapia

39 3
Open
Naprawdę. Mniej stresu, mniej analizowania wiadomości, mniej czekania na rozwód i przede wszystkim mniej pytań: „Kiedy w końcu jej powiesz?” „Kiedy się wyprowadzisz?” „To co z nami?” Bo przecież on ma gotowy zestaw odpowiedzi: „Daj mi jeszcze trochę czasu”. „To skomplikowane”. „Muszę pomyśleć o dzieciach”. „Ona jest teraz w trudnym momencie”. „Nie chcę robić nikomu krzywdy”. „Jak wszystko poukładam, będziemy razem”. I tak mijają miesiące. Potem rok. Potem kolejny. A „jak wszystko poukładam” zaczyna brzmieć jak termin premiery filmu, którego nikt nigdy nie nakręci. W międzyczasie on nadal wraca do żony, spędza z nią święta, rodzinne weekendy, wakacje, urodziny dzieci i kolejne „bardzo trudne rozmowy”, po których oczywiście… nic się nie zmienia. A kochanka nadal czeka. Bo przecież „on mnie kocha”. I pewnie kocha. Tylko dziwnym trafem ta wielka miłość od lat nie jest wystarczającym powodem, żeby podjąć konkretną decyzję. I właśnie tutaj zaczyna się najbardziej bolesna część tej historii. Kobieta często nie czeka już na mężczyznę. Czeka na jego decyzję. Czeka, aż ktoś inny zakończy swoje małżeństwo, żeby ona mogła wreszcie zacząć swoje życie. I nagle okazuje się, że nie jest partnerką. Jest projektem na przyszłość. „Jeszcze trochę”. „Jeszcze kilka miesięcy”. „Teraz nie mogę”. „Później będzie łatwiej”. Tylko że życie nie robi pauzy dlatego, że jakiś żonaty facet potrzebuje kolejnego roku na podjęcie decyzji. Więc jeśli od dwóch, trzech albo pięciu lat słyszysz, że „odejdzie”, ale nadal jesteś tajemnicą, dodatkiem i oczekiwaniem… to może problemem nie jest to, że on nie wie, czego chce. Może doskonale wie. Tylko jego wybór nie wygląda tak, jak chciałabyś go widzieć. I tutaj mam dla Ciebie niewygodne pytanie: Ile jeszcze swojego życia chcesz oddać komuś, kto daje Ci obietnicę zamiast decyzji? #relacje #romans #związki #kobieta #hipnoterapia

Najpierw:

„Może napisze.”

Potem:

„Może jest zajęty.”

Później:

„Nie będę się narzucać.”

A na końcu:

„Jakoś ostatnio się oddaliliśmy…”

Nie.

Nie oddaliliście się. Ty po prostu od tygodni stoisz emocjonalnie pod drzwiami człowieka, który nawet nie powiedział, że zamierza je otworzyć.

I jeszcze nazywasz to spokojem i dystansem.

To nie dystans. To czekanie w przebraniu.

Zostawiasz wolny wieczór „na wszelki wypadek”.

Nie robisz planów, bo „może coś zaproponuje”.

Telefon leży obok.

Nie pisze.

Sprawdzasz.

Jeszcze raz.

Jakby kolejne odświeżenie ekranu miało nagle wywołać jego zainteresowanie.

A potem zaczyna się tłumaczenie:

„On ma dużo na głowie.”

„On nie lubi dużo pisać.”

„Potrzebuje przestrzeni.”

„Może boi się zaangażować.”

Nie musisz robić doktoratu z jego milczenia.

Brak działania też jest komunikatem.

I jeszcze jedno.

Jeżeli musisz udawać, że niczego nie potrzebujesz, żeby nie wyjść na „zbyt wymagającą”, to problemem nie są Twoje wymagania.

Problemem jest człowiek, przy którym boisz się je mieć.

Bo kiedy ciągle mówisz:

„Mi wszystko jedno.”

„Jak chcesz.”

„Może być.”

„Nie potrzebuję.”

możesz w końcu odkryć, że byłaś tak „wyluzowana”, że sama siebie wypisałaś z własnego życia.

Nie czekaj na okruszki i nie nazywaj tego cierpliwością.

Twoje życie nie jest poczekalnią.

Jeśli ktoś chce w nim być - niech nie tylko mówi.

Niech przyjdzie.

A Ty?

Nie odkładaj swojego życia „na wszelki wypadek”.

Który fragment zabolał Cię najbardziej?
1, 2, 3 czy 4?

#relacje #związki #samoocena #kobieta #toksycznarelacja

96 4
Open
Najpierw: „Może napisze.” Potem: „Może jest zajęty.” Później: „Nie będę się narzucać.” A na końcu: „Jakoś ostatnio się oddaliliśmy…” Nie. Nie oddaliliście się. Ty po prostu od tygodni stoisz emocjonalnie pod drzwiami człowieka, który nawet nie powiedział, że zamierza je otworzyć. I jeszcze nazywasz to spokojem i dystansem. To nie dystans. To czekanie w przebraniu. Zostawiasz wolny wieczór „na wszelki wypadek”. Nie robisz planów, bo „może coś zaproponuje”. Telefon leży obok. Nie pisze. Sprawdzasz. Jeszcze raz. Jakby kolejne odświeżenie ekranu miało nagle wywołać jego zainteresowanie. A potem zaczyna się tłumaczenie: „On ma dużo na głowie.” „On nie lubi dużo pisać.” „Potrzebuje przestrzeni.” „Może boi się zaangażować.” Nie musisz robić doktoratu z jego milczenia. Brak działania też jest komunikatem. I jeszcze jedno. Jeżeli musisz udawać, że niczego nie potrzebujesz, żeby nie wyjść na „zbyt wymagającą”, to problemem nie są Twoje wymagania. Problemem jest człowiek, przy którym boisz się je mieć. Bo kiedy ciągle mówisz: „Mi wszystko jedno.” „Jak chcesz.” „Może być.” „Nie potrzebuję.” możesz w końcu odkryć, że byłaś tak „wyluzowana”, że sama siebie wypisałaś z własnego życia. Nie czekaj na okruszki i nie nazywaj tego cierpliwością. Twoje życie nie jest poczekalnią. Jeśli ktoś chce w nim być - niech nie tylko mówi. Niech przyjdzie. A Ty? Nie odkładaj swojego życia „na wszelki wypadek”. Który fragment zabolał Cię najbardziej? 1, 2, 3 czy 4? #relacje #związki #samoocena #kobieta #toksycznarelacja

Masz pytania? Napisz e-mail

info@tomeknawrocki.pl

Ważne linki

O mnie
Regulamin
Polityka prywatności
Kontakt

Zapraszam do moich Social Mediów
na Facebooku, Instagramie i TikToku

© 2025 Tomasz Nawrocki. Wszelkie prawa zastrzeżone | Projekt: Kruku.net

Zgarnij rabat!
Zapisz się do naszego Newslettera aby otrzymać
kod rabatowy 15%.
    ZAPISZ
    Zapoznałam(em) się i akceptuję
    regulamin i politykę prywatności
    Nikomu nigdy nie udostępnimy Twoich danych. Możesz się wypisać w każdej chwili.